LIV. Chrystus Król rodziny

Chrystus Uświęca Rodzinę

Gdy pogaństwo doprowadziło małżeństwo do największego upadku, Chrystus wyniósł je do godności sakramentu.

Nadał tej Bożego pochodzenia instytucji właściwe jej znaczenie.

Małżonkom zaś udziela przez tenże sakrament szczególnych łask, by niemi wsparci dźwigali ciężar obowiązków powołania swego.

Małżeństwo więc to wielka rzecz, „Sakrament to wielki jest“. Sprawił to Chrystus. On naprawił to, co człowiek zbeszcześcił.

Dziś małżeństwo znowu jest w upadku, na nowe skazane poniewierki. Świat nie chce uznać, że ono Bożego jest pochodzenia.

On nie chce, by było sakramentem. On woli na ludzkim słowie oparty kontrakt. Chce go zmienić stosownie do uznania swego.

Krzywdą dla siebie mieni nierozerwalność węzła małżeńskiego. Ono mu rzekomo życie utrudnia, skazuje na długie lata bólu, zabiera radość życia, zabiera spokój i pogodę ducha.

Nie może więc być, by małżeństwo krępowało go węzłem dożywotnim. Więc Kościół nie może być jedynym prawodawcą małżeństwa. On nie rozumie ludzi dzisiejszych.

Narzuca im prawa, które kiedyś były dobre. Dziś trzeba prawa małżeńskiego zgodnego z duchem czasu, dostosowanego do zapatrywań i wygód człowieka.
Muszą je zatem układać ludzie z tego świata wzięci, niezależni od Kościoła, który innem żyje życiem.

Tak głoszą oni, co ducha nie uznają. Tego pragną ci, co światem chcą się zadowolić, co zapomnieli, że dusza pierwsze zajmuje miejsce. Zapomnieli, że na nic ciało, na nic piękno i dobro świata, jeśli dusza ciała nie ożywia.

Zeszli na drogi pogaństwa. Chrystusem wzgardzili.

A jednak nikt, jeno Chrystus, nie wróci im pokoju, którego szukają w pożyciu małżeńskim. Bo dziwna rzecz. Tak pewni byli szczęścia na ludzkim opartego słowie.

Tymczasem w życiu rodzinnem coraz mniej ładu i pokoju. Wspólność i stałość pożycia z dnia na dzień traci na sile. Już nie pokątnie tylko, w skrytości, lecz publicznie, z bezwstydną szczerością depce i ośmiesza się świętość małżeństwa, poniewiera się przysięgę, łamie się godność i nierozerwalność małżeństwa.

Pytamy, czemu to się dzieje. – Bądźmy szczerzy. Nie okłamujmy siebie. Nie byłoby tych ataków na małżeństwo, ani jedność, ani rozerwalność jego nie byłaby w niełasce ludzkiej, gdyby nie to straszne szukanie we wszystkiem siebie.

Powiedzmy to sobie otwarcie. Gdyby nie ono, nikt nie zwalczałby prawa małżeńskiego, które Kościół imieniem Chrystus nadał swoim wiernym.
Ale czy może być inaczej, jeżeli miast miłości i wyrozumiałości na słabość współmałżonka, głos ma płomień pożądliwości i niczem nie hamowane dogadzanie niskim namiętnościom?

Tu leży korzeń zła. Jeśli chcemy uzdrowić małżeństwo, – musimy uzdrowić dusze małżonków. Nie może być zdrowa ta instytucja, która chorych ma członków.

Toteż niema lepszego sposobu na uzdrowienie małżeństwa nad to, które głosi tegoroczne hasło Akcji Katolickiej: „Chrystus uświęca rodziny”.
Niech tylko on wejdzie w nasze rodziny, niech tylko jego głosu słuchają, a nie będzie żadnych głosów, co nie uznają świętości małżeństwa i wszystkich z tem związanych następstw.

Gdy Chrystus wejdzie w rodziny, wejdzie podwalina życia ludzkiego. W ślad za nim pójdzie to wielkie i jedyne przykazanie: miłości Boga. a potem ludzi.
Chrystus stanie się ośrodkiem całego domu, jego natchnieniem i nagrodą. Bo gdzie jest w poszanowaniu prawo Boże, tam wszystko jest w porządku.
Więc przez Chrystusa można naprawić zło.

Trzeba tylko dać właściwą rolę Chrystusowi, tę, którą pełnił w cichym, nazaretańskim domku. Ukryty był, poddany swoim rodzicom.

A jednak On był ośrodkiem wszystkiego. Dla Niego i wokoło Niego wszystko się działo. To też tam była miłość, pokora, cierpliwość, był pokój, była modlitwa.
Tam czynem głoszono: „wszystko cokolwiek czynicie w słowie lub uczynku, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa Chrystusa, dziękując przezeń Bogu Ojcu”.

Niech więc wejdzie Chrystus w nasze rodziny. On tam wszystko naprawi, skoro stanie się królem naszych rodzin. On przywróci szczęście domowi twojemu. Zanim jednak wejdzie, przygotuj swe mieszkanie. Usuń brudy i śmieci grzechu.

Przedtem omów z Nim warunki, na jakich przejmie pod swe władanie dom twój. Warunki to proste. Gdzie Chrystus, tam nie może być moje „ja”.
W miejsce dotychczasowego szukania siebie, musi wejść szukanie chwały Bożej, przez służbę dla najbliższych.

O tem tak mało się pamięta w życiu rodzinnem. Jeszcze wobec innych umiemy się zdobyć na cichość i na pokorę. Ale dla domu jakoś, tych cnót nam nie starczy.

A tymczasem, jeśli gdzie, to w życiu rodzinnem trzeba naprawdę wiele pokory i wiele cichości.

A potem gdzie podziała się cierpliwość w znoszeniu wzajemnych wad i uchybień. Dziwna rzecz, dla siebie tyle wymagamy wyrozumiałości, a boli nas, gdy drugi źle nas sądzi, gdy pozory bierze za rzeczywistość, gdy patrzy na czyny, a nie bada intencji.

A przecież w pożyciu domowem zawsze będą jakieś drobnostki. Trudno, ludzie mają wady i ułomności. Różnice zawsze są i będą. Wyrównywać je może tylko ta wielka cnota-cierpliwość. Bez niej te drobiazgi stają się nieznośnym krzyżem.

A ten krzyż strasznie przygniata. On dom pustym czyni. W takim domu każdy z małżonków szuka poza domem zrozumienia. I dzieci dom tylko uważają za miejsce spania i jedzenia.

Nic nikogo nie łączy, a wszystko dzieli. Dom, co piękne kłaść winien podwaliny pod całe życie przyszłe, pełne błogich wspomnień i wzniosłych uczuć – takich, co nawet ból i ciężar życia przyszłego łagodzić i słodzić winny, stał się domem kaźni i strasznej udręki.

Niech więc wejdzie cierpliwość w dom nasz. Nie wymagajmy od drugich wiele. A za to dawajmy ze siebie wszystko.

A cierpliwość oprzyjmy na miłości. Bo ona „cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, zła nie wyrządza, nie nadyma się. Nie pragnie czci, nie szuka swego, nie wzrusza się ku gniewowi, nie myśli złego.

Nie raduje się z niesprawiedliwości, ale się weseli z prawdy. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy”. A tego wszystkiego przecież tak bardzo potrzeba w życiu rodzinnem.

Brak miłości i tego, co ona daje, czyni to życie takiem nieznośnem.

Rzecz pewna, że małżeństwo to wielki obowiązek, bo wielkie zadanie i wzniosły ma cel. Więc wielkie i święte muszą też być nasze serca. Takiemi się staną przez Chrystusa i z Chrystusem. On je uświęci.

Gdy Chrystus królem rodzin naszych, „jak miłe przybytki Twoje, Panie Zastępów”. Odrazu wszystko się zmienia. Pełno w nich wesela, bo wiele miłości.

Znamy dom Łazarza w Betanji. I tam zagościł smutek i ból. Oto Marja, Magdalena zwana, okryła go hańbą i wstydem. Porzuciła dom rodzinny, stała się wyrzutkiem, na której imię każdy Żyd z obrzydzeniem się odwracał.

I oto Pan Jezus, przechodząc przez Betanję, wstąpił do domu Łazarza. Przyjęto Go za pierwszym razem nieśmiało. Wstyd za życie siostry zamykał im usta i krępował w obejściu.

Ale już na odchodnem, pociągnięci dziwnym urokiem, co szedł od postaci Jezusa, odważyli się powiedzieć: „Mistrzu, wróć do nas!”. I wrócił Jezus.
Jakżeż radował się Łazarz i Marta, siostra jego. Już ośmieleni otwierają swe serca. Rozmowa ich stała się poufna, serdeczna, przyjacielska. A przy pożegnaniu serdeczną wypowiadają prośbę: „Panie, uczyń dom nasz swoim domem.

Pozostań nam przyjacielem”. I coraz częściej Jezus stawał się gościem ich domu.

A raz pewnego Łazarz pada do nóg Jezusowych i długo tajony ból wylewa w gorącej prośbie: „Mistrzu, nas tylko dwoje – było nas troje. Marja, siostra nasza, dziś Magdalena zwana, opuściła nas”.

Chrystus wzruszony odpowiada: „Obiecuję wam, Magdalena wróci”. Dotrzymał słowa. Magdalena wróciła. Wiemy bowiem, że znalazła się u stóp Zbawicielowych.

Łzami pokuty obmyła grzechy. To też kiedy Jezus wrócił znowu do Betanji, znalazł dom pełen radości i wesela. Magdalena, siostra marnotrawna, porzuciła grzech i z rodzeństwem wyczekiwała przyjścia Mistrza.

I odtąd Jezus stał się serdecznym przyjacielem domu Łazarzowego. Stał się królem serc jego mieszkańców. Wokoło niego skupiał swe serca.-Tego dokonał Jezus, który uświęcił dom Łazarza.

Ale nie pomińmy szczegółu. Zanim to uczynił, grzech usunął. Wpierw Magdalena grzechy swe łzami obmyła. To jest warunek, jaki Jezus stawia, gdy wchodzi do domów naszych.

On chce mieć czyste serca.

Chrystus uświęca rodziny. Tędy droga do szczęścia domowego i pokoju. Tutaj leży źródło prawdziwego życia rodzinnego.

Zacznijmy więc uświęcać siebie, a uświęcimy swój dom. Bo to jest pewne, gdzie Chrystus tam i pokój. A tego przecież pragniemy i do tego zmierzamy.

„Jak miłe przybytki Twoje, Panie Zastępów”, miły więc i dom, którego Chrystus jest Panem. Amen.

Chrystus – Królem Rodziny

Ks. Dr. Ildefons Babicz

„Jestem Ja królem” (Jan 18, 37.)

Szczególniejszym przedmiotem zainteresowania i pracy Akcji Katolickiej stała się obecna rodzina chrześcijańska. Ponieważ wrogowie Pana Boga i ładu społecznego wcale niedwuznacznie pracują nad zniszczeniem rodzin, słusznie rozumując, że dopóki rodzina zachowa swą siłę i zdrowie moralne, dopóki wszystkie ich wywrotowe zabiegi pozostaną bez skutku, przeto nie dziwmy się, że i Kościół zwrócił obecnie na rodzinę szczególną baczną uwagę. Chodzi mu o to, by umocnić w każdej rodzinie panowanie Chrystusa.

Chrystus jest Królem Rodziny,—z tem hasłem na ustach i w sercu powinni iść w świat wszyscy katolicy i popracować szczerze nad poprawą stosunków rodzinnych u siebie i w swem otoczeniu.

Chrystus jest Królem rodziny dlatego, że rodzina: była jego najpierwszem królestwem na ziemi; może najłatwiej nas do Niego doprowadzić i jest wystawiona na największe niebezpieczeństwo, a więc jaknajtroskliwszej potrzebują opieki.

I

Najpierwszem Królestwem Chrystusa była Jego Rodzina w Nazarecie. W tej rodzinie był On Królem i punktem środkowym.
Pan Bóg od wieków upatrzył i przysposobił Mu Matkę i Ojca przybranego, zwiastował przez Archanioła Jego przybycie na ziemię, objawił Marji i Józefowi swe zamiary i godność Dziecięcia.

Zatem od chwili swego Wcielenia Chrystus należał do Rodziny i w niej przebywał w ciągu długich lat trzydziestu. Czy nie dlatego tak wielki okres czasu poświęcił Chrystus rodzinie, że chciał nam okazać godność i znaczenie życia rodzinnego?
a) W Rodzinie Nazaretańskiej Chrystus jest Królem. Wszystko tu do Niego się stosuje. Wprawdzie świat zewnętrzny nie myśli jeszcze o Nim, nie czci Go czcią najwyższą.

Zato całe niebo jest obecne w domku nazaretańskim, całe niebo trwa przy Dziecięciu, jako przy swym Panu, Bogu i Królu, czczą Go aniołowie, czci Najświętsza Marja Panna i święty Józef.

Każde Jego słowo jest dla Nich święte, każde życzenie jest rozkazem. Zarówno w stajni betleemskiej, jak w domku Najświętszej Rodziny odbywa się nieustanna adoracja Chrystusa.

To samo powinno się dziać i w naszych rodzinach. Każda rodzina chrześcijańska według myśli Bożej ma być świątynią, w której Bóg chce należne sobie hołdy.

Z Boga rodzina bierze swój początek przez sakrament małżeństwa. Bóg daje dzieciom życie łaski w sakramencie chrztu św. Bóg zlewa swe błogosławieństwo na wszystkie sprawy rodziny. Jakżeż Go nie czcić, nie uważać za Pana i Króla?

Rodzina czci Pana Boga i stwierdza królewskie prawa Chrystusa przez codzienną modlitwę, najlepiej wspólną, przez chrześcijańskie wychowanie dzieci: przez pilne przestrzeganie przykazań Bożych i kościelnych oraz zwyczajów pobożnych; przez zapobieganie grzechom i wszelkim niewłaściwościom w wierzeniach i postępowaniu.

Nadewszystko rodzice czuwać powinni, by dzieci nie wpadły w jakieś brzydkie nałogi, by nie wdrożyły się do przekleństw, kłamstw, mów nieprzystojnych, popędliwości, szkodnictwa i t. p. występków.

Nie wystarczy tu wydawanie rozkazów lub nawet karanie. Daleko skuteczniej działać będzie dobry przykład rodziców i całego otoczenia.
Królowi trzeba służyć nietylko słowem, ale i czynem.

Chrystus Król, chociaż stając się człowiekiem nie przestał ani na chwilę być Bogiem Wszechmocnym, chciał jednak przejść tu na ziemi wszystkie stopnie słabości ludzkiej, a mianowicie dziecięctwo, ubóstwo, wygnanie, cierpienie aż do śmierci męczeńskiej włącznie.

W ciężkich chwilach niemocy potrzebował koniecznie, jak każdy człowiek, pieczy i obrony ze strony rodziny. Wiemy, jak chwalebnie Najświętsza Rodzina wywiązała się z tego zadania, z jaką troskliwością pielęgnowała Chrystusa w niemowlęctwie, jak broniła Go przed Herodem, ja chętnie dostarczała mu środków do życia, jak wreszcie współcierpiała z Nim podczas Męki Matka Bolesna, jak Go opłakiwała po śmierci.

I nasze rodziny mają obowiązek bronić Chrystusa i Jego praw najświętszych, nigdy nie przedawnionych. Kiedy królowi grozi niebezpieczeństwo, wszyscy mu śpieszą na pomoc, nawet z narażeniem własnego życia.

Chrystus i dziś bywa prześladowany.

Mamy wiele nowoczesnych Herodów, którzyby chcieli zabić Chrystusa w duszach ludzkich przez mowy bluźniercze, złe pisma i książki, bezbożne stowarzyszenia, złe towarzystwa, bezwyznaniową szkołę.

Mamy faryzeuszów obłudnych, czychających na sposobność, żeby Chrystusa wyszydzić i zniszczyć. Mamy takich, którzy podkopują najgłębsze podstawy rodziny i usiłują obedrzeć małżeństwo z jego godności sakramentalnej, a na jego miejsce wprowadzić śluby cywilne, pożycie na wiarę i rozwody.

Ci wszyscy stanowią zwarty obóz nieprzyjaciół Chrystusa, nieprzyjaciół Kościoła, nieprzyjaciół rodziny. Nie wolno wchodzić z nimi w żadne układy, tylko trzeba im wypowiedzieć walkę na życie i śmierć. Jest to naszym wiernopoddańczym obowiązkiem względem Chrystusa Króla.

II.

Rodzina jest dlatego królestwem Chrystusowem, że może nas najłatwiej do Chrystusa doprowadzić.

Nad zbawieniem człowieka ustawicznie pracuje Kościół. Ma on w sobie wszystko, czego potrzeba, żeby mogli wejść do nieba. Wiadomo nawet, że poza Kościołem niema zbawienia.

Ale wpływy Kościoła, niestety, nie wszędzie docierają. Tak wiele przeciwko niemu nagromadziło się uprzedzeń, że wielu katolików wypowiada Kościołowi posłuszeństwo i chce bez niego w życiu się obchodzić. Najskuteczniej może temu zapobiedz rodzina.

Rodzina szczerze katolicka współpracuje z Kościołem. Smuci się jego smutkami, cieszy się jego weselem. Sprawy Kościoła-to jej sprawy. Na nią Kościół może śmiało liczyć.

W takiej rodzinie ściśle przestrzega się świątku i piątku. W takiej rodzinie żadne powstanie nigdy zgorszenie. Niema w niej miejsca na kłótnie i przekleństwa, na zazdrości i podstępy.

Wspólna tu praca i wspólna modlitwa, wspólne cierpienie i wspólne radości. Każdy członek takiej rodziny we wszystkich sprawach swoich ogląda się zawsze na Boga i Jego przykazania.

To też nie ma w niej załamań i poważniejszych nieporozumień, zato stale ponuje zgoda.

Dzieci, wychowane przez rodziców w Bojaźni Bożej, wyrastają zazwyczaj na dzielnych, praktycznych katolików. Wrażenia dzieciństwa pozostają, w pamięci i sercu nazawsze.

Szczególniejszem ich dobrodziejstwem jest to, że dochodzą one do głosu w chwilach przełomowych, gdy na człowieka spadają wątpliwości i wahania.

Z wielu pobocznych czynników wspomnienia dzieciństwa, nauki matki lub ojca, czystość serca, dobry przykład rodzeństwa, piękno i potęga wspólnej modlitwy przed obrazem, największą świętością rodziny, – przemawiają wówczas najsilniej i przeważają szalę na stronę dobra.

Przecież czytamy nieraz, że ten i ów ze znakomitych ludzi zwierzał się, iż w trudnych chwilach zwykł był zapytywać siebie: A jakby w tym wypadku postąpiła moja matka lub ojciec?

W niedawno wydanych pamiętnikach (Urke-Nachalnik) złoczyńca wyznaje, że nietyle bolała go kara więzienia, ile świadomość, iż sprzeniewierzył się danemu matce przyrzeczeniu unikania niebezpiecznych znajomości i towarzystw.

Z żywotów świętych zaś wiemy, że większość świętych zawdzięcza swą świętość należytemu wychowaniu, otrzymanemu w rodzinie.

Czego nie dała nam rodzina, to nie łatwo zdobywamy w życiu późniejszem. Nie zastąpi człowiekowi rodziny ani szkoła, ani biuro, ani warsztat, ani przyjaciel, ani żadna, choćby najlepsza, organizacja. a nie zastąpi dlatego, że nic w takiej mierze, jak rodzina, nie otrzymuje od Boga pomocy do jego wyrobienia moralnego.

Rodzina więc – to najpierwsza pomocnica Pana Boga w prowadzeniu dusz do nieba, to najdroższa sercu Chrystusa Króla dziedzina. Wiemy, z jaką miłością przygarniał On ku sobie dziatwę: „Pozwólcie dziatkom przychodzić do Mnie; a nie zakazujcie im”.

Jakżeż przeto trzeba boleć na widok tych rodzin, które nie do Chrystusa, ale do grzechu prowadzą dziatwę! Gdy dziecko od najmłodszych lat słyszy przekleństwa rodziców, gdy widzi nieposzanowanie przykazań Bożych i kościelnych, gdy wciąż oddycha atmosferą fałszu i nieprawości, gdy na każdym kroku spotyka się z obojętnością religijną, czyż może urosnąć na dobrego, praktykującego katolika, na wiernego poddanego Chrystusa Króla?
Smutne doświadczenie poucza, że dzieci rodziców zobojętniałych w wierze wyrastają najczęściej na niedowiarków.

Nie pozostaje więc nam nic innego, jak modlić się gorąco i usilnie pracować nad tem, aby wszystkie rodziny chrześcijańskie wiernie wypełniły swój obowiązek względem Chrystusa Króla.

III.

Rodzinie chrześcijańskiej zawsze grożą niebezpieczeństwa. Naprzód od wewnątrz. Rozhukane namiętności, brak poczucia karności i poszanowania powagi rodzicielskiej, wybujałe samolubstwo i upór, pragnienie rychłego usamodzielnienia się, oto ten dynamit, który rozsadza dziś rodzinę więcej, niż kiedykolwiek przedtem.

I dawniej zdarzały się niesnaski w najwzorowszych nawet rodzinach, – są one nieodłączne od natury ludzkiej, dawniej wszakże działało sprawie wiele hamulców chroniących rodzinę od rozbicia.

Dziś te hamulce psują się jeden po drugim. Uprzykrzyła się mężowi żona, więc wypędza ją z domu, a bierze sobie inną; dokuczył żonie mąż, więc go opuszcza i do innego idzie.

Niepodoba się synowi, że mu wciąż rodzice mówią o potrzebie pracy i uległości, odciągają go od hulanek i marnotrawstwa, więc idzie sobie w świat.
Niema też już dawnych, patriarchalnych, stosunków między państwem a służbą, niema dawnego ciepła rodzinnego, niema dawnej wspólnoty interesów i dążeń.

Z zewnątrz również spadają na rodzinę ciosy bolesne i niebezpieczne. Rozmaici bezbożnicy i wywrotowcy chcieliby ją pozbawić wszelkich wogóle cech sakralnych, wznioślejszych, nadprzyrodzonych.

Zależy im bardzo na wprowadzeniu w życie prawa o ślubach cywilnych i rozwodach, na ograniczeniu, jeżeli nie na całkowitem zniesieniu, zależności dzieci od rodziców, na zdaniu rodziny na łaskę i niełaskę państwa.

Dziś w wielu domach tak już mało się ceni nierozerwalność małżeństwa, że rozwódka bywa tam przyjmowana i honorowana narówni z kobietą uczciwą, że zmiana religji dla uzyskania rozwodu uważana jest za rzecz zupełnie naturalną i godziwą, że ograniczenie liczby potomstwa uchodzi za wyraz postępu i mądrości życiowej.

Wszystkie te grzeszne zasady szerzą się dziś zupełnie otwarcie, z ogromnym tupetem w pismach i na wiecach, w uczelniach i parlamentach, prywatnie i publicznie, zapominając o tem, że nieuchronnie prowadzą one do całkowitego rozbicia rodziny i upadku moralnego społeczeństwa.

Mniejsze wprawdzie, ale niemniej rzeczywiste niebezpieczeństwo grozi rodzinie też ze strony szkoły i sportu, która odciąga dziatwę od ogniska domowego.
W walce o rodzinę o wielkie chodzi nam sprawy, – o życie i śmierć całego społeczeństwa. Naciera na nie całe wojsko antychrysta; słuszną więc rzeczą, aby dowodził nami sam Zbawiciel.

Chce On, by wszyscy katolicy uznali Go za swego Króla i oddali Mu się bez zastrzeżeń. On i tylko On zdoła uchronić rodziny i ludzkość od upadku.

Żadne półśrodki tu nie wystarczają. Kto nie jest z Chrystusem, jest przeciwko Niemu. Kto choć w czemkolwiek podkopuje naukę Kościoła, kto żąda od niego ustępstw, kto go nazywa zacofanym dlatego tylko, że nie idzie na rękę przeciwnikom małżeństwa, ten zrywa łączność z Chrystusem, osłabia Jego pozycję i przechodzi na stronę Jego wrogów.

Kto jednak mocno stoi przy zasadach chrześcijańskich, kto królewskie prawa Chrystusa wyznaje nie tylko słowem, ale też i czynem, ten może być pewny, że sprawę wygra.

Chrystus nie przegrywa nigdy i nigdy też nie zostawia bez sowitej nagrody tych, którzy walczą wespół z Nim i dla Niego.

Rodzina, w której Chrystus króluje niepodzielnie, może być pewna, że nic się jej złego nie stanie, że wiernie wypełni swe zadanie życiowe.

Król ten jest wszechwiedzący, nie ukryją się więc przed Nim żadne trudności rodziny, żadne bóle i potrzeby.

Król ten jest wszechmocny, a zatem uczyni wszystko, czego rodzinie potrzeba do szczęścia wiekuistego i pomyślności doczesnej.

Ludzie się cieszą i puszą, jeżeli ktoś z ich rodziny został zauważony albo zgoła wyróżniony przez króla ziemskiego.

Król królów Chrystus jest stokroć hojniejszy w rozdawaniu swych darów. Zbliżmy się ku Niemu, służmy Mu wiernie, a wnet zaczniemy opływać w łaski i błogosławieństwa Boże. Amen.

9