Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Filipian.

Flp 3:7-12

Bracia: Ale to, co było mi zyskiem, ze względu na Chrystusa poczytałem za szkodę. I owszem, uznam wszystko za szkodę wobec wzniosłego poznania Jezusa Chrystusa, Pana mojego, dla którego porzuciłem wszystko, i uznam za gnój, byle Chrystusa pozyskać.

Oby znaleziono mię w Nim, nie z tą moją sprawiedliwością, która jest z Zakonu, ale z tą, która płynie z wiary w Chrystusa Jezusa, ze sprawiedliwością, która jest z Boga przez wiarę. Ona to sprawi, że poznam Jego samego i potęgę Jego zmartwychwstania oraz uczestnictwo cierpień Jego przez upodobnienie do Jego śmierci, aby w jakikolwiek sposób dostąpić powstania z martwych.

I to nie dlatego, jakobym to już osiągnął albo już stał się doskonałym, ale biegnę za tym, aby jakoś uchwycić to, w co sam zostałem uchwycony przez Chrystusa Jezusa.

Ewangelia

 

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Mateusza.

Mt 11:25-30

 

Onego czasu: Odpowiadając Jezus rzekł: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, iżeś te rzeczy zakrył przed mądrymi i przewidującymi, a objawiłeś je maluczkim.

Tak, Ojcze, bo tak się spodobało Tobie. Wszystko dane mi jest od Ojca mego. I nikt nie zna Syna, jeno Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, jeno Syn i komu by Syn zechciał objawić.

Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy pracujecie i uginacie się pod ciężarem, a ja was pokrzepię.

Weźmijcie jarzmo moje na siebie i uczcie się ode mnie, żem jest cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpocznienie dla dusz waszych.

Albowiem jarzmo moje słodkie jest, a brzemię moje lekkie».

​ 

 

Żywot Świętego Pawła, Pustelnika.

(Żył około Roku Pańskiego 300).

 

Kościół Święty czci w Świętym Pawle „ojca pokutników“, był on bowiem pierwszym znanym pustelnikiem za czasów Chrześcijańskich.

Przed nim byli tylko Eliasz i Jan Chrzciciel pustelnikami, czyli ludźmi w samotności żyjącymi i tylko Służbie Bożej się poświęcającymi.

Paweł Święty urodził się w Tebaidzie w Egipcie, stąd też zowią go Pawłem Tebańskim. Będąc synem zamożnych rodziców, odebrał jak najstaranniejsze wychowanie.

W piętnastym roku życia utraciwszy ojca i matkę, odziedziczył po nich wielki majątek; będąc jednak wielce pobożnym, używał go jedynie ku czci i Chwale prawdziwego Pana Boga.

Licząc zaledwie lat 22, wybuchło za panowania cesarza Decjusza straszliwe prześladowanie Chrześcijan.

Mordowano, palono i ćwiartowano każdego Wyznawcę Chrystusa Pana, przeto Paweł, aby ujść prześladowania, skrył się najpierw w wiejskim mieszkaniu, które posiadał daleko za miastem. Serce atoli mu ledwie nie pękło z żalu, gdy się przekonał, że własny jego szwagier zamierzył go wydać w ręce prześladowców, aby tylko tym sposobem przyjść w posiadanie jego majątku.

Schronił się zatem na puszczę i zamieszkał w jaskini, z której źródło czystej wody wypływało, a potężna palma swymi szerokimi liśćmi wchód zasłaniała.

Przepędzając czas na modlitwie i pokucie, żywił się owocem palmy. Lecz po trzydziestu latach palma uschła, a daleko i szeroko nie było odrobiny żywności.

Pan Bóg jednakże sługi Swego nie opuścił. gdyż nakazał krukowi, aby mu co dzień pół bochenka chleba przynosił.

W tymże czasie żył na tej samej puszczy Święty Antoni, nic o Pawle nie wiedzący i uważający się za pustelnika, któremu w doskonałości zaprzania się i oderwania od świata nikt wyrównać nie zdoła.

Bóg jednakże chcąc mu tę samolubną myśl wybić z głowy, objawił mu, że żyje w tej puszczy ktoś inny, doskonalszy od niego i kazał mu go poszukać.

Święty Antoni posłuszny rozkazowi, poszedł w pustynię, a kierowany Opatrznością, trzeciego dnia odszukał Pawła.

Jaskinia jednak była zamknięta i na kołatanie Antoni głosu żadnego nie usłyszał.

Wtedy z płaczem zawołał: „Sługo Boży, Ten, który mnie tu przysłał, objawił ci zapewne kto jestem i po co przyszedłem. Wiem, żem niegodzien oglądać ciebie.

Lecz czyż odmówisz mi tej łaski, której nie odmawiasz dzikim zwierzętom. Zapowiadam ci, że gotów jestem umrzeć tu, a nie odstąpić. Będziesz więc musiał wyjść, aby mnie pochować”.

Wtedy Paweł wyszedł, i obaj zgrzybiali starcy przywitali się po imieniu. Wśród pobożnej rozmowy nadleciał kruk, przynoszący cały bochenek chleba.

Uradowany Paweł zawołał: „Przez 60 lat przynosił mi ptak ten tylko pół bochenka, lecz dziś Pan Bóg i o gościu moim pamięta!“

Nazajutrz rzekł Paweł: „Bracie, chętnie rozmawiałbym dłużej z tobą, ale nadchodzi ostatnia moja godzina.

Pan Bóg mi objawił, że cię przed śmiercią ujrzę, a ty ciało moje pogrzebiesz.

Wracaj więc do domu i przynieś płaszcz, któryś dostał od Patryarchy Atanazego, żebyś weń mógł zwłoki moje zawinąć.“

Zasmucony Antoni pobiegł czym prędzej po płaszcz, a wróciwszy, zastał Pawła klęczącego, lecz już bez duszy.

Rozpłakawszy się przeto, obwinął ciało w płaszcz i odmówił kościelne pogrzebowe pacierze.

Lecz jakże tu ciało pogrzebać, kiedy nie ma stosownych narzędzi do kopania?

Zanimby się jednak o nie postarał, minęłoby kilka dni, a tymczasem dzikie zwierzęta mogłyby zwłoki poszarpać.

Ukląkł więc i prosił Pana Boga o pomoc, — aż tu nadbiegły dwa lwy, wygrzebały dół, w którym Antoni ciało Pawła pochował.

Umarł tenże Święty na początku roku 341, przeżywszy lat sto i trzynaście. Palmową suknię jego przechowują w Rzymie.

 

Nauka moralna.

 

Nam dziś w zepsutym świecie żyjącym trudno pojąć, jak surowe ówcześni Chrześcijanie prowadzili życie.

My ich naśladować powinniśmy, lubo w innym rodzaju. Nie każdy może być księdzem, nie każdy też zakonnikiem lub pustelnikiem, ale cnoty tych Świętych każdy przyswoić sobie może i powinien.

Św. Paweł oddał się całkowicie Służbie Bożej; czy i my w naszych świeckich stosunkach uczynić tego nie możemy?

Owszem, — zrzućmy z siebie pychę, a obleczmy się w pokorę, — myślmy więcej o duszy naszej, aniżeli o ciele, — porzućmy znikome przepychy światowe, a schrońmy się pod opiekuńcze skrzydła Kościoła Świętego!

Tam znajdzie każdy, kto tego szuka, pociechę i zadowolenie, gdyż świat tego dać nie może. Najmilszym człowiekowi wspomnieniem jest wiek niewinności; czemuż nie staramy się zawsze w tym stanie pozostać?

Nie szukajmy rozkoszy światowej, tylko niebieskiej; nie gońmy za znikomym majątkiem, ale starajmy się, jak Święty Paweł, Pustelnik i inni mężowie Bogu oddani, o majątek dla duszy, o majątek wieczny. Bo „słodki jest Pan, błogosławiony mąż, który w Nim ma nadzieję“

(Psalm 33. 9).

Modlitwa.

 

 Boże, racz miłościwie za przyczyną Świętego Pawła, Pustelnika, sprawić, abyśmy tu na ziemi świętobliwe i pobożne życie prowadzili.

Przyciągnij nas do Siebie słodyczą Twojej Miłości i daj, abyśmy niczego innego nie szukali i nie miłowali, prócz Ciebie, Któryś jest Najwyższym, Najpiękniejszym i Najdoskonalszym Dobrem. Amen.

Źródło: Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie dni roku opracowane podług Ks. Piotra Skargi