Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian
2 Kor 4:1-6; 15-18
Bracia: Mając z miłosierdzia okazanego nam ten urząd posługi, nie ustajemy w pracy, ale odrzucamy skrytą nieprzystojność, nie postępując chytrze ani też nie fałszując słowa Bożego, lecz okazaniem prawdy zalecając samych siebie przed Bogiem sumieniu wszystkich ludzi.
A jeśli nawet Ewangelia nasza jest zakryta, zakryta jest dla tych, którzy giną: mianowicie dla niewiernych, którym bóg tego świata zaślepił umysł, aby nie zajaśniał dla nich blask Ewangelii chwały Chrystusa, będącego obrazem Boga.
Bo nie samych siebie głosimy, ale Jezusa Chrystusa, Pana naszego, a siebie uważamy za sługi wasze przez Jezusa.
Bóg bowiem, który rozkazał, aby z ciemności zabłysła światłość, sam oświecił serca nasze, abyśmy zajaśnieli blaskiem poznania jasności Bożej w obliczu Chrystusa Jezusa.
Wszystko bowiem dla was, aby łaska obfitując przez dziękczynienie wielu, tym więcej chwale Bożej służyła.
Dlatego nie ustajemy w pracy. I chociaż niszczeje w nas człowiek zewnętrzny, jednak ten, który wewnątrz jest, odnawia się z dniem każdym.
Dzisiejsze bowiem utrapienie nasze, lekkie i przemijające, chwałę wiekuista wagi niezmiernej sprawuje w nas.
Jesteśmy bowiem zapatrzeni nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne: to bowiem, co widzimy, doczesne jest, a czego nie widzimy – wieczne.
Ewangelia
Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Łukasza.
Onego czasu: Wyznaczył Pan także innych siedemdziesięciu dwóch i rozesłał ich przed sobą, po dwóch do każdego miasta i miejsca, dokąd miał nadejść.
I mówił im: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proścież tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje.
Idźcie, oto Ja was posyłam jako baranki między wilki. Nie noście trzosa ani torby, ani sandałów i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.
A do któregokolwiek domu wnijdziecie, naprzód powiedzcie: Pokój temu domowi; a jeśliby tam przebywał syn pokoju, spocznie na nim pokój wasz; a jeśli nie, do was powróci.
W tymże domu zostańcie, jedząc i pijąc, co jest u nich: albowiem godzien jest robotnik zapłaty swojej.
Nie przechodźcie z domu do domu.
A do któregokolwiek miasta wnijdziecie i przyjmą was, jedzcie, co przed wami położą, i uzdrawiajcie chorych, którzy są w nim, i mówcie im: Zbliżyło się do was Królestwo Boże».
Żywot Świętego Jana Leonardi, Wyznawcy
Święty Jan Leonardi urodził się w 1543 r. w Diecimo w diecezji Lucca we Włoszech. Kapłanem został w 1572 r. w trzydziestym roku życia. Niebawem przyszły Święty zasłynął jako kapłan gorliwy, pobożny i uczony.
Ułożony przezeń katechizm używany jest w szkołach diecezji Lucca przez trzy następne stulecia.
W parę lat później Św. Jan Leonardi tworzy nową Kongregację zakonną Kleryków Regularnych Najświętszej Maryi Panny w Lucca oraz w republice swej „Lucca” sierociniec dla dziewcząt.
Był za to przez zazdrość w Rzymie oczernionym i oba te zgromadzenia rozproszyły się, lecz nie upadły: otrzymał zatwierdzenie ich od Grzegorza XIII i rozpowszechniły się one w innej części republiki.
Dla swej roztropności słynnej był delegatem Biskupów i zatwierdzony został jako taki w Rzymie w sprawach nieporozumień Zgromadzeń zakonnych i zakonnic w szpitalach.
Rozszerzający się w tych latach protestantyzm daje przyszłemu Świętemu dużo sposobności do rozwinięcia działalności apostolskiej.
Członkowie nowej kongregacji jednakże napotykają w swej pracy na liczne trudności, zwłaszcza natury finansowej.
Mimo to zgromadzenie rozwija się pomyślnie.
W r. 1580 Św. Jan Leonardi tworzy dwa nowe klasztory męski i jeden żeński.
W 1583 udaje się do Rzymu, gdzie przyjaźni się ze Św. Filipem Neri.
W czasie swego pobytu w Wiecznym Mieście Jan Leonardi zdobywa sobie całkowite zaufanie Papieży, którzy polecają mu różne misje.
W r. 1595 Papież Klemens VIII zatwierdza ostatecznie założoną przez Świętego kongregację zakonną, po czym wysyła Św. Jana do Luce i jako wizytatora apostolskiego, następnie zaś do klasztoru Benedyktynów na Monte Vergino, gdzie przewodniczy w zastępstwie Ojca Świętego obradom generalnej kapituły.
W r. 1601 otrzymuje Jan Leonard i znany kościół Santa Maria in Portico w Rzymie, gdzie później spoczęły jego śmiertelne szczątki.
W następnych latach kilkakrotnie Papież wysyła go do różnych klasztorów w charakterze wizytatora. Instytucja, z którą najbardziej jest związane imię Św. Jana Leonardiego jest Kolegium Propagandy Wiary (Propaganda Fide). Mgr Vives, Hiszpan z pochodzenia, od dłuższego już czasu nosił się z myślą stworzenia specjalnego kolegium dla kształcenia misjonarzy na dalekie misje.
Przyszły Święty poparł tę myśl, dopomógł ks. Vives w wypełnieniu tego projektu i w ten sposób powstaje w r. 1603 zaczątek przyszłego wspaniałego Kolegium.
W r. 1608 Św. Jan Leonardi po raz ostatni przewodniczy obradom kapituły generalnej swego Zgromadzenia. Pisał dziełka, umiera spokojnie, jak gdyby usypiał dnia 9 października 1609 r. w Rzymie.
Papież Paweł V na wiadomość o jego śmierci rzekł ze łzami: wielki Sługa Boży umarł. Grób jego zajaśniał cudami; beatyfikował go w 1861 roku Papież Pius IX. Kanonizował go Pius XI 17 kwietnia 1938 r. razem ze Św. Andrzejem Bobolą.
Modlitwa.
Boże, Który raczyłeś przedziwnie powołać św. Jana, Twego Wyznawcę, do krzewienia Wiary wśród pogan, i przez niego zgromadziłeś w Kościele Twoim nową rodzinę zakonną dla pouczania wiernych, daj nam, sługom Twoim, tak postępować według jego wskazań, abyśmy dostąpili wiecznej nagrody. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Syna Twojego, Który z Tobą żyje i króluje w Jedności Ducha Świętego, Bóg na wieki wieków. Amen.