Czytanie z Listu świętego Piotra Apostoła.

1 P 5:1-4; 5:10-11

Najmilsi! Starszych, którzy są wśród was, proszę, jako równie starszy i świadek męki Chrystusowej oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić.

Paście trzodę Bożą, która jest przy was, czuwając nad nią nie z musu, ale chętnie dla Boga, a nie dla szkaradnego zysku.

Ani też jako panujący nad duchowieństwem, ale będąc świadomym wzorem dla owczarni. A gdy się zjawi książę pasterzy, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.

A Bóg wszelkiej łaski, który wezwał nas do wiecznej chwały swojej w Chrystusie Jezusie, po niewielkim utrapieniu udoskonali, utwierdzi i ugruntuje nas, jemu chwała i panowanie na wieki wieków. Amen.

Ewangelia

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Mateusza.

Mt 16:13-19

Onego czasu: Przyszedł Jezus w okolice Cezarei Filipowej i pytał uczniów swoich mówiąc:

«Za kogo mają ludzie Syna Człowieczego?

» A oni powiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, drudzy za Eliasza, a inni za Jeremiasza albo jednego z proroków».

Rzekł im Jezus: «A wy za kogo mię macie?» Odpowiadając Szymon Piotr rzekł:

«Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego».

A odpowiadając Jezus rzekł mu: «Błogosławionyś Szymonie Bar Jona, bo ciało i krew nie objawiły tobie, jeno Ojciec mój, który jest w niebiesiech.

A ja ci powiadam, że ty jesteś Opoką, i na tej Opoce zbuduję Kościół mój i bramy piekielne nie zwyciężą go.

I tobie dam klucze Królestwa Niebieskiego: a cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebiesiech; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w  niebiesiech».

 

Żywot i Męczeństwo Świętych Cyriaka, Smaragda, Larga i innych, oraz Świętego Marcela, Papieża.

 

Za onego czasu, gdy Dioklecjan ku wiecznej pamięci swego imienia, kazał budować w Rzymie ciepłe łaźnie wspaniałości wielkiej; z nienawiści ku Chrześcijanom, jakoby na gardło, skazywano ich do tej roboty.

Bogaty i zacny rzymianin Franson, wierny wyznawca Chrystusa, chcąc ulżyć owym męczennikom, tajemnie ich opatrywał żywnością za pomocą Zyzyniusza, Smaragda, Cyriaka i Larga.

Czasu jednego spotkani na takim uczynku, ludzie ci pojmani zostali przez pogan, i pod strażą ciężko pracować im kazano.

Pospołu z nimi wzięty był stary bardzo człowiek Saturninus, który gdy ciężkich brzemion dźwigać już nie mógł, Zyzyniusz i Cyriak piasek za niego z daleka nosili.

Dowiedziawszy się o tym starosta Laodacjusz, posłał Aproniana, by Zyzyniusza przed sąd jego stawił, który gdy go prowadził, ogarnęła ich jasność i głos był słyszany: „Pójdźcie błogosławieni Ojca Mojego, weźmijcie Królestwo zgotowane wam od początku świata“.

Apronianus padł na kolana i błagał Zyzyniusza:

„Przez tego Chrystusa, którego opowiadasz, ochrzcij mnie, ażebym był uczestnikiem twojej korony”.

I tejże godziny przyjął naukę, Chrzest i bierzmowanie z rąk biskupa. Po czym wszyscy zasileni zostali Ciałem i Krwią Pańską.

Poznał niebawem starosta, że Apronianus jest Chrześcijaninem i ściąć go, a Zyzyniusza, Saturninusa i innych różnymi potracić kazał mękami.

Smaragda, Cyriaka i Larga osadzono w więzieniu, gdzie podobnego tamtym oczekiwać mieli losu.

Tymczasem jako do znanych z czynienia cudów, schodziło się do Świętych wielu bardzo chorych.

Cyriak jednym przeżegnaniem, ślepym wzrok, głuchym słuch, a niemocnym zdrowie, nie tylko ciała, ale i duszy przywracał, nawracając do Chrystusa Pana.

Doniesiono o tym Dioklecjanowi w chwili właśnie, gdy córka jego Artemia przez czarta opętana, najsroższymi boleściami i miotaniem się dręczona była, a szatan jej ustami wołał:

„Jeżeli tu nie przyjdzie Diakon Cyriakus, ja stąd nie wyjdę“.

Przywołano wtedy zapomnianego prawie w więzieniu i głodem morzonego, wraz z Largiem i Smaragdem, Cyriaka, który przybywszy do Artemii pomodlił się i rzekł:

„W Imię Pana naszego Jezusa Chrystusa rozkazuję ci szatanie wyjdź z tej niewiasty, aby ona stała się czystym naczyniem Ducha Świętego.

A ty, zawołał na Artemię, wierz w Boga Ojca Wszechmogącego, i w Syna Jego Jedynego Jezusa Chrystusa!”

Za trzykrotnie powtórzonym zaklęciem czart opuścił swą ofiarę, a uzdrowiona Artemia zawołała:

„Przez toż Imię Jezusowe ochrzcij mnie, bo ja widzę z daleka Pana, którego ty opowiadasz”.

I nazajutrz Mężowie Święci nauczywszy ją pierwszych Zasad Wiary, ochrzcili wobec jej matki Sereny, upominającej córkę, aby w Wierze Chrześcijańskiej wytrwale Panu Bogu służyła.

Gdy owo budowanie łaźni i pałaców dwa lata i dziesięć miesięcy trwające, ukończone zostało, Dioklecjan z namowy swej Sereny darował Cyriakowi dom w Rzymie, gdzie mu swobodnie mieszkać dozwolił.

Po niejakim atoli czasie Cyriak wezwany został przez posłów do króla Perskiego, którego córka Jobea, podobnie jak i Artemia opętaną przez czarta była.

Zleczył ją Święty jak i tam tę, mocą Pana naszego Jezusa Chrystusa.

A gdy ona Naukę Pana Jezusa i Chrzest Święty przyjęła, cały dom królewski i król sam poszli za jej przykładem, tak, że czterysta dwadzieścia osób ochrzczonych zostało.

Król wielkimi pieniędzmi chciał obdarzyć Cyriaka, ale ten odpowiedział: „My Łaski Pana naszego nie sprzedajemy”.

I nic przyjąć nie chciał. Po półtora miesięcznym pobycie w Persji, gdzie bardzo wielu pogan do Wiary Świętej pozyskali, powrócili Święci do Rzymu.

Cyriak z wielką uczciwością przyjęty od Dioklecjana i od żony i córki jego, zamieszkał w swym domu z Largiem i Smaragdem.

Niedługo się jednak cieszyli zapewnioną im swobodą, gdyż wkrótce potem Dioklecjan z Rzymu dla spraw państwa wyjechał.

Okrutny Maksymian, który go tam zastępował, wznowił był wielkie prześladowanie Chrześcijan, a gniewając się na Cyriaka o nawrócenie siostry swojej Artemii, kazał go pojmać i wraz z innymi więźniami wieźć związanego przed wozem swoim, gdy wjeżdżał do Rzymu; staroście zaś polecił, aby Cyriaka, Larga i Smaragda skarał, jeśliby bogom ofiar nie złożyli.

Wezwani przed sąd Święci, oparli się temu stanowczo.

Kazał więc starosta rozpuszczoną wrzącą smołę lać im na głowy, bić i drapać ich żelazami, a boki ogniem palić, wołając na Cyriaka: „Zmiłuj się nad swą starością!”

Na co on odpowiadał: „Tegom zawsze pragnął przy Panu Bogu moim, męki się nie lękam”. A skoro bity kijmi i żyłami, żył jeszcze, skazany został wraz z 21(dwudziestu jeden)(towarzyszami swymi, niewiastami i mężami na ścięcie.

Ponieśli oni śmierć męczeńską 16 marca 303 roku. Ciała ich pochowane przy drodze salustyńskiej, przeniesione później zostały do dóbr pewnej pani, nazwiskiem Lucyny, przy drodze aktyńskiej, w bliskości Rzymu.

W tymże czasie Maksymian siostrę swą Artemię, dla Wiary Chrześcijańskiej zamordował.

Karpucjusz zaś, ów starosta okrutny, uprosił sobie u cesarza dom Cyriaka. I gdy go hańbił złym życiem, a razu jednego do rozpustnej z towarzyszami gotował się uczty, nagłą śmiercią zaskoczony, nieszczęsnego ducha wyzionął.

Co do Marcella papieża, następcy Marcellina, ten doczekał się panowania Maksencjusza okrutnika, który brnąc w złościach i występkach, dowiedział się, że dwie pobożne i bogate niewiasty Wiarę Świętą podpierały, bo Pryscilla cmentarz wspaniały zbudowała, a Lucyna całe swe mienie kościołom oddała.

A że to za radą Marcella Papieża spełniły, kazał mu biskupstwo złożyć i ofiary pogańskim bogom czynić.

Gdy zaś Papież stanowczo oparł się temu, oddał go cesarz do pospolitej stajni, aby tam bydlęta opatrywał.

Atoli po upływie dziewięciu miesięcy wywiedli go stamtąd pobożni, i w domu Lucyny, kędy się na nabożeństwo schodzili Chrześcijanie, umieścili, o czym dowiedziawszy się Maksencjusz, bydlęta jak, osły, konie i woły wprowadzić tam kazał i staranie około nich Marcellemu Papieżowi powierzył.

Tam to Święty umęczony trudem i plugastwem, w Panu Bogu zasnął na uczczenie wielkiego Świętego Imienia Pańskiego na wieki. Amen.

Pożytki duchowne

O jakże wielkiej ceny jest Wiara Chrystusowa, gdy od Niej nie potrafiły oderwać, ani męczarnie przez okrutników wymyślane, ani żadne tego świata pokusy!

Poświęcali się dla Niej równie bogaci jak ubodzy, a Papieże przodowali im w tym pochodzie na straszne katusze.

To też począwszy od Piotra Świętego aż do Sylwestra, między 33-ma Papieżami, zaledwie jeden lub dwóch na łóżku swym umarło.

Z przyczyny cudów Św. Cyriaka, a mianowicie co do wypędzania czartów, wyjaśnić tu wypada, iż w pierwszych wiekach Chrześcijaństwa, Pan Bóg, ażeby przystępniejszą zrozumieniu pogan, (ludzi mało jeszcze oświeconych lub zmysłowych) uczynić walkę, jaka się w człowieku, pomiędzy złymi i dobrymi jego skłonnościami stacza, a zarazem żeby nauczyć, iż tylko przez Moc Zasług Pana Chrystusowych i przez Wiarę w Zbawiciela, zły duch, a także namiętności nasze zwyciężone być mogą; Pan Bóg mówię dopuścił, ażeby ta walka uwidomiona w człowieku tym żywszą, tym silniejszą obudzała wiarę.

W dzisiejszych czasach głębsze poznanie ducha Religii Chrześcijańskiej, zbyt jest upowszechnionym, ażeby jeszcze potrzebowano podobnego rodzaju Cudów.

Źródło: Żywoty Świętych Pańskich Starego i Nowego Testamentu z dzieła Ks. Piotra Skargi