Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian.
2 Kor 1:3-7
Bracia: Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, który nas pociesza w każdym utrapieniu naszym, abyśmy i my pocieszać mogli tych, którzy są w jakim ucisku, tą pociechą, której sami doznajemy od Boga.
Albowiem jak liczne są w nas cierpienia Chrystusowe, tak też przez Chrystusa obfita jest pociecha nasza. Jeśli doznajemy utrapień, to dla waszej pociechy i zbawienia, jeśli się radujemy, to i dla waszego pocieszenia, jeśli znosimy napominanie, to dla waszego upomnienia i zbawienia, co sprawia,że znosicie te same cierpienia, które są i naszym udziałem. Aby nadzieja nasza o was była mocna, bo wiemy, że jak jesteście uczestnikami utrapienia, tak też będziecie uczestnikami pociechy: w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
Ewangelia
Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Mateusza.
Mt 16:24-27
Onego czasu: Rzekł Jezus uczniom swoim: «Jeśli kto chce za mną iść, niech się zaprze samego siebie i weźmie krzyż swój, i naśladuje mnie. Albowiem kto by chciał życie swe zachować, straci je. A kto by stracił życie swe dla mnie, znajdzie je. Bo co za pożytek człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a na duszy swojej poniósł szkodę? Albo co da człowiek w zamian za duszę swoją? Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego z Aniołami swymi i wtedy odda każdemu według uczynków jego».
Żywot Św. Euzebiusza, Biskupa Vercelli i Męczennika.
(† Żył około Roku Pańskiego )
„Albowiem Wolą Bożą jest wasze uświęcanie” (I. Tes. 4, 3).
Euzebiusz poświęcił się stanowi duchownemu, był lektorem w Rzymie za Papieża Sylwestra, a następnie kapłanem. Później udał się do miejscowości Vercelli, gdzie pozyskał sobie swoim świątobliwym żywotem i cnotami taki szacunek i miłość u duchowieństwa i całego ludu, że go jednogłośnie na biskupa wybrano. Z niezwyczajną gorliwością duchowną spełniał Euzebiusz obowiązki swego wysokiego urzędu. Trzodę sobie powierzoną starał się tak słowem jako też i dobrym przykładem naprowadzić na drogę zbawienia.
Pierwszą jego troską i staraniem było zawsze, ażeby wiernym swoim dostarczyć jak najlepszych kapłanów, wyposażonych dobrymi wiadomościami stanu swego, niemniej jak i pięknymi cnotami. Zgromadzał więc duchownych około siebie, żył z nimi w swoim biskupim dom u jakby w jakim klasztorze na modlitwie i umartwianiu się. To dało początek Zakonowi Regulowanych Kanoników, który później Św. Augustyn dokładniej ukształcił.
Lecz nie długo miał Św. Euzebiusz cieszyć się tym wspólnym życiem kapłańskim, albowiem stanęły temu na przeszkodzie ciężkie utrapienia i smutek podczas obrony prawdziwej Wiary Chrześcijańskiej. Arianie bowiem dopuszczali się pod osłoną władzy świeckiej wszelkich nadużyć i zbrodni przeciwko wiernym. Kiedy zaś Święty Euzebiusz bronił Boskości Zbawiciela przeciwko arianom i pomimo osobistych gróźb cesarza Konstancjusza wzbraniał się zatwierdzić niesprawiedliwe potępienie Atanazego, został skazany na wygnanie do Skytopolisu w Palestynie, gdzie znosił wiele przykrości i obelg ze strony biskupa ariańskiego. Okrutnik ten wypędził wreszcie siwego już starca na pustynię Tebajską w Egipcie, pozostawiając go bez żadnej pomocy. Jednakowoż Święty zniósł wszystko z niebiańską cierpliwością i wytrwał niezłomnie nawet w najcięższych dolegliwościach i cierpieniach.
Po śmierci cesarza Konstancjusza mógł Euzebiusz powrócić znowu do Vercelli, gdzie starał się wszelkimi siłami o zagojenie ran, zadanych przez czas jego nieobecności Kościołowi i o zjednoczenie Wiary Katolickiej.
Tak pracował wiernie aż do 88 roku życia, w którym go Pan Bóg do wieczności powołał. Umarł w roku 371-szym, a z powodu cierpień i dolegliwości jakie za życia znosić musiał, zalicza go Kościół Święty między Męczenników Świętych.