Rycerz Niepokalanej – Sierpień 1924

,,Zwycięstwa Niepokalanej”

W tych dniach przyszła do mnie pewna pani i prosi bym się udał do chorego, który… nie chce się spowiadać.

Był już u niego Ks. H. i ten właśnie przesłał ją do mnie, bo zabiegi jego chybiły.

– Czy odmawia on do Matki Naśw. choćby jedno „Zdrowaś Maryja” na dzień? spytałem.

– Proponowałam mu to, ale odpowiedział, że w Matkę Bożą nie wierzy.

– To proszę mu zanieść ten medalik, rzekłem podając Cudowny Medalik, czy dla pani przyjmie on go i pozwoli sobie zawiesić na szyi?

– Dla mnie to zrobi.

– Więc dobrze, niech mu go pani zaniesie i modli się za niego; ja zaś postaram się tam zaglądnąć.

I poszła…

W międzyczasie spotkałem się z ks. H. „Byłem u chorego, jako u mego znajomego, opowiadał mi on, ale nic się zrobić nie dało.

Proszę tam zajść.

Przy tym muszę zaznaczyć, że chory to człowiek inteligentny; dopiero co ukończył leśnictwo na uniwersytecie”.

Niedługo potem przyszli ponownie owa pani zawiadamiając, że z chorym gorzej, a obecni przy nim rodzice nie kwapią się wcale, aby sprowadzić księdza, gdyż obawiają się, żeby nie zrobić na nim wrażenia.

Chory sobie nie życzy Księdza i rodzice jego również: więc po cóż tam pójdę?,

myślalem sobie, ale mimo wszystko poszedłem, chociaż w głębi duszy nurtowało zwątpienie, czy wycieczka się uda.

Jedyna nadzieja to medalik, który przecież chory ma już na sobie.

W drodze odmawiałem różaniec.

Po uciążliwem chodzeniu zadzwoniłem do bramy szpitalnej.

Wkrótce zaprowadzono mnie do sali dla zakaźnych, gdzie właśnie leżał chory.

Usiadłem przy jego łożu i nawiązałem rozmowę. Wypytywałem o stanie zdrowia, a wkrótce rozmowa przeszła na sprawy religijne.

Chory wyłuszczał swoje wątpliwości, a ja starałem się mu je wyjaśnić.

Przy rozmowie zauważyłem na jego szyi niebieski sznureczek, właśnie ten na którym nawleczony był medalik. Ma medalik, pomyślałem; więc sprawa wygrana.

Nagle chory zwraca się do mnie i mówi… – „Księże możeby przystąpić do rzeczy?

Więc pan się chce wyspowiadać, zapytałem?

W odpowiedzi rzewny płacz wstrząsnął jego wychudłą piersią… To trwało dobrą chwilę… Gdy chory się uspokoił zaczęła się spowiedź.

Po otrzymaniu Wijatyka i Ostatniego Olejeni Św. Namaszczenia chory , dla okazania wdzięczności ujął mnie j w usta pocałował.

Mimo zaraźliwości choroby chętnie dałem mu ten pocałunek pokoju. – Cześć Niepokalanej za to zwycięstwo!!!

Obok leżał drugi chory. Powiedziano mi w szpitalu, że i po niego śmierć już rękę wyciąga; on jednaki o spowiedzi nie myśli.

Poleciłem więc i jego Niepokalanej za przyczyną niedawno beatyfikowanej Bł. Teresy od Dzieciątka Jezus.

Na drugi dzień przyszedłem niby dla odwiedzenia poprzedniego chorego, a właściwie po drugiego.

Siadłem przy pierwszym, a tymczasem poleciłem sanitariuszce, by spytała go, czy nie zechciałby skorzystać z mej obecności.

Chory mnie nie zauważył.

To też odpowiedział niecierpliwie „Lekarz twierdzi, że za tydzień wyzdrowieje, a tu mnie nudzą księdzem”.

Nie zrażając się takim usposobieniem chorego rozpocząłem z nim rozmowę, i przysiadłem obok niego.

Widząc, że chory uporczywie odkłada spowiedź, wyjąłem naszą „kulkę” w Milicji tj. Cudowny Medalik.

Chory zapytał: Co to jest? Wyjaśniłem mu pokrótce.

Pocałował go, pozwolił sobie włożyć na szyję i… rozpoczęła się spowiedź.

Niech Niepokalanej będą wieczne dzięki za tak łaskawe a miłosne zwycięstwa.

Chociażby kto zasłużył na piekło, nie powinien tracić nadziei dostąpienia szczęścia wiekuistego, byle się jął wiernie służby Królowej Niebieskiej.

Św. Alfons Liguori