Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan
Ef 3:13-21
Bracia: Proszę, abyście nie upadali na duchu z powodu prześladowań moich za was, które są chlubą waszą.
Z tej to przyczyny zginam kolana przed Ojcem Pana naszego Jezusa Chrystusa,
od którego bierze swe imię wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi, aby dał wam według bogactw chwały swojej, a za sprawą Ducha Jego wzmocnić się potężnie w wewnętrznego człowieka, tak aby przez wiarę Chrystus zamieszkał w sercach waszych.
A wy, umocnieni i ugruntowani w miłości, abyście wraz ze wszystkimi świętymi pojąć mogli, jak ona jest rozległa i daleka, wzniosła i głęboka, abyście też mogli poznać, jak miłość Chrystusa przewyższa wszelką wiedzę, i (w ten sposób) byli napełnieni całą pełnością Bożą. A Temu, który mocen jest uczynić daleko więcej, niż o to prosimy albo pojmujemy, według działającej w nas mocy, Jemu niech będzie chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie na wszystkie czasy i na wieki wieków.
Ewangelia
Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Łukasza.
Łk 14:1-11
Onego czasu: Gdy wszedł Jezus w szabat do domu jednego z przedniejszych faryzeuszów, aby się posilić, oni Go śledzili.
A oto człowiek pewien opuchły stanął przed Nim.
I odpowiadając Jezus rzekł do uczonych w Prawie i faryzeuszów, mówiąc: «Czy godzi się w szabat uzdrawiać?
» A oni milczeli. Tedy On, dotknąwszy go, uzdrowił i odprawił.
I odpowiadając rzekł do nich: «Jeśli któregoś z was osioł albo wół wpadnie do studni, czyż natychmiast nie wyciągnie go w dzień sobotni?»
I nie mogli Mu na to odpowiedzieć.
A przyglądając się jak pierwsze miejsca wybierali, powiedział zaproszonym przypowieść, mówiąc do nich:
«Gdy będziesz zaproszony na gody weselne, nie siadajże na pierwszym miejscu, aby snadź nie był zaproszony i godniejszy od ciebie.
A wówczas ten, który ciebie i jego zaprosił, nadchodząc rzekłby ci: Daj temu miejsce. Wtedy byś ze wstydem począł ostatnie miejsce zajmować.
Ale gdybyś był wezwany, idź i zasiądź na miejscu ostatnim, aby skoro nadejdzie ten, który cię wezwał, rzekł do ciebie: Przyjacielu, posiądź się wyżej.
Wtedy będziesz miał chwałę u współbiesiadników: bo każdy, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, wywyższony będzie».
Objaśnienia Ewangelii na 16 niedzielę po Zesłaniu Ducha św.
(1) Oni Go podstrzegali. Właściwa to faryzeuszom rzecz wynajdywać jakieś wady i uchybienia nawet u P. Jezusa.
Sami byli złymi, a złość swoją pokrywali pozorami cnoty, więc nie wierzyli w niczyją cnotę, a wszędzie wietrzyli coś złego i przypuszczali obłudę.
My tak pochopni, żeby każdemu przypiąć łatkę i nikomu nie dowierzać, czyż w tem nie jesteśmy podobni do faryzeuszów?
Ten, według nas jest chciwy, inny ambitny, innemu zarzucamy kłamstwo i podstępne postępowanie, innemu lenistwo, o tym znowu powiadamy, że głupi, nieporadny, niedbały, ten zrobił to, inny owo; każdemu przyganiamy, nikogo nie chwalimy.
Na domiar złego pochlebiamy sobie, że bystre mamy oko i zmysł spostrzegawczy, że znamy się na ludziach, jak nikt inny.
A tymczasem nie widzimy,
że sami stajemy się podobnymi do faryzeuszów. Obyśmy raz już przestali ludzi sądzić, gdy nie mamy do tego prawa z urzędu.
(2) «Godzi-li się w szabat uzdrawiać?» Jak za naszych dni, tak już i za czasów P. Jezusa żydzi
z zabobonną ścisłością przestrzegali święceniadni świętych i przesadę tę P. Jezus im surowoprzygania.
Między nami chrześcijanami taka przesada w święceniu niedziel i świąt nie zdarza się, raczej całkiem coś przeciwnego.
Postępujemy, jak gdyby P. Bóg był nie nakazał:
P a m i ę t a j, abyś dzień święty ś w i ę c i ł, ale jakoby od nas żądał: P a m i ę t a j, abyś dzień święty z n i e w a ż a ł.
Tak ludzie w niedziele i święta zwykli grzeszyć, że niejeden i przez cały tydzień nie nagrzeszy tyle, co w jedną niedzielę.
W niedzielę i święta najwięcej pomiędzy ludźmi pijaństwa, najwięcej też kłótni i obrazy
Bożej po domach, w niedzielę i dni święte najwięcej muzyk i tańców, czasem niewinnych,częściej bardzo niebezpiecznych i pełnych grzechu; w dni święte najwięcej ludzie chodzą do teatrów i na różne widowiska, znów czasem uczciwe, ale najczęściej tak obrzydliwe, iż dziwić się trzeba, że ludzie nie rumienią się jeden przed drugim, słuchać tak niecnych rzeczy i patrzeć się na nie.
Widocznie kara Boża już wisi nad nami, kiedy Bóg «puścił nas za żądzami serc naszych».
(3) A jednak trzecie przykazanie musi być, szczególnie ważne, kiedy je nam P. Bóg w szczególny sposób z pośród innych wyróżnił.
Bo w innych przykazaniach mówi poprostu:
Nie będziesz miał cudzych Bogów przede mną;
nie będziesz brał Imienia Pana Boga twego nadaremno;
czcij ojca twego i matkę twoję; nie zabijaj i t. d.
Jedynie w trzecim przykazaniu powiada:
P a m i ę t a j, abyś dzień święty święcił.
P a m i ę t a j, a nie zapominaj; jakby chciał powiedzieć:
P a m i ę t a j, abym Ja nawzajem pamiętał na ciebie; zapomnisz o dniach świętych zapomni i P. Bóg o tobie.
P a m i ę t a j, t. zn. staraj się przez cały tydzień i w całem życiu wszystko tak układać, abyś przynajmniej w dzień święty mógł oddać Bogu, co Bożego.
Trzecie przykazanie jest szczególnie ważne. P. Bóg obiecał niegdyś żydom w starym Zakonie błogosławić, nawet już w tem życiu i pod względem doczesnym w szczególniejszy sposób, za zachowanie tego przykazania i obietnicy tej po dziś dzień im dotrzymuje, jak o tem nietrudno, się przekonać.
Rozpierają się żydzi w niejednym już dworze, rozpierają się po najpiękniejszych ulicach i w samym rynku po miastach, rozpierają się też, pożal się Boże,
po wsiach i coraz więcej chłopskiej ojcowizny zagarniają, a chrześcijanie katolicy coraz więcej i więcej ubożeją; już ich święta ziemia wyżywić nie może albo nie chce, bo odkąd święta poszły w poniewierkę, niemasz błogosławieństwa Bożego.
A przecież żydzi złą mają wiarę,
Krew Pana naszego Jezusa Chrystusa, gorzej
niż przeklęctwo Chamowe, spadła na nich i na
dzieci ich; ale przy wszystkich wadach i grzechach
swoich wiernie zachowują szabaty swoje
więc im P. Bóg wiernie dotrzymuje obietnicy,
i gdy nie może dać nagrody w wieczności, tem więcej im szczęści w tem życiu. Nas
zaś, którzy mamy prawdziwą wiarę, ale jej nie
pełnimy, P. Bóg karze w tem życiu, abyśmy się
upamiętali i nie byli karani w wieczności.
(4) Dlaczegóż P. Bóg tak bardzo nalega na
święcenie dni świętych? Z pewnością nie dla
swego pożytku. Bo chociażbyśmy nietylko
w niedziele i święta, ale i we wszystkie dni
powszednie od rana do nocy nic innego nie robili, jeno Bogu śpiewali i modlili się, to i cóż
Mu z tego przyjdzie? Jeżeli pragnie chwały,
to ją ma prawdziwie godną siebie w Trójcy
Przenajświętszej. A wszystka nasza chwała cóż
znaczy? Cóż my rozumiemy o wielkości, piękności
i dobroci Bożej? Jeden anioł lepiej potrafi
chwalić P. Boga, niż całe setki i tysiące ludzi. Nie. P. Bóg nas i chwały od nas nie potrzebuje.
Ale widzi P. Bóg, że nam potrzeba wciąż na nowo i przynajmniej raz w tydzień przypominać,
że jest P. Bóg na niebie, który nas stworzył
i dla którego mamy obowiązki, a tych jeżeli
byśmy zaniedbali, musimy zginąć na wieki.
(5) W niedzielę i święta należy powstrzymywać się od zajęć zakazanych, mianowicie od zajęć służebnych i od zajęć grzesznych.
Do zajęć służebnych zaliczają się roboty rolne, rzemieślnicze, kupieckie, publiczne sprawowanie urzędu lub sądu, wypłaty pieniężne itp.; zajęciem grzesznem jest to wszystko, co sprzeciwia się przykazaniom Bożym lub kościelnym.
Należy powtóre poświęcić dobrą część niedzieli czy też dnia świętego na służbę Bożą i dobre uczynki.
W szczególności jest obowiązkiem wysłuchać z uczciwością Mszy świętej i to całej, tak dalece, że ile razy kto bez słusznej przyczyny opuszcza Mszę św. z własnej winy, t. zn. że mógł być na Mszy św., a nie chciało mu się i czem innem bez rozumnej przyczyny się zajął, tyle razy popełnił grzech śmiertelny.
Jako dobre uczynki zaś, to przedewszystkiem zalecone są: słuchanie słowa Bożego, a dalej modlitwa i jałmużny.
Do modlitwy zaliczają się czytania i rozmyślania duchowne, a do jałmużny nawiedzanie chorych, dzieci, zwłaszcza opuszczonych i zaniedbanych, pocieszanie strapionych i t.d.
«Źródło: ks. H. Jackowski SI, Ewangelje niedzielne i świąteczne z objaśnieniami»