Czytanie z Księgi Judyty

Jdt 13:22; 13:23-25

 

Pobłogosławił Cię Pan w mocy swojej, bo przez Cię wniwecz obrócił naszych nieprzyjaciół.

Błogosławionaś Ty, Córko, przez Pana Boga wysokiego nad wszystkie niewiasty na ziemi.

Błogosławiony Pan, który stworzył niebo i ziemię…

Bo dziś imię Twe tak wsławił, iż chwała Twa nigdy nie zejdzie z ust ludzi, którzy pomni będą na wieki mocy Pańskiej.

Dla nich to samej siebie nie szczędziłaś z powodu utrapienia i udręki rodu Twojego, lecz zapobiegłaś upadkowi przed obliczem Boga naszego.

Bolejąca Matka stała

 

U stóp krzyża, we łzach cała,

Kiedy na nim zawisł Syn.

A w Jej pełnej jęku duszy,

Od męczarni i katuszy,

Tkwił miecz ostry naszych win.

Jakże smutna i strapiona

Była ta błogosławiona,

Z której się narodził Bóg.

Jak cierpiała i bolała,

Jakże drżała gdy widziała

Dziecię swe wśród śmierci trwóg.

Któryż człowiek nie zapłacze,

Widząc męki i rozpacze

Matki Bożej w żalu tym?

Któż od smutku się powstrzyma,

Mając matkę przed oczyma,

Która cierpi z Synem swym?

Widzi, jak za ludzkie winy

Znosi męki Syn jedyny,

Jezus – jak Go smaga bat.

Widzi jak samotnie kona

Owoc Jej czystego łona,

Dając życie za ten świat.

Matko, coś miłości zdrojem,

Przejmij mnie cierpieniem swoim

Abym boleć z Tobą mógł.

Niechaj serce moje pała,

By radością mą się stała

Miłość, którą – Chrystus Bóg.

Matko święta, srogie rany,

Które zniósł Ukrzyżowany,

Wyryj mocno w duszy mej.

Męką, Syna rodzonego,

Co dla dobra cierpiał mego,

Ze mną się podzielić chciej.

Pragnę płakać w Twym pobliżu,

Cierpiąc z Tym, co zmarł na krzyżu

Po mojego życia kres.

Chcę pod krzyżem stać przy Tobie,

Z Tobą łączyć się w żałobie,

I wylewać zdroje łez.

Panno czysta nad pannami,

Niechaj dobroć Twoja da mi

Płakać z żalu z Tobą współ.

Bym z Chrystusem konał razem,

Męki Jego był obrazem,

Rany Jego w sobie czuł.

Niech mnie do krwi rani zgraja,

Niech mnie męki krzyż upaja

I Twojego Syna krew.

W ogniu Panno, niech nie płonę,

Więc mnie w swoją weź obronę,

Gdy nadejdzie sądu gniew.

Gdy kres dni przede mną stanie,

Przez Twą Matkę dojść mi Panie,

Do zwycięstwa palmy daj.

Kiedy umrze moje ciało,

Niechaj duszę ma z swą chwałą

Czeka Twój wieczysty raj.

Amen. Alleluja.

 

 

Ewangelia

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Jana.

J 19:25-27

 

Onego czasu: Pod krzyżem Jezusowym stała Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria Kleofasowa, oraz Maria Magdalena.

Gdy więc Jezus ujrzał Matkę i ucznia, którego miłował, stojącego obok, rzekł do Matki swojej:

«Niewiasto, oto syn Twój!» Potem rzekł uczniowi: «Oto Matka twoja!» I od onej godziny wziął ją uczeń pod swoją opiekę.

 

Nabożeństwo ku czci Najświętszej Maryi Panny Bolesnej:

 

Nabożeństwo to ustanowione jest na szczególniejsze uczczenie Boleści i Cierpień Najświętszej Maryi Panny, stojącej u stóp krzyża, na którym Syn Jej był zawieszony.

Najświętsza Maryja Panna rozumiała potrzebę Tajemnicy Odkupienia,

dlatego wspólnie niejako z Bogiem Ojcem 

ofiarowała na Śmierć Najmilszego 

Swojego Syna za zbawienie świata; lecz jako najserdeczniej kochająca Matka, w Duszy Swej 

współcierpiała z Jezusem wszystkie Jego męczarnie, i wtedy to siedmiosieczny miecz Boleści Duszę Jej przeniknął.

 

Rozważanie Boleści Najświętszej Maryi Panny

(Ks. Antoniewicza)

O jak wielką była Żałość i Boleść Twoja, o Najświętsza Bogarodzico! W czasie gorzkiej Męki Syna Twego, gdyś posłyszała ten głos ludu wybranego wołający:

– Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj zwiastowanego od proroków, 

oczekiwanego Zbawcę świata — Tego, Który nikomu żadnej nie 

wyrządził krzywdy, który wszystkim dobrze czynił, który leczył choroby duszy i ciała; Ukrzyżuj Go, a Krew Jego niechaj padnie na nas i 

na dzieci nasze! 

O słyszy Maryja i dzisiaj te słowa, powtarzane przez usta nowych krzyżowników Chrystusa; i my może, jeśli nie słowem to 

uczynkiem, wywołaliśmy przekleństwa i klęski na nas i braci naszych!

O Maryjo! jaka boleść może być zrównana z Boleścią Twoją, gdyś 

ujrzała wśród tego tłumu, krwi łaknącego ludu, Syna upadającego pod 

bolesnym krzyża ciężarem, a ten widok krwawy, o ileż to razy ponawia 

się dla Serca Twego i ileż to razy widzisz wśród tego tłumu nieprzyjaciół 

Kościoła, Pana Jezusa krzyż dźwigającego!

Ale ten krzyż boleśniejszy jest, jak był ów krzyż, który żydzi na 

Niego zgotowali! Ach, widzi Maryja wśród tego tłumu może i nas, 

gotujących narzędzia do krzyżowania na sercach naszych, Boga naszego, jako mówi Apostoł Paweł Święty.

Dziś cały świat stał się tą górą „Trupiej głowy”, bo nie masz 

miejsca, nie masz godziny, w której by ludzie nie krzyżowali Boga 

grzechami swymi! A krzyżując Go pokrzywdzeniem bliźnich, obmową, 

nienawiścią, krzyżując Go rozpustą myśli, serca i czynu, krzyżując Go 

zgorszeniem, bluźnierstwem, wołamy: uczyń cud, zstąp z krzyża, a 

uwierzymy!

O Jezu! Nie, nie zstępuj z krzyża, bo jeśli to uczynisz, cóż się z 

nami stanie? Pokąd widzę te Ręce Twoje rozpięte na krzyżu, tę głowę ku 

mnie nachyloną, tę Krew płynącą z Boku otwartego, jako zdrój żywotny 

serca, nie tracę nadziei!

Ach! Pokąd Ciebie widzę na krzyżu, a widzę i Matkę pod 

krzyżem, a jeśli do Niej pod krzyż się udam, wiem, że Ona wyżebrze dla 

nędznej duszy mojej, przebaczenie i miłosierdzie u Syna Swojego.

Goniąc po wszystkich drogach za szczęściem i rozkoszą, 

uciekamy od cierpienia i smutku; a jednak wyznajmy szczerze, czymże 

jest całe życie, jeśli nie ciągiem udręczeniem, tęsknotą, niepokojem? 16

Przechodzimy z krzyża na krzyż. Dziś na krzyżu pychy i dumy, 

jutro na krzyżu rozpusty — dziś miłość świata, jutro miłość własna do

krzyża nas przybija.

I z pełnego nieraz pijemy goryczy kielicha, i ostre ciernie 

krwawo wciskają się w dziedzinę myśli naszych.

O czemuż znękani, znudzeni, starci, złudzeni, przesyceni 

światem i mniemanym szczęściem jego, nie chcemy przejść pod krzyż 

zbawienia, gdzie Matka na nas czeka, aby otrzeć łzy, uspokoić sumienie 

nasze, pocieszyć nasze smutki, pojednać nas z Synem Swoim!

Ach! A jeśli na tym krzyżu świata śmierć nas pochwyci, o jak 

ciężkie będzie konanie nasze, bez Jezusa i Maryi! O jaka straszna bez 

Jezusa i Maryi będzie wieczność nasza!

Lecz jeśli pod krzyżem zbawienia założymy za życia mieszkanie 

nasze, o szczęśliwa będzie śmierć nasza, szczęśliwa będzie wieczność 

nasza z Jezusem i Maryją!

Przez krzyż do chwały! Innej drogi nie masz do Nieba — bo kto 

kocha, ten cierpi; kto kocha Boga, cierpi dla Boga i Bóg będzie nagrodą 

jego; — kto kocha świat dla świata cierpi i świat będzie nagrodą jego!

Ileż to dotychczas wycierpieliśmy! a te wszystkie cierpienia, były 

może tym czczym ziarnem, rzuconym na niwę życia naszego, które nie 

wyrosło i nie wyda owocu!

Ileż to łez wysączyły oczy nasze, lecz one nie przemieniły się w 

zdrój żywotnej wody! Bośmy w cierpieniach naszych nie do Boga, ale od 

Boga uciekali.

O, inaczej pojęła i zrozumiała boleści żywota Maryja, i dlatego 

nie odstąpiła od krzyża zbawienia, na którym widziała konającego Syna 

Swego — i w najboleśniejszym cierpieniu jedyną mogła znaleźć pociechę. 

Ciężko nam dźwigać krzyż nasz?

Idźmy z krzyżem pod krzyż, połączmy boleści nasze z Boleściami Jezusa i Maryi, a zostaniemy dziećmi Chwały Jej!

 

 

 

Litania o Siedmiu Boleściach Najświętszej Maryi Panny

 

 

Kyrie elejson! Chryste elejson! Kyrie elejson! Chryste, usłysz nas! 

Chryste, wysłuchaj nas!

 

Ojcze z Nieba Boże, zmiłuj się nad nami!

Synu Odkupicielu świata, Boże,

Duchu Święty Boże,

Święta Trójco Jedyny Boże,

 

Święta Maryjo, Matko Bolesna, módl się za nami!

Święta Maryjo, Któraś nie znalazła miejsca w gospodzie,

Święta Maryjo, Któraś zmuszona była szukać przytułku w stajence,

Święta Maryjo, Któraś Twego Pierworodnego w żłóbku złożyła,

Święta Maryjo, Któraś krwawemu Obrzezaniu Syna Twojego obecną 

była,

Święta Maryjo, Której powiedziano, że Syn Twój położon jest na znak, 

któremu sprzeciwiać się będą,

Święta Maryjo, Której wyprorokowano, że duszę Twą własną miecz 

boleści przeszyje,

Święta Maryjo, Któraś z Synem do Egiptu uchodzić musiała,

Święta Maryjo, Któraś rzezią niewiniątek przerażoną była,

Święta Maryjo, Któraś dwunastoletniego Syna Twego w Jeruzalem 

zgubionego przez trzy dni żałośnie szukała,

Święta Maryjo, Któraś ciągle na nienawiść żydów ku Synowi Twemu 

patrzała,

Święta Maryjo, Któraś Męki i Śmierci Syna Twojego obraz bezustannie w 

sercu nosiła,

Święta Maryjo, Któraś w dniu Ostatniej Wieczerzy Syna do Jeruzalem na 18

Mękę idącego ze smutkiem pożegnała,

Święta Maryjo, Któraś Mękę Ogrójcową i krwawy pot Syna Twojego na 

modlitwie wylany, Sercem Matki przeczuwała,

Święta Maryjo, Któraś o Synu przez Judasza zdradzonym, a powrozami

skrępowanym, z Ogrójca wiedzionym wieść odebrała,

Święta Maryjo, Któraś Syna jakoby złoczyńcę przed sąd kapłanów 

stawionego widziała, Któraś na Syna fałszywych świadków zeznania 

słuchała,

Święta Maryjo, Któraś okrutny policzek przez Najdroższego Syna 

Twojego odebrany na Sercu uczuła,

Święta Maryjo, Któraś obelgi od żydów i żołnierzy na Syna Twego 

bezbożnie miotane słyszała,

Święta Maryjo, Któraś Syna biczami sieczonego i cierniem 

koronowanego ujrzała,

Święta Maryjo, Któraś bezbożny, a haniebny wyrok śmierci na Syna 

Twego wydany słyszała,

Święta Maryjo, Któraś Syna Twego Krzyż niosącego spotkała,

Święta Maryjo, Któraś łoskotu przybijania gwoźdźmi Rąk i Nóg Syna 

Twojego słuchała,

Święta Maryjo, Któraś ostatnie słowa Syna Twojego na Krzyżu do Serca 

przyjmowała,

Święta Maryjo, Któraś konaniu Syna Twojego obecną była,

Święta Maryjo, Któraś zmarłe Ciało Syna Twojego z Krzyża zdjęte na 

Macierzyńskie Łono Swoje przyjęła,

Święta Maryjo, Któraś od grobu Syna Twojego cała zbolała do domu 

wracała,

Święta Maryjo, Królowo Męczenników,

Święta Maryjo, Zwierciadło wszystkich utrapień,

Święta Maryjo, Morze goryczy,

Święta Maryjo, Opiekunko bolejących,

Święta Maryjo, Wspomożycielko stroskanych,

Święta Maryjo, najszczodrobliwsza pocieszycielko chorobą złożonych,

Święta Maryjo, mocy najpotężniejsza słabych, 

Święta Maryjo, pewna Ucieczko grzeszników,

Przez okrutną mękę i śmierć Syna Twojego, wybaw nas, o Królowo 

Męczenników.

Przez najcięższe Boleści Serca Twojego,

Przez największe smutki i utrapienia Twoje,

Przez straszne uciski Twoje,

Przez łzy i łkania Twoje,

Przez wszystkie Macierzyńskie w spół ubolewania Twoje,

Przez przemożne pośrednictwo Twoje,

Od niepomiarkowanego smutku, Zachowaj nas, o Matko 

Najboleśniejsza.

Od upadku na duchu,

Od trwożliwego umysłu,

Od niechętnego znoszenia wszelkich cierpień,

Od rozpaczy i braku nadziei w Miłosierdziu Bożym,

Od wszelkiej okazji i niebezpieczeństwa zgrzeszenia,

Od sideł szatańskich,

Od zatwardziałości serca,

Od ostatecznej niepokuty,

Od nagłej i niespodziewanej śmierci,

Od potępienia wiecznego,

My grzeszni Ciebie prosimy, wysłuchaj nas, Matko Najboleśniejsza!

Abyś nas w wierze prawdziwej, nadziei i miłości Świętej Opieką Twoją 

utrzymywać raczyła, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas, Matko 

Najboleśniejsza.

Abyś nam u Syna Twojego za grzechy nasze doskonałą skruchę i pokutę 

wyjednać raczyła,

Abyś wzywającym Cię, pociechę i ratunek Twój udzielać raczyła,

Abyś nas w chwili konania wspierać najszczególniej raczyła,

Abyś nam w stanie Łaski zejście ze świata tego wyjednać raczyła,

O Matko Boska, pełna Łaski, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas.

Matko Najboleśniejsza, Ciebie błagamy, zmiłuj się nad nami.

 

 

Baranku Boży, Któryś wobec Matki Twojej przez trzy godziny na Krzyżu wisiał przez Boleści tejże Matki Twojej w ten czas doznane,

przepuść nam, Panie.

Baranku Boży, Któryś wobec Matki Twojej Bogu Ojcu Ducha oddał, przez Boleści tejże Matki Twojej w ten czas doznane,

wysłuchaj nas, Panie.

 

Baranku Boży, Któryś wobec Matki Twojej z Krzyża nieżywy zdjęty, na Jej Łono złożony został, przez Boleści tejże Matki Twojej w ten czas doznane,

zmiłuj się nad nami!

 

Chryste, usłysz nas! Chryste, wysłuchaj nas!

Kyrie elejson! Chryste elejson! Kyrie elejson!

 

Ojcze nasz… Zdrowaś Maryja… Chwała Ojcu…

 

V. Módl się za nami Matko Najboleśniejsza.

R. Teraz i w godzinę śmierci naszej.

V. Panie! wysłuchaj modlitwy nasze.

R. A wołanie nasze niech do Ciebie przyjdzie.

V. Módlmy się: Niech raczy wstawić się za nami, prosimy, Panie Jezu 

Chryste, teraz i w godzinę śmierci naszej do Miłosierdzia Twojego, 

Błogosławiona Maryja Panna, Matka Twoja, Której Przenajświętszą 

Duszę w chwili Męki i Śmierci Twojej miecz Boleści przeszył.

Przez Ciebie Jezu Chryste, Zbawco świata, Który z Ojcem i Duchem Świętym żyjesz i królujesz, Bóg po wszystkie wieki wieków. R. Amen.

 

 

 

Modlitwa Św. Bonawentury do NMP Bolesnej

 

Zdrowaś Maryjo, Boleści pełna, Ukrzyżowany z Tobą, Najboleśniejsza między niewiastami i Bolesny Owoc Żywota Twojego, Jezus.

— Święta Maryjo, Matko Ukrzyżowanego, módl się za nami krzyżującymi Syna Twojego, i wyjednaj nam łzy pokuty teraz i w godzinę śmierci naszej naszej. Amen.

V. We wszystkim utrapieniu i uciśnieniu naszym,

R. Przybądź nam, o Najłaskawsza Panno Maryjo! 

V. Módl się za nami, o Panno Najboleśniejsza!

R. Abyśmy się stali godnymi Obietnic i Chrystusa Pana.

 

 

Modlitwa do Bolesnego i Niepokalanego Serca Maryi za grzeszników

 

O Matko nasza! Serce zbolałe, patrząc na te grzechy tak liczne i ciężkie, którymi świat na nowo krzyżuje Syna Twego, i ponawia Boleści Serca Twego, zaledwie się odważa pod Opieką tego Imienia Matki wzywać Miłosierdzia i ratowania Twego!

O raczej wypadałoby nam zawołać, niechaj ginie ten, który grzech kocha, Ciebie i Syna Twego kochać i znać nie chce!

Lecz nie, nie, niechaj nie ginie grzesznik, bo dzieckiem jest Syna Twego, bo za niego On modlił się na krzyżu, bo On Sam wyrzekł, że nie chce śmierci grzesznika, ale aby się nawrócił i żył; raczej zawołajmy: niechaj zginie grzech z pośrodku nas.

O Matko! Zabij grzech, a daj zmartwychwstanie grzesznikowi.

O Matko, spojrzyj na te rany, które rozdzierają serce Oblubienicy Syna Twego — Kościoła naszego — grzechy nasze te rany zadały, Ty je ulecz; 

a obudziwszy w nas ducha pokory i pokuty w miłości i Wierze —

użyczywszy nam daru łez zbawiennych, stań Pośredniczką między nami a Sprawiedliwym Gniewem Syna Twojego, daj nam Łaskę poznania i wyznania win naszych, a wyproś nam zlitowanie i odpuszczenie onych, abyśmy z silną wiarą, z dziecinną miłością, z pokorną ufnością do Ciebie

zawołać mogli:

O Matko nasza, zmiłuj się nad nami i nad całym krajem! Amen.

 

Koronka do Siedmiu Boleści Matki Bożej

 

Nabożeństwo do Boleści Matki Bożej sięga swym początkiem czasów średniowiecza.

Święta Elżbieta z Hesji (1129–1164), niemiecka zakonnica i mistyczka, doświadczyła wizji,

w której Pan Jezus obiecał szczególne łaski dla tych, którzy będą otaczali czcią cierpienia Jego Najświętszej Matki:

 

• Kto będzie wzywał Matkę Bożą przez Jej boleści, 

ten przed śmiercią zasłuży na to, że odprawi prawdziwą pokutę za wszystkie swoje grzechy.

• Będę strzegł tych czcicieli w utrapieniach, które 

będą ich nawiedzać, zwłaszcza w chwili ich śmierci.

• Wyryję w nich pamięć o mojej męce a w niebie 

dam im za to nagrodę.

• Czcicieli takich umieszczę w rękach mojej Matki Maryi, aby nimi dysponowała według swej woli i wyprosiła im wszystkie łaski, których dla nich pragnie.

 

 

 

W dniu 15 sierpnia 1233 roku siedmiu zamożnych kupców ujrzało Maryję będącą w żałobie i ogromnej boleści.

Zachęcała ich, by wyrzekli się świata i poświęcili wyłącznie na Jej służbę.

Po tym widzeniu postanowili pozostawić swoje rodziny i wszelkie dobra materialne, by w oderwaniu od świata prowadzić życie w pełni poświęcone Matce Bożej Bolesnej.

 

Z czasem założyli zgromadzenie, którego pełna nazwa brzmi: 

Zakon Sług Najświętszej Maryi Panny (Serwici). 

 

Szczególnym jego celem stało się rozważanie Boleści Maryi i naśladowanie Jej cnót.

Serwici przyczynili się do rozpowszechnienia nabożeństwa do Matki Bożej Bolesnej oraz ułożyli Koronkę do Siedmiu Boleści Matki Bożej.

 

W 1724 roku zatwierdził ją papież Benedykt XIII, zaś papieże Benedykt XII, Klemens XII i Klemens XIII nadali jej liczne odpusty. 

 

Podstawę koronki ułożonej przez Serwitów stanowi nabożeństwo do siedmiu Boleści Matki Bożej, zapoczątkowane przez św. Brygidę.

W jednej ze swoich wizji otrzymała ona od Maryi obietnice, że każdy, kto będzie praktykował to nabożeństwo zostanie obdarzony szczególnymi łaskami:

• pokój zapanuje w ich rodzinach, 

• lepiej poznają Boże zamierzenia względem nich, 

• będę ich pocieszać w bólach i towarzyszyć im 

w pracy, 

• dam im to, o co proszą, o ile nie sprzeciwia się to woli mojego Boskiego Syna i uświęcenia ich duszy. 

• będę ich broniła w walkach z piekielnym wrogiem i będę ich chronić w każdej chwili życia, pomogę im w  momencie śmierci — zobaczą twarz swojej Niebieskiej Matki. 

• ci, którzy propagują nabożeństwo do moich boleści, zostaną zabrani z ziemskiego życia do wiecznego szczęścia, ponieważ wszystkie ich grzechy zostaną odpuszczone i mój Syn będzie ich wiecznym pocieszeniem i radością. 

 

Koronka do Siedmiu Boleści Matki Bożej

 

Koronkę do Siedmiu Boleści Matki Bożej ułożyli członkowie Zakonu Sług Najświętszej Maryi Panny (Serwici).

 

Przy każdej boleści odmawia się:

1 Ojcze nasz, 

7 Zdrowaś Maryjo oraz 1 Chwała Ojcu.

 

Modlitwa ta zyskała nazwę różańca Serwitów.

W koronce tej rozważa się tajemnice 7 Boleści Matki Bożej przekazane przez św. Brygidę.

 

 

Znak Krzyża Świętego

 

P. Matko Bolesna, porusz serce moje.

W. Abym w boleści umiał wniknąć Twoje. 

 

Boleść pierwsza

 

Proroctwo Symeona

 

Starzec Symeon przepowiada Maryi, że duszę Jej przeszyje miecz.

A stanie się to dlatego, że Jej Synowi, będą się niektórzy sprzeciwiać. 

Owocem tajemnicy jest poddanie się woli Bożej, jak Maryja.

 

Ojcze nasz, 7 Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu

 

Jakże bardzo zadrżało Serce Maryi, gdy usłyszała bolesne słowa, w których święty Symeon, przepowiedział gorzką mękę i śmierć Jej ukochanego Syna.

W tej samej chwili, oświecona proroctwem Symeona, Najświętsza Maryja Panna uświadomiła sobie wszystkie zniewagi, ciosy i udręki, które miały być zadane przez bezbożnych Odkupicielowi świata. 

Jednakże jeszcze ostrzejszy miecz przeszył Jej duszę, kiedy posłyszała, że Dziecię, które porodziła, przeznaczone jest na powstanie i upadek wielu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą.

 

Była to bowiem myśl o ludzkiej niewdzięczności wobec Jej ukochanego Syna.

Wszystko to powinno nas skłaniać do refleksji, że ilekroć popadamy nieszczęśliwie w grzech, odwracając się od naszego Zbawiciela i Jego Matki, mamy udział w owej niewdzięczności.

Boleść druga

 

Ucieczka do Egiptu

 

Na polecenie Anioła Józef wziął dziecię i Matkę Jego i uszedł do Egiptu przed złością Heroda.

Maryja w czasie tej tułaczki przeżyła wiele zmartwień. 

Owocem tajemnicy jest słuchanie głosu Bożego, jak Maryja.

 

Ojcze nasz, 7 Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu

 

Król Herod chce zabić nowonarodzonego Mesjasza. 

Święty Józef, ostrzeżony we śnie przez anioła, zabiera Jezusa i Jego Matkę Maryję do Egiptu.

Jakże wielka była Jej udręka, gdy opuszczała pospiesznie Judeę, aby nie schwytali ich żołnierze okrutnego władcy! 

Jak wielkie były niedogodności i niedostatki w tej długiej podróży!

Jakie cierpienia znosiła na tej ziemi wygnania, jaki smutek pośród egipskiego ludu oddanego bałwochwalstwu! 

Rozważmy zatem to, jak często ponawialiśmy tę gorzką boleść Maryi, kiedy nasze grzechy pozbawiały nas łaski uświęcającej, skazując Jej Syna na wygnanie z wnętrza naszych serc. 

 

Boleść trzecia

 

Szukanie Pana Jezusa, który pozostał w świątyni

 

Jezus zaginął w Jerozolimie, trzy dni Maryja wraz z Józefem bolejąc szukali Jezusa.

Czy może być większa boleść dla Matki? 

Owocem tajemnicy jest tęsknota za Jezusem.

 

Ojcze nasz, 7 Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu

 

Jak straszny był ból Maryi, kiedy spostrzegła, że utraciła Swojego umiłowanego Syna!

Jak gdyby dla jeszcze większego smutku, kiedy szukała Go pilnie pośród swoich krewnych i znajomych, nie usłyszała o Nim żadnych wieści.

Natychmiast więc ze świętym Józefem powróciła do Jerozolimy i przez trzy długie dni szukała Jezusa. 

Wielkie jest zamieszanie w naszych duszach, które tak często traciły i tracą Chrystusa przez nasz grzech i brak przykładania wagi do tego, aby odszukać Go natychmiast, co jest oznaką lekceważenia drogocennego skarbu Bożej miłości. 

 

Boleść czwarta

 

Spotkanie Pana Jezusa dźwigającego krzyż

 

Skazany na śmierć Jezus dźwiga krzyż na Golgotę.

 A oto w drodze spotyka swoją Matkę.

Rzewne musiało być to spotkanie. 

Owocem tajemnicy jest cierpliwe znoszenie krzyża.

 

Ojcze nasz, 7 Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu

 

Matka, tak czuła i kochająca, spotyka Swego ukochanego Syna pośród bezbożnego motłochu, który ciągnie Go na okrutną śmierć — zranionego, rozdartego biczami, ukoronowanego cierniem, ociekającego krwią, dźwigającego ciężki krzyż. 

Rozważmy więc w naszych sercach smutek Błogosławionej Dziewicy widzącej w tym stanie Jej Syna.

Któż by nie zapłakał, widząc smutek Matki oglądającej mękę Swojego Syna?

Kto jednak przyczynił się do tego nieszczęścia?

To my, naszymi grzechami, tak okrutnie zraniliśmy serce naszej bolejącej Matki! 

 

Boleść piąta

 

Śmierć Pana Jezusa na krzyżu

 

Obok krzyża Jezusowego stała Matka Jego. Mężnie współcierpiała z Synem dla zbawienia świata. 

Owocem tajemnicy jest panowanie nad złymi skłonnościami.

 

Ojcze nasz, 7 Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu

 

Spójrzmy na Kalwarię, na której wznoszą się dwa ołtarze ofiarne — jeden na ciele Chrystusa, a drugi na sercu Maryi.

Jakże smutny jest widok najdroższej Matki zatopionej w morzu nieszczęścia — widzącej Swego ukochanego Syna, będącego częścią Niej samej, brutalnie przybitego do Drzewa Krzyża. 

Każdy cios młota, każde uderzenie, które spadło na ciało naszego Zbawiciela, spadło także na bolejącą duszę Najświętszej Maryi Panny. 

 

Boleść szósta

 

Złożenie martwego ciała Syna na kolana Matki

 

Zdjęte z krzyża. Ciało Jezusowe złożono w ramiona Maryi.

Jezus przestał już cierpieć, a Ona jakby uzupełnia to, czego nie dostaje cierpieniom Jezusowym.

Z największą czcią i wdzięcznością całuje Jego święte Rany i obmywa je swymi łzami. 

Owocem tajemnicy jest szczery żal za grzechy.

 

Ojcze nasz, 7 Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu

 

Pomyślmy o najbardziej gorzkim smutku, który rozdziera duszę Maryi, kiedy ujrzała na kolanach martwe ciało Swego najdroższego Syna — zakrwawione, całe rozdarte głębokimi ranami.

Któż by się nad Nią nie ulitował?

Czyje serce nie zmięknie, widząc nieszczęście, które poruszy nawet kamień? 

Spójrzmy na niepocieszonego Jana, na Magdalenę i drugą Marię stojących pod Drzewem Krzyża w głębokiej udręce, a także na Nikodema, który ledwie może znieść ich smutek. 

 

Boleść siódma

 

Złożenie Pana Jezusa do grobu

 

Umęczone Ciało Jezusowe złożono do grobu w obecności Matki Najświętszej.

Żegnała je Maryja z  bólem i z wielką wiarą, że Syn zmartwychwstanie. 

Owocem tej tajemnicy jest szczęśliwa śmierć.

 

Ojcze nasz, 7 Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu

 

Rozważmy westchnienia, które wyrywały się z bolejącego Serca Maryi, kiedy zobaczyła, jak Jej ukochany Syn leży w grobie.

Jakiż był Jej smutek, kiedy ujrzała kamień podniesiony, aby zakryć święty grobowiec! 

Po raz ostatni spojrzała na pozbawione życia ciało Swojego Syna i ledwo mogła oderwać swój wzrok od szeroko rozwartych ran.

Kiedy zaś wielki kamień został przetoczony do wejścia grobowca, wtenczas rzeczywiście Jej Serce wydawało się być wyrwane z Jej ciała!

 

Dla uczczenia łez wylanych przez Matkę Bożą Bolesną

 

3 x Zdrowaś Maryjo

 

Za dobrodziejów żywych i umarłych

 

Witaj Królowo, Matko Miłosierdzia, życie, słodyczy i nadziejo nasza, witaj!

Do Ciebie wołamy wygnańcy, synowie Ewy; do Ciebie wzdychamy jęcząc i płacząc na tym łez padole. 

Przeto, Orędowniczko nasza, one miłosierne 

oczy Twoje na nas zwróć, a Jezusa, błogosławiony owoc żywota Twojego, po tym wygnaniu nam okaż. 

O łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo!

P. Niech pomoc Bożą zawsze nam wyprasza.

W. Matka Chrystusa i Matka nasza.