Czytanie z Księgi Syracydesa.

Syr 31:8-11

Błogosławiony mąż, który okazał się bez zmazy i który nie ubiegał się za złotem, i nadziei nie pokładał w pieniądzach i skarbach.

Któż to jest? – a chwalić go będziemy.

Bo w życiu swym dziwów dokonał.

Kto w tej sprawie jest doświadczony i doskonały, będzie miał wieczną chwałę: który mógł przestąpić, a nie przestąpił, źle czynić, a nie uczynił; przeto pewne są skarby jego u Pana, a jałmużny jego wysławiać będzie zgromadzenie świętych.

Ewangelia

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Łukasza.

Łk 12:35-40

Onego czasu: Rzekł Jezus uczniom swoim:

«Niechaj biodra wasze będą przepasane i pochodnie gorejące w rękach waszych.

A sami bądźcie podobni do ludzi oczekujących powrotu pana swego z godów weselnych; aby, gdy nadejdzie i zakołacze, natychmiast mu otworzyć. Błogosławieni słudzy owi, których pan, gdy nadejdzie, zastanie czuwającymi.

Zaprawdę powiadam wam, że przepasze się i każe im zasiąść, a przechodząc usługiwać im będzie.

I czy przyjdzie o drugiej straży, czy też o trzeciej straży nadejdzie, a tak zastanie: błogosławieni są słudzy owi.

A to wiedzcie, że gdyby wiedział pan domu, o której godzinie nadejdzie złodziej, czuwałby zaiste i nie dopuściłby podkopać domu swego.

I wy bądźcie gotowi, bo Syn Człowieczy nadejdzie w godzinie, w której się nie spodziewacie.

Święty Rajmund z Peñafort, prezbiter

 

Pochodził z wysokiego rodu,

spokrewnionego nawet z domem króla

Aragonii. Urodził się w roku 1175 i od samej

młodości odznaczał się pobożnością

i ochotą do nauki.

Z takim zamiłowaniem

przykładał się do nauk na akademii

w Barcelonie, a potem w Bolonii,

że mu przyznano zaszczytny tytuł doktora,

i mając lat dwadzieścia życia, wykładał

w Barcelonie filozofię i prawo kościelne.

Nie tylko do nauki, ale i do życia cnotliwego

uczniów swoich zachęcał, wiedząc, iż nauka

sama próżnością nadyma

i bez uszlachetnienia serca staje się

niepożyteczną.

Po kilku latach przeniósł się do Bolonii,

które to miasto bardzo był polubił,

gdy na nauki uczęszczał.

Prędko rozsławiło

się imię jego, iż był dla ubogich wielce

miłosierny, broniąc spraw ich sądowych

bez wszelkiej zapłaty, tak dalece, że Biskup

Berengar z Barcelony, przybywszy

do Bolonii, pobożnego uczonego prawnika

zabrał z sobą do stolicy i tam

go Kanonikiem przy Katedrze uczynił.

 

Budował tu Rajmund duchownych

i świeckich swym bogobojnym i czystym

żywotem, zamiłowaniem samotności, czas

wszystek wolny oddając na czytanie Pisma

świętego, modlitwę i rozważanie.

Dla wszystkich przyjacielski i uprzejmy,

ale osobliwie dla maluczkich i ubogich,

których we wszystkim radą i uczynkiem

wspomagał.

Nie w smak były dostojeństwa i tytuły

mężowi, który o doskonaleniu się w cnocie

myślał. Z tego powodu w roku 1222 wstąpił

do surowego Zakonu Św. Dominika.

Mając

już lat 47, chętnie poddał się ścisłej regule

klasztornej, idąc w zawody z ostatnim

nowicjuszem.

Iż był wielce pokornym,

nie trudne mu było posłuszeństwo, które

i w najdrobniejszych rzeczach okazywał.

Wszelakie upokorzenia były mu weselem

i najmilszym pokarmem.

Oddawał się Zakon

św. Dominika głównie kaznodziejstwu;

Rajmund też wnet zajaśniał wielką

wymową. Kazaniom jego Pan Bóg widocznie

błogosławił, gdyż nawracali się

nie tylko wielcy grzesznicy, lecz i wiele

heretyków i żydów. W pracy niestrudzony,

ledwie co zszedł z ambony, siadał

do konfesjonału, a garnęli się doń i uczeni i prostacy, grzesznicy i dusze święte. Święty

Piotr z Nolasko i król Aragonii, Jakub, mieli

go za swego Ojca duchownego.

Chcąc braci swej ułatwić pracę pasterską,

na rozkaz przełożonych napisał księgę dla

duchownych, jak mają sobie w trudnych

przypadkach z duszami poczynać.

W siedem lat potem powołał go Papież

Grzegorz IX do Rzymu, obrał go swym

spowiednikiem i uczynił swoim doradcą.

Zaszczytny ten urząd sprawował

tak doskonale, że Papież chciał go uczynić

Arcybiskupem Tarragony. Lecz wysoka

ta godność o tyle się sprzeciwiała głębokiej

pokorze zakonnika, że się rozchorował

na dobre, a Papież od powzięcia swego

odstąpił i Rajmundowi pozwolił Rzym

opuścić. Acz chory, ale wesołego serca,

wrócił do swej celi zakonnej. Czego unikał

w świecie, spotkało go w klasztorze: obrany

jest generałem Zakonu Dominikańskiego,

którą godność przyjął, uważając to za Wolę Bożą. Wielką w tym urzędowaniu swoim

rozwinął gorliwość. Zwiedzał pilnie

klasztory, wszędzie usuwając, co mniej

dobrego widział, zachęcając, pouczając,

własnym przykładem wszystkim

przyświecając. Będąc schorzały

i podeszłego wieku, złożył godność,

nie ustając jednakże w pracy

kaznodziejskiej i w słuchaniu spowiedzi.

Wobec wielkich tego świata miał serce

nieustraszone. Razu pewnego, przebywając

z królem Aragońskim, Filipem, którego był

spowiednikiem, na wyspie Majorce, Święty

znalazł się w obowiązku zażądania

od niego, by zerwał niedozwolony stosunek

z pewną osobą. Widząc, iż król

przedstawień jego nie uwzględniał, a nic

pozwalał mu opuścić dworu, co on z tego

powodu chciał właśnie uczynić, Rajmund

potajemnie w nocy wyszedł z pałacu

królewskiego, z zamiarem udania się

do klasztoru w Barcelonie. Gdy przybył

do portu, żaden okręt nic chciał go wziąć na pokład, gdyż król zakazał to był

najsurowiej. Nie zważał na to Rajmund;

wstąpiwszy na skałę daleko w morze

zapuszczoną, rozpostarł płaszcz swój

na wodzie, a uczyniwszy znak Krzyża

świętego, wszedł nań jak na okręt,

przejechał szczęśliwie i w pobliżu Barcelony

wysiadł na ląd.

Oddał ducha Panu Bogu dnia 6 stycznia

1275 roku. U grobu jego działy się rozmaite

cuda, a Papież Klemens VIII ogłosił

go Świętym.

Nauka moralna.

Święta odwaga, z jaką Błogosławiony

Rajmund upominał króla w okoliczności,

tyczącej się dobra jego duszy,

nie tylko nie obraziła tego monarchy, lecz jeszcze większy szacunek wzbudziła

w nim dla strofującego go kapłana.

Napominaj bliźniego z miłością, gdy to jest

twoim obowiązkiem, a z pewnością

nie weźmie ci on tego za złe; ty zaś mówiąc

prawdę, a nie bacząc na względy ludzkie,

spełnisz tym samym twoją powinność

nie tylko wobec Pana Boga, ale także

i ludzi.

 

Modlitwa

 

Boże, Któryś Świętego Rajmunda

znakomitym spowiednikiem uczynił,

i przez wody morskie cudownie

przeprowadził, spraw za jego

pośrednictwem, abyśmy godne czynili

owoce pokuty, i do portu zbawienia

wiecznego dostać się potrafili. Przez Pana

naszego Jezusa Chrystusa, Który z Bogiem Ojcem i Duchem Świętym żyje i króluje

na wieki wieków. Amen.