Czytanie z Listu świętego Piotra Apostoła.

1 P 5:1-4; 5:10-11

Najmilsi! Starszych, którzy są wśród was, proszę, jako równie starszy i świadek męki Chrystusowej oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić.

Paście trzodę Bożą, która jest przy was, czuwając nad nią nie z musu, ale chętnie dla Boga, a nie dla szkaradnego zysku.

Ani też jako panujący nad duchowieństwem, ale będąc świadomym wzorem dla owczarni. A gdy się zjawi książę pasterzy, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.

A Bóg wszelkiej łaski, który wezwał nas do wiecznej chwały swojej w Chrystusie Jezusie, po niewielkim utrapieniu udoskonali, utwierdzi i ugruntuje nas, jemu chwała i panowanie na wieki wieków. Amen.

Ewangelia

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Mateusza.

Mt 16:13-19

Onego czasu: Przyszedł Jezus w okolice Cezarei Filipowej i pytał uczniów swoich mówiąc:

«Za kogo mają ludzie Syna Człowieczego?»

A oni powiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, drudzy za Eliasza, a inni za Jeremiasza albo jednego z proroków».

Rzekł im Jezus: «A wy za kogo mię macie?» Odpowiadając Szymon Piotr rzekł: «Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego».

A odpowiadając Jezus rzekł mu: «Błogosławionyś Szymonie Bar Jona, bo ciało i krew nie objawiły tobie, jeno Ojciec mój, który jest w niebiesiech.

A ja ci powiadam, że ty jesteś Opoką, i na tej Opoce zbuduję Kościół mój i bramy piekielne nie zwyciężą go.

I tobie dam klucze Królestwa Niebieskiego: a cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebiesiech; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebiesiech».

Żywot Św. Piotra Celestyna, Papieża i Wyznawcy

Św. Piotr, który zostawszy papieżem

przybrał imię Celestyna, urodził się w części

Włoch południowych Abruzją zwanych,

w wiosce Izermie 1221 r. Ze wszech miar

zacni ale ubodzy rodzice jego mieli

dwunastu synów, których w bojaźni Bożej

chowając, na jedenastego z rzędu Piotra,

szczególną zwrócili uwagę. Cichy, prosty,

pobożny, mówił nieraz do matki 6-cio letni

zaledwie chłopczyna, iż chce być dobrym

Sługą Bożym i Świętym.

Kiedy więc braci

starszych do rzemiosł przeznaczyli, Piotra

do szkoły na naukę oddali; matka zaś z całą

miłością rozwijała w nim cnotliwe i pobożne

uczucia, zachęcając go do pracy.

Od młodości miewało pacholę podczas

modlitwy cudowne widzenia i pociechy;

a z postępem w lata, odzywało się w nim

coraz żywsze pragnienie poświęcenia się

bogomyślnemu w samotności życiu.

Doszedłszy 20 roku, takim już przejęty był wstrętem do uciech i marności tego świata,

iż opuściwszy dom i rodzinę, udał się

na odosobnioną górę, wielką w tej drodze

wycierpiawszy nędzę, i wykuł sobie w skale

maleńką jamkę, w której zaledwie mógł się

poruszać. Tam to młody żołnierz Pana

Chrystusowy osiadłszy, ćwiczeniem się

w poskramianiu w sobie wszelakich uczuć

ziemskich, i ustawiczną modlitwą zajęty,

przebył trzy lata, i wyszedł zwycięsko

z pokus, jakie mu wspomnienia powabów

światowych zostawiały.

Poszedł następnie

do Rzymu, gdzie za radą tych,

którzy niepoślednią naukę jego poznali,

przyjął kapłańskie święcenie i niebawem

powrócił znowu na puszczę, gdzie na górze

Maron znalazłszy jaskinię, w niej obrał sobie

mieszkanie zajęte przez jadowite gadziny,

które z niej ustąpiły bezpowrotnie w chwili,

gdy ją gość święty objął.

W tej nędznej skale Celestyn pięć lat

przemieszkał, i wielkie Dary Boskie

i światłość cnót doskonałych, anielskim życiem u Pana Boga sobie zjednał.

Chodził

codziennie do pobliskiego kościoła, i ofiarę

nieogarnionych Tajemnic Mszy Świętej,

z wielkim nabożeństwem sprawował.

Ale gdy i to ustronie nie dość mu jeszcze

odosobnionym było, posunął się w głąb

puszczy, i osiadł na górze Magella. Miał już

natenczas Święty dwunastu towarzyszy,

którzy wielce go miłując i poważając, żywot

jego naśladowali. Wielu jeszcze pobożnych

przyłączyło się z czasem do nich; a wszyscy

Piotra za mistrza cnót i ćwiczeń swych

obierając, pobudowali cele i kaplice, służąc

tam Panu Bogu w cierpliwości i ubóstwie.

Miejsce to dziwnymi Pan Bóg uczcił cudami.

W święta słyszano tam często szczególnej

dźwięczności dzwony, i niewymownej

słodkości śpiewania, które

nie tylko wznosiły i ożywiały duszę,

ale i chorych co je słyszeli, przywracały

do zdrowia.

Pustelnik Święty wypełniając z gorącością

ducha swe obowiązki kapłańskie, co mu zbywało czasu obracał go na pisanie,

na ksiąg oprawianie, albo też podarte

suknie braci naprawiał. Ciało swoje wielkimi

dręczył umartwieniami: sypiał na gołej

ziemi, kamień kładąc pod głowę,

włosiennicę z końskiego włosia, węzełkami

przerabianą na ciele nosił, a na niej często

obręcz, lub pancerz żelazny. Nadzwyczaj

skromnie się żywił, a mięsa nigdy nie jadał.

Cztery razy do roku odprawiał wielki post

czterdziestodniowy, w przeciągu

którego dziesięcioro chleba i osiem cebul

spożywał. Razu jednego tak się zapalił

w swym nabożeństwie, iż cały post taki

w dole jednym przesiedział. Skoro deszcze

i zimna przyszły, szaty mu do ziemi

przymarzły, on pomimo to chwaląc Pana

Boga, trwał w swej pokucie, aż przy końcu

znaleźli go tam ludzie na wpół żywego,

i tak go stamtąd wyciągnęli.

Z czasem o tyle wzrosła liczba uczniów

jego, iż się na osobne, częściowe

zgromadzenia podzielić musieli. A że wiadomym było, iż bez potwierdzenia

papieskiego żaden Zakon trwałym być

nie mógł, Piotr Święty przeto

w towarzystwie dwóch braci zakonnych

poszedł pieszo do Lyonu, gdzie się

powszechny sobór zbierał, i tam

zatwierdzenie życia owego Sług Bożych

w Regule Św. Benedykta z przydanymi

od siebie ustawami, od papieża Grzegorza

X-go uzyskał. Wkrótce kapłan święty 36

klasztorów a w nich 600 mnichów miał

pod swoim zarządem. A wiele osób

świeckich płci obojej budując się

przykładem ich życia, naprawiało swoje

własne, naśladując ich w dobrych

uczynkach. Gdy mężowi świętemu

na ozdobę kościoła dużo kosztowności

znoszono, on wielką ich część rozdawał

ubogim, lub do biedniejszych rozsyłał

kościołów, nie chcąc aby się bracia

do drogich przedmiotów nawet do Służby

Bożej należących, przyzwyczajali. Kazaniem swoim pełnym wdzięku i prostoty

nie tylko prostaczków, lecz i uczonych

budował, każdego serce ku Panu Bogu

poruszył, a gdziekolwiek się ukazał, cisnęli

się wszyscy do niego, prosząc, aby ich

błogosławił. On wszakże zawsze od ludzi

uciekał, chroniąc się na puste miejsca. I tak:

najpierw z kilkoma zakonnikami udał się

na puszczę Św. Bartłomieja, gdzie czas jakiś

przebył; ale i tam odkryty, wziął z sobą

dwóch braci i utaił się w jaskini na samym

szczycie góry Magella, którą za niedostępną

dla drugich uważał. Lecz i tu go znaleziono,

i zbiegano się ażeby słuchać nauki jego,

a doznawać czynionych przez niego cudów.

Święty natenczas poznawszy, iż było Wolą

Bożą aby się nie usuwał od usług bliźnich,

powrócił do Maronu na pierwotną swoją

siedzibę.

Tu gdy już wiekiem schylony gotował się

w swej celi do śmierci, a stolica papieska

po zgonie Mikołaja IV od dwóch lat

wakowała, zgromadzeni w Perugii kardynałowie, jednomyślnie świętego

pustelnika Marońskiego Piotra, Papieżem

obwołali. Krył się pokorny zakonnik,

przerażony wysoką dostojnością takiego

urzędu, i z jednym braciszkiem chciał się

ucieczką ratować. Ale schwytany,

zniewolony niewymowną ludu radością

i poselstwem biskupów i notariuszów

apostolskich, którym dwaj królowie

sycylijski i węgierski asystowali, na swą

stolicę poprowadzony został, i w Akwilei

koronowany przybrał imię Celestyna.

Godność najwyższa jakiej dostąpił,

nie nadwyrężała bynajmniej pokory jego;

urządził sobie celkę ubogą w papieskim

pałacu, i tam przepędzał wolne

od obowiązków i spraw kościelnych

godziny, w niczym zwyczajów dawnego

życia nie zmieniając. Wakujące posady

kardynałów i biskupów najświętobliwszymi

pozapełniał mężami. A wpół roku,

gdy widział jak trudny jest urząd jego, i jaką

z niego liczbę Panu zdać będzie trzeba, z żalem powszechnym złożył godność

papieską. O pokoro niewysłowiona!

Nie myślał on tu ani o wyniesieniu domu

swojego, ani o żadnej czci świeckiej, o które

ludzie tak szyje łamią, ale jedynie o wielkiej

odpowiedzialności za spełnienie

obowiązków, jakie najwyższa owa

dostojność na niego wkładała! W dniu też

w którym zdał swój urząd, jednym

przeżegnaniem zleczył chromego,

który chodzić nie mógł. Tak Pan Bóg

oznajmił wysokość swych darów w tym,

który się dla miłości Jego poniżał, ubóstwo

i pokorę nad pałace i czci wszystkiego

świata przedkładając, a który z weselszą

myślą powracał do swej zakonnej celi, niżeli

drugi, gdy na królestwo wjeżdża.

I tu jednak pokorny starzec nie mógł mieć

spokoju. Znaleźli się tacy,

którzy niedowierzając czy Piotr Święty był

mocen złożyć papiestwo, lękali się,

by w razie wyniesienia na stolicę apostolską

nowego papieża, nie przyszło do rozdwojenia w Kościele; postanowili

go przeto zupełnie na bok usunąć.

Dowiedziawszy się o tym złamany wiekiem

staruszek, ratując się ucieczką, krył się

po pustych lasach i górach z jednym

tylko zakonnym bratem. Puścił się wreszcie

za morze, i wiatry zapędziły go na własne

brzegi, gdzie u miasta Westii schwytany

został. Osadzono go wtedy w warowni

Fumona, dawszy mu za mieszkanie ciasną

więzienną celę, która mu jednocześnie

i za kaplicę służyć miała. Obchodzeniem się

swoim, niegodni dozorcy pomnażali jego

cierpienia, podczas gdy Święty z największą

cierpliwością swą nędzę znosił, powtarzając

sobie: pragnąłem celki i odosobnienia, oto

mam jedno i drugie.

Dziesięć miesięcy przetrwawszy w tym

zamknięciu, ostrością życia znękany,

zachorował 60-cio letni Piotr Święty,

i przyjąwszy ostatnie Sakramenty Święte

polecając się Panu Bogu, w chwili kiedy

wymawiał: Wszelki Duch niech Pana chwali, rozstał się z tym światem 19 Maja 1296 r.

 

Papież Klemens V po odbytym procesie

kanonizacji, wpisał go w poczet Świętych

1368 r. na cześć Panu Bogu w Trójcy

Świętej Jedynemu. Amen.

 

 

Pożytki duchowne

 

Wiara bez granic tak potęgowała

w Świętych władze i życia i ducha,

iż zdawać by się mogło, jakoby ciała wcale

nie mieli, tyle potrafili, i to z taką siłą

i wytrwałością woli, pokonać w sobie jego

potrzeby i upodobania. Dlatego też zimny

materialista, lub mało wtajemniczony

w prawdziwie chrześcijańskiego ducha

Religii Katolickiej, nie uwierzy szczególnościom ich żywota, bo nie pojmuje

głębokości i władzy ofiary, jaką Wiara

wywołuje. A przecież Chrystus Pan

powiedział: „Gdybyś miał wiary tyle jak

na gorczyczne ziarnko, góry byś przenosił”.