Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Hebrajczyków.

Hbr 13:7-17

 

Bracia: Pamiętajcie o przełożonych waszych, którzy wam głosili słowo Boże: będąc świadkami końca ich życia naśladujcie ich wiarę. Jezus Chrystus wczoraj i dziś, tenże sam i na wieki.

Nie dajcie się zwodzić przeróżnym i obcym naukom. Najlepszą bowiem rzeczą jest serca utwierdzać łaską, nie pokarmami, które nie pomogły tym, co się o nie ubiegali.

Mamy ołtarz, z którego nie mają prawa jeść ci, co przybytkowi służą. Albowiem ciała tych zwierząt, których krew wnosi arcykapłan do miejsca świętego, palone są poza obozem. Dlatego też i Jezus, aby uświęcić lud przez własną krew, poniósł śmierć za bramą miasta. Wynijdźmyż tedy do Niego za obóz, mając udział w Jego zniewadze. Nie mamy bowiem tutaj miasta trwałego, ale przyszłego szukamy.

Przez Niego więc zawsze składajmy Bogu ofiarę chwały, tj. owoc warg wyznających imię Jego. A nie zapominajcie o dobroczynności i niesieniu sobie wzajemnej pomocy, przez takie bowiem ofiary zasługę mamy u Boga. Bądźcie posłuszni przełożonym waszym i ulegajcie im. Oni bowiem czuwają jako ci, którzy za dusze wasze są odpowiedzialni.

 

Ewangelia

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Mateusza.

Mt 25:14-23

 

Onego czasu: Rzekł Jezus uczniom swoim tę przypowieść: «Człowiek pewien odjeżdżając daleko, zwołał sługi swoje i oddał im majętność swoją. I jednemu dał pięć talentów, a drugiemu dwa, a innemu jeden: każdemu według jego zdolności. I wnet odjechał. A ten, który był wziął pięć talentów, poszedł i zarabiał nimi, a zyskał drugie pięć. Podobnie i ten, który dwa otrzymał, zyskał drugie dwa. Ale ten, który otrzymał był jeden, odszedłszy, zakopał go w ziemi i skrył pieniądze pana swego.

A po długim czasie wrócił pan sług onych i począł rozliczać się z nimi. I przystąpiwszy ten, który pięć talentów otrzymał, wręczył mu drugie pięć talentów, mówiąc: Panie, dałeś mi pięć talentów, otom drugie pięć zyskał. Rzekł mu pan jego: Dobrze, sługo prawy i wierny, żeś w małym był wierny, dam ci władzę nad wieloma: wnijdź do wesela pana twego. Przystąpił też i ten, który dwa talenty otrzymał, i rzekł: Panie, dałeś mi dwa talenty, otom zyskał drugie dwa. Rzekł mu pan jego: Dobrze, sługo prawy i wierny, żeś w małym był wierny, dam ci władzę nad wieloma: wnijdź do wesela pana twojego.»

 

Żywot Św. Mikołaja, Biskupa Mireńskiego.

(Żył około Roku Pańskiego 290.).

Wielki Mikołaj Święty przyszedł na świat w mieście Patara w ziemi Lycii w Azji Mniejszej, i był synem bardzo zacnych i pobożnych rodziców. Ci mając go tylko jednego, z największą wychowali go troskliwością, wpajając w serce jego bojaźń Bożą i wszelkie cnoty chrześcijańskie.

Niemowlęciem był jeszcze, gdy oznajmiając niejako wybraństwo swoje, pierwej pościć niżeli jeść począł. Innych dni wszystkich ssał często jak każde dziecię, ale we środę i w piątek raz tylko na dzień brał pokarm i to dopiero samym wieczorem.

Skoro podrósł, oddany do szkoły pilnie się uczył, a pilniej jeszcze straż nad obyczajami swoim i trzymając, unikał lekkomyślnych z towarzyszami swym i biesiad i rozrywek, strzegł się pochwał ludzkich, młodą bujność ciała swego postami karcił i w całym obejściu swoim najprzykładniejszą odznaczał się skromnością. Nad wszystko przyszły Święty z upodobaniem przebywał w kościele, ten, który sam kiedyś miał się stać Kościołem Chrystusowym.

Miał Mikołaj stryja tegoż imienia, człowieka wielce pobożnego, który widząc w synowcu takie Dary Boże, radził rodzicom aby go do stanu duchownego obrócili. Chętnie oni i radośnie przystali na to i młodzieniec w niedługim czasie kapłanem zostawszy, zajaśniał cnotami, które do Pana Boga przystęp otwierają: niewinnością żywota, miłością Pana Boga i miłosierdziem.

Skąpy w mowie, cichy i skromny, ciało swe pod władzę rozumu wszelkimi umartwieniami podbijał. Zagłębianie się w czytaniu Pisma Świętego najmilszym było jego zajęciem. A stryj wśród tego wszystkiego widząc upodobanie jego w odosobnionym życiu, zbudował klasztor, który nader szybko napełnił się zakonnikami i Mikołajowi nad nimi przełożeństwo powierzył.

Tymczasem poumierali mu rodzice i znaczną majętność po sobie zostawili. Kapłan święty, który się nie jej panem, ale szafarzem tylko być rozumiał, wiele bardzo na ubogich rozpraszał.

Był między innymi w Patarze zubożały jeden szlachcic, który mając trzy córki, a żadnego do ich utrzymania funduszu, przyciśnięty głodem, zamyślał już w zgubnym dla nich rzemiośle szukać ich i swego ratunku, co nieszczęśliwe istoty w największej pogrążało rozpaczy.

Gdy Mikołaj Święty dowiedziawszy się o tym, postanowił wydźwignąć je z otwierającej się przed nimi toni. Tajemnie przeto w nocy wrzucił przez otwór worek z pieniędzmi do mieszkania strapionej rodziny. Z rana ujrzawszy ubogi ojciec jak obfitą jałmużną Pan Bóg go obdarzył, zdjęty głębokim żalem, zaniechał swej niegodnej myśli, a uwielbiając tak wielkie nad nim Miłosierdzie Boże i czyniąc ścisłą pokutę, starszą swą córkę wyposażoną już dał w uczciwe małżeństwo, a samemu też zostało jeszcze na przyzwoite utrzymanie własne.

Widząc to Mikołaj, w tenże sam sposób i drugą córkę wyposażył, a gdy i ta wyszła za mąż, równie tajemniczo jak wszystkie swoje czynił jałmużny, pobiegł pod dom po raz trzeci i spełnił znowu jak pierwej swój miłosierny uczynek. Tym razem szlachcic usłyszawszy w nocy upadający na ziemię worek, zerwał się szybko, wyskoczył na ulicę i dogoniwszy spiesznie uchodzącego Mikołaja, upadł mu do nóg dziękując dobrodziejowi swemu, który i jego i biednych dziewic dusze od ostatniego upadku uchronił. Święty nie mogąc ukryć się wtedy, zakazał mu tylko, aby nikomu o tym nie wspominał.

Kosztował Święty kapłan w zaciszu swego klasztoru, pobożnego wśród dobrych uczynków spokoju, gdy pomału zatęsknił za zwiedzeniem Ziemi Świętej, stopami Chrystusa Pana schodzonej. Puścił się przeto morzem do Aleksandrii, a przepowiedziawszy żeglarzom czekającą ich wielką burzę, skoro istotnie straszliwa nadeszła i okręt zatopić już prawie miała, Święty modlitwą swoją wnet nawałności morskie uciszył, a marynarza, który spadł z masztu i zabił się, Mocą Boską, przeżegnawszy go Krzyżem Świętym, wskrzesił.

Żeglarze owe cuda rozgłosili w Aleksandrii, wiele przeto chorych i opętanych znoszono do niego, a on ich wszystkich modlitwą swoją uzdrawiał.

Zwiedziwszy ziemię życiem i śmiercią Chrystusa Pana uświęconą, zamierzał Mikołaj Święty udać się na żywot pustelniczy, kiedy usłyszał głos mówiący: „Mikołaju, wróć do twych owiec, któreś opuścił”.

On rozumiejąc iż było Wolą Bożą, ażeby do klasztoru swego powrócił, puścił się do Patary i tam jak dawniej zamieszkał. Wkrótce atoli kiedy się modlił w swej celi, usłyszał głos znowu: „Mikołaju, nie to jest rola, na której z ciebie mieć mam pożytek. Idź między ludzi, aby Imię Moje uwielbione w tobie było”. I poznawszy natenczas Wolę Bożą, poszedł do Mirry, miasta głównego w Lycii, gdzie go nikt nie znał. Trafił na chwilę, w której zjechali się tam właśnie byli biskupi postronni, w celu obrania pasterza w miejsce zmarłego w tym mieście.

I kiedy rozmyślając długo nad swym wyborem zgodzić się na nikogo nie mogli, udali się wraz z ludem na modlitwę; po czym podał Pan Bóg myśl jednemu z najstarszych biskupów, aby obrali tego, kto nazajutrz pierwszy do kościoła wejdzie. Czatował wtedy u drzwi kościelnych pobożny starzec, gdy nie wiedząc o niczym, przybył w nocy Mikołaj, wszedł do kościoła w chwili, gdy go otwierano i przytrzymany od biskupa, któremu imię swoje powiedzieć był zmuszony, wprowadzony nareszcie pomiędzy zgromadzonych biskupów, jednogłośnie z radością wszystkich obrany i na urząd biskupi poświęcony został.

Objąwszy Święty swoją stolicę, sam do siebie powiedział: — Mikołaju, urząd którym cię obarczono nakazuje ci, abyś już nie sobie żył, ale innym — i zabrawszy się do najtroskliwszego pełnienia obowiązków wzorowego pasterza rozpoczął od naprawy duchowieństwa.

Wkradł się był pomiędzy takowe niejaki zbytek w życiu i ubiorach; Biskup Święty chcąc ich własnym przykładem na właściwą sprowadzić drogę ubierał się bardzo ubogo, dom swój na najskromniejszą urządził stopę, jadał raz tylko na dzień i to już wieczór, jedną zwykle potrawę. Wielką część dnia spędzał w kościele na słuchaniu Spowiedzi, na udzielaniu Sakramentów Świętych, nauczaniu ludu i dziatek. Później dawał posłuchania każdemu, kto potrzebował, załatwiał sprawy duchowne, odwiedzał chorych i ubogich po ich mieszkaniach, jałmużny rozdawał i niektóre pobożne białogłowy do nawiedzania więźniów i niemocnych, i do niesienia im pomocy zachęcał. Każdorocznie zaś zbierał sobór prowincjonalny dla utrzymania karności w swym duchowieństwie.

Taką to pracą i cnotą odznaczający się pasterz, miewał nieraz ciężką troskę rozważając, jak straszny przyjdzie mu zdać kiedyś rachunek przed Panem Bogiem, z tak licznej powierzonej staraniom jego trzody.

I gdy raz w podobnym o sobie zwątpieniu modląc się prosił Pana Boga aby mu biskupstwo odjął, usłyszał głos mówiący: „Nie bój się Mikołaju, nie opuszczę Ja tego. kto w służbie Mojej trwa wiernie”.

I utwierdzony nową siłą, Mąż Boży coraz gorliwiej w Winnicy Pańskiej pracował, starając się przy tym, aby każdy kościół jego miał przykładnego pasterza. Sam zaś z każdej świętej i mądrej rady, skwapliwie i z miłością korzystał.

Zebrały się tymczasem nad głową Świętego groźne chmury; Dioklecjan i Maxymian cesarze podnieśli wielkie na Chrześcijan prześladowanie, obwołano i w Mirze srogi wyrok: iż ktokolwiek bogom ofiar nie złoży, mękami stracony będzie.

Nie uląkł się tego pasterz święty, i nie tylko sam nie uciekał, ale i innych do mężnego wyznania Chrystusa Pana zachęcał. Wkrótce też jeden z pierwszych pojmany, długo w ciężkim i smrodliwym więzieniu przesiedział, i tam także drugich gorliwie do wytrwania w wierze i do męczeństwa posilając, a sam się pilnie i ochoczo na nie gotując.

Ale wstąpienie na tron Konstantyna Wielkiego, który pierwszy z cesarzów wyswobodził Kościół Chrystusowy, otworzyło więzienie tych, co dla Niego cierpieli. Wypuszczono też między innymi i Mikołaja, a ten wróciwszy na swój urząd z niezmierną ludu radością, dzieło uświęcenia go z wielką pilnością dalej prowadził, a bałwochwalnie pogańskie do reszty z gruntu burzył.

Pod tę właśnie porę zebrał się w Nicei Sobór z 318-tu biskupów katolickich złożony, w celu potępienia kacerstwa Ariana, przeciw Bóstwu Chrystusa Pana bluźniącego. Obecny na nim Mikołaj Święty odznaczył się powagą żywota swego, modlitwą i głęboką nauką w zbijaniu błędów szerzącej się herezji.

Pewnego roku Mirrę i okoliczną krainę dotknął głód wielki. Zdjęty litością Święty, uciekł się do modlitwy; aż oto płynącemu morzem kupcowi ukazał się we śnie Mikołaj, zamawiając u niego zboże które przewoził, i trzy mu sztuki złota w zadatku zostawił, prosząc, aby mu swój towar do Mirry odwiózł.

Ocknął się kupiec i znalazłszy złoto przy sobie, uznał w zjawieniu Wolę Bożą, zboże do Mirry przywiózł, zapłatę umówioną odebrał i tym sposobem lud wszystek Mocą Boską od gnębiącej go plagi uwolnił.

Zdarzyło się, iż cesarz Konstantyn wyprawiwszy trzech posłów swoich na uspokojenie wszczętych w Frygii rozruchów, skoro ci sprawiwszy wszystko do carogrodu wrócili, spotwarzonych od swych nieprzyjaciół o zdradę, na gardło skazał.

Niewinnie potępieni, w Panu Bogu jedynie nadzieję pokładając wspomnieli sobie, jak przed niedawnym czasem Św. Mikołaj w Mirze równie jak oni niesłusznie obwinionych od śmierci wybawił. Wzywali go wtedy z daleka, o przyczynę za nimi do Pana Boga prosząc. Aż tu w nocy poprzedzającej dzień, w którym straceni być mieli, ukazał się Mikołaj Św. cesarzowi Konstantynowi, mówiąc: — Wstań cesarzu, a trzech niewinnie na śmierć skazanych, urzędników twoich uwolnij: jeśli tego nie uczynisz, karzącą cię Rękę Bożą uczujesz. — A ktoś ty jest? spytał cesarz. — Jestem Mikołaj, biskup mirreński, odpowie, i zniknął. Wzruszony tym cesarz, posłał natychmiast po starostę i opowiedziawszy mu wszystko, usłyszał od niego, iż o tej samej godzinie miał takież jak on widzenie.

Przyzwawszy wtedy więźniów, pilniej zbadali rzecz całą. Uznali ich niewinność i puszczonym na wolność, dawne przywrócili dostojeństwa. Oznajmiwszy zaś iż to Mikołajowi Świętemu zawdzięczają, wyprawił ich cesarz do biskupa z podzięką, przesyłając mu zarazem na ich ręce bogate upominki: złotą kadzielnicę drogimi nasadzoną perłami i parę złotych lichtarzy, z zaleceniem, aby przy tym Ofiarę Świętą czyniąc, Pana Boga za niego prosił.

Św. Mikołaj tak się wielkimi wsławił cudami, iż z różnych krajów zbiegano się do niego po lekarstwa i pomoc w różnych potrzebach. Postaci miłej i wdzięcznej, świątobliwością tchnącej, samym on wejrzeniem tylko do dobrego pobudzał.

Słowa też jego wielką liczbę kacerzy do Prawdy pociągały. Równie znakomity nauką jak i doskonałością Świętego, gdy poczuł zbliżającą się ostatnią swoją godzinę, gotował się do niej śpiewaniem hymnów i psalmów, i mówiąc: „W Tobie, Panie, nadzieję mam“, na słowa: „W Ręce Twoje, Panie, polecam ducha mojego”, poszedł z weselem do Nieba.

Ciało jego złożone najpierw w Mirze, później do Barri we Włoszech przeniesione zostało, i słynie tam cudami na cześć Panu Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu, Którego Chwała na wieki wieków. Amen.

Pożytki duchowne.

 

Wielką jest w Oczach Pana Boga jałmużna ocierająca łzę nędzarzowi, niosąca pociechę strapionemu, umocnienie słabemu duchem, naukę i upomnienie ciemnemu i błądzącemu; bo to wszystko jest owocem miłości bliźniego, którą Pan Bóg człowiekowi tak usilnie zaleca.

Ale jakże ona jest mu drogą, kiedy zapobiegając moralnemu upadkowi nieszczęśliwego duszę jego od wiecznej zguby ratuje! — Pamiętajmy więc, że i w czynieniu dobrze roztropności potrzeba, i jeśli każde ubóstwo serce nasze do litości pobudzać powinno, a Pan ułatwiając każdemu obowiązek czynienia jałmużny, powiedział: że i podaną z serca bliźniemu szklankę wody nagrodzi, to jednak o ile w naszej jest mocy, starać się powinniśmy tam ją z szczególną nieść troskliwością i sercem, gdzie od grzechu lub od jakiej bądź duchowej nędzy uchronić może.

Taki to święty przykład zostawił Św. Mikołaj, w danej chwili ratując upadającego z niedostatku ojca, który z braku kawałka chleba, cześć i zbawienie swych córek gotów był poświęcić.

Źródło: Żywoty Świętych Pańskich Starego i Nowego Testamentu z dzieła Ks. Piotra Skargi

 

 

 

Litania do Św. Mikołaja

Kyrie eleison. Chryste eleison. Kyrie eleison.

Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas,

Ojcze z Nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.

Synu Odkupicielu świata Boże

Duchu Święty, Boże

Święta Trójco, Jedyny Boże

Święty Mikołaju, Cudotwórco, módl się za nami.

Święty Mikołaju, wspomożycielu ubogich,

Święty Mikołaju, obrońco dziewic,

Święty Mikołaju, opiekunie żeglujących,

Święty Mikołaju, wskrzesicielu umarłych,

Święty Mikołaju, odnowicielu świątyń bożych,

Święty Mikołaju, pocieszycielu strapionych,

Święty Mikołaju, ucieczko chorych,

Święty Mikołaju, biskupie cudownie wybrany,

Święty Mikołaju, dobry pasterzu wiernych,

Święty Mikołaju, pogromco złych duchów,

Święty Mikołaju, słowa Bożego głosicielu,

Święty Mikołaju, walczący ze zbrodniami,

Święty Mikołaju, zdrowie niemocnych,

Święty Mikołaju, podporo więźniów,

Święty Mikołaju, strzegący tajemnic,

Święty Mikołaju, szczodry jałmużniku,

Święty Mikołaju, miłujący ubóstwo,

Święty Mikołaju, podporo wstrzemięźliwości,

Święty Mikołaju, opiekunie sierot,

Święty Mikołaju, opiekunie rodzin,

Święty Mikołaju, naśladowco Cnót Chrystusowych,

Święty Mikołaju, pośredniku nasz u Pana,

Święty Mikołaju, ratunku konających,

Święty Mikołaju, wybawicielu dusz czyśćcowych,

Święty Mikołaju, ucieczko w każdej potrzebie,

Święty Mikołaju, ojcze nasz najlepszy,

Święty Mikołaju, patronie naszego kościoła,

Święty Mikołaju, opiekunie parafii naszej,

Święty Mikołaju, ozdobo sanktuarium pierścieckiego,

Baranku Boży, Który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie!

Baranku Boży, Który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie!

Baranku Boży, Który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

Chryste, usłysz nas! Chryste, wysłuchaj nas!

Kyrie eleison! Chryste eleison! Kyrie eleison!

Ojcze nasz… Zdrowaś Marya… Chwała Ojcu…

V. Módl się za nami Święty Mikołaju.

R. Abyśmy stali się godnymi Obietnic Chrystusa Pana.

V. Módlmy się: Miłosierny Ojcze Niebieski, dziękujemy Łaskawości Twojej za to, że Świętego Mikołaja naznaczyłeś nam jako Patrona i Opiekuna; racz nas przez całe życie prowadzić Drogą Przykazań Twoich, abyśmy będąc z Łaski Twojej wezwani, za Jego przyczyną służyć Ci mogli na wieki ze Świętymi w Niebie. Przez Chrystusa Pana naszego.

R. Amen.