Czytanie z Listu świętego Piotra Apostoła.

1 P 5:1-11

Najmilsi! Starszych, którzy są wśród was, proszę, jako równie starszy i świadek męki Chrystusowej oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić.

Paście trzodę Bożą, która jest przy was, czuwając nad nią nie z musu, ale chętnie dla Boga, a nic dla szkaradnego zysku.

Ani też jako panujący nad duchowieństwem, ale będąc świadomym wzorem dla owczarni.

A gdy się zjawi książę pasterzy, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.

Podobnie i młodzi, bądźcie poddani starszym.

A wszyscy okazujcie pokorę jedni drugim, bo Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje.

Uniżajcie się tedy pod możną ręką Bożą, aby Was wywyższył w czasie nawiedzenia, składając nań wszelką troskę waszą, bo On ma pieczę o was.

Bądźcie wstrzemięźliwi i czuwajcie, bo wróg wasz, szatan, krąży jako lew ryczący, szukając, kogo by pożarł.

Opierajcie mu się umocnieni w wierze, wiedząc, że to samo utrapienie spotyka braci waszych na świecie.

A Bóg wszelkiej łaski, który wezwał nas do wiecznej chwały swojej w Chrystusie Jezusie, po niewielkim utrapieniu udoskonali, utwierdzi i ugruntuje nas.

Jemu chwała i panowanie na wieki wieków. Amen.

Ewangelia

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Łukasza.

Łk 22:24-30

 

Onego czasu: Powstał między uczniami spór, kto by z nich zdawał się być większym.

I rzekł im Jezus: «Królowie narodów panują nad nimi, a którzy nad nimi władzę mają, zwani są dobroczyńcami.

Nie tak wśród was.

Ale kto jest większym pośród was, niech będzie jako mniejszy, a przełożony jako usługujący.

Któż bowiem jest większy, czy ten, co zasiada u stołu, czy też ten, co służy?

Czyż nie ten, który siedzi u stołu?

Ja jednak pośród was jestem jako ten, który usługuje, a wy jesteście tymi, którzy wytrwali przy mnie w przeciwnościach moich.

A ja wam przekazuję Królestwo, jako mi przekazał Ojciec mój, abyście jedli i pili u stołu mego w Królestwie moim i zasiadali na tronach, sądząc dwanaście pokoleń izraelskich».

 

Św. Apolinary

Św. Apolinary rodem był z Antiochii, i jednym z 72 uczniów Chrystusa Pana.

Razem ze Świętym Piotrem przybył w 46 r. do Rzymu, i był mu pomocnym w opowiadaniu Ewangelii. Św. Piotr wyświęcił go na biskupa, i posłał do Rawenny.

Zamieszkał u żołnierza Ireneusza, i uleczył mu ślepego syna.

Nawrócił się Ireneusz z całą rodziną. Opowiedział o swej radości rotmistrzowi, który miał nieuleczalnie chorą żonę.

Prosił rotmistrz o uleczenie żony, a gdy Apolinary pomodlił się i Krzyżem Świętym ją przeżegnał, powstała z łoża boleści.

Uwierzył rotmistrz, domownicy jego i wielu żołnierzy.

Przez lat 12 opowiadał Apolinary Ewangelię w Rawennie, ochrzcił wielu pogan, i dla gminy chrześcijańskiej wyświęcił kilku kapłanów.

Oskarżyli go pogańscy kapłani przed władzą, że odwodzi lud od bogów państwowych.

Pojmano go i zaprowadzono do świątyni jowisza, obwieszonej złotem i srebrem, aby ofiarował bałwanowi.

Załamał ręce Apolinary i rzekł: „Złoto to wypędziłoby nędzę z miasta, a wyście znieśli go tu czartowi”.

Ponieważ nie chciał ofiary złożyć jowiszowi, zbili go okrutnie i poranionego wyrzucili za mury miasta.

Mieszkał za miastem w ukryciu czas jakiś Apolinary, a wierni schodzili się doń na naukę.

Gdy się czasy uspokoiły, wrócił do Rawenny i dalej pracował nad oświeceniem pogan.

Oskarżono go teraz przed cesarzem.

Namiestnik Messalin z polecenia cesarskiego uwięził Apolinarego, kazał go bić kijami, a rany gorącą zalewać wodą, ale mękami tymi nie potrafił zmusić go do ofiarowania bożkom.

Morzyli go głodem w więzieniu, wreszcie widząc stałość biskupa wywieźli go na wygnanie nad morze czarne.

Opowiadał Ewangelię nad brzegami Dunaju, po czym wrócił znowu do Rawenny.

Wkrótce dowiedzieli się o nim poganie, znowu go pojmali i bili, aż uwolnił Apolinarego od tych mąk sędzia Taurus, któremu wyleczył ślepego syna.

Pod jego opieką spokojnie pracował w ukryciu, aż za panowania Wespazjana znowu pogaństwo podniosło głowę, i postarało się o uwięzienie biskupa.

Znów go bito i dręczono okrutnie, a widząc, że znaku życia nie daje porzucono.

Z otrzymanych ran po kilku dniach choroby umarł Św. Apolinary dnia 23 lipca 73 r. Ciało jego spoczywa w katedrze w Rawennie.

Punkty do rozmyślania.

Trudno wyliczyć, ile razy był Św. Apolinary bity i sieczony i dręczony za to tylko, że ludziom dobrze czynił i opowiadał Ewangelię Chrystusa Pana.

Znosił jednak męki te i udręczenia cierpliwie, na świadectwo tej Prawdzie, którą opowiadał.

Nie każdy z nas może iść w kraje pogańskie opowiadać Naukę Chrystusa Pana, ale każdy może modlić się o nawrócenie niewiernych, i każdy powinien wśród swego otoczenia starać się o pogłębienie i lepszą znajomość Prawd Religii Katolickiej.

Pouczaj swe dzieci i domowników, potem dzieci zaniedbanych we wsi lub mieście.

 

Modlitwa.

Boże, nagrodo dusz wiernych, Któryś dzień ten poświęcił męczeństwem Św. Apolinarego, racz sprawić prosimy, abyśmy słudzy Twoi przez jego modlitwy odpuszczenie grzechów otrzymali. Amen.