Czytanie z Księgi Syracydesa.
Syr 31:8-11
Błogosławiony mąż, który okazał się bez zmazy i który nie ubiegał się za złotem, i nadziei nie pokładał w pieniądzach i skarbach. Któż to jest? – a chwalić go będziemy. Bo w życiu swym dziwów dokonał. Kto w tej sprawie jest doświadczony i doskonały, będzie miał wieczną chwałę: który mógł przestąpić, a nie przestąpił, źle czynić, a nie uczynił; przeto pewne są skarby jego u Pana, a jałmużny jego wysławiać będzie zgromadzenie świętych.
Ewangelia
Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Łukasza.
Łk 12:35-40
Onego czasu: Rzekł Jezus uczniom swoim: «Niechaj biodra wasze będą przepasane i pochodnie gorejące w rękach waszych. A sami bądźcie podobni do ludzi oczekujących powrotu pana swego z godów weselnych; aby, gdy nadejdzie i zakołacze, natychmiast mu otworzyć. Błogosławieni słudzy owi, których pan, gdy nadejdzie, zastanie czuwającymi. Zaprawdę powiadam wam, że przepasze się i każe im zasiąść, a przechodząc usługiwać im będzie. I czy przyjdzie o drugiej straży, czy też o trzeciej straży nadejdzie, a tak zastanie: błogosławieni są słudzy owi. A to wiedzcie, że gdyby wiedział pan domu, o której godzinie nadejdzie złodziej, czuwałby zaiste i nie dopuściłby podkopać domu swego. I wy bądźcie gotowi, bo Syn Człowieczy nadejdzie w godzinie, w której się nie spodziewacie.
Żywot Św. Andrzej z Avellinu.
— Grób znajduje się w Neapolu we Włoszech w kościele Św. Pawła.
Urodził się w Castro-Nuovo 1521r. w południowych Włoszech. Rodzice wychowali go pobożnie, a ponieważ wielką ochotę miał do nauk, wysłali go do Neapolu, aby tam kształcił się na wszechnicy.
Nie zawiódł pokładanych w nim nadziei Andrzej. Nie tylko nauk pilnował, ale nadto cnotliwy wiódł żywot. Śmiali się z niego koledzy, nazywając go świętoszkiem, ale szyderstwa nie wyprowadziły go z równowagi.
Ukończył wszechnicę z odznaczeniem i zdobył sobie stopień doktora obojga praw. Jako adwokat broniąc raz pewnej sprawy, chcąc pomyślny uzyskać wyrok nieprawdziwą przytoczył okoliczność. Sprawę wygrał, gdy jednakże później wyczytał w Piśmie Świętym, że usta kłamliwe, zabijają duszę tak się przeraził, że porzucił adwokacki zawód, narażony ciągle na korzystanie z kłamstwa, i oddał się wyłącznie stanowi duchownemu, do którego już przedtem należał. Pracował gorliwie na kazalnicy i w konfesjonale, i ludzi lekkomyślnych, jakich zawsze dużo w wielkim mieście jednał z Panem Bogiem, i nakłaniał do zachowania przepisów Religii Katolickiej.
Wszechstronny wpływ Św. Andrzeja nie podobał się ludziom światowym. Nasadzili na niego dwóch opryszków, którzy go napadli i ciężko zranili. Świątobliwy kapłan darował jednak winę łotrzykom, wstawił się nawet u wice-króla, prosząc dla nich o ułaskawienie.
W r. 1556 wstąpił do Zakonu Teatynów i tu rozlicznymi zajaśniał cnotami. Umartwiał się, mięsa nie jadał i nosił włosiennicę. Mianowany mistrzem nowicjuszów prowadził ich drogą doświadczoną do doskonałości.
Będąc przełożonym pracował usilnie nad rozszerzeniem swego Zakonu i założył kilka klasztorów teatyńskich we Włoszech.