PRZESŁANIE Z GIETRZWAŁDU
Chwała Jezusowi przez Maryję Niepokalanie Poczętą.
Venerunt… mater est. – Qia voluit habere per Mariam.
Evigilare… v. Evangelizo vobis gaudium magnum.
Ocknij się ziemio Polska, dolino łez i cierpień, kraju pokuty i
doświadczeń, starodawne Królestwo Przenajświętszej Matki
Zbawiciela, a oglądaj te cuda, które ona miłosierna twoja
Królowa zapomniana od Ciebie, lecz nie zapominająca o
tobie, na krańcach dawnych granic twoich ku twej pociesze
okazała. Obudź się ludu Lechicki, bogobojny i religijny,
narodzie rdzennie katolicki, wierny sługa Kościoła z
poświęceniem własnych interesów służący sprawie Jego.
„Quare sapere deprimeris.”
Dlaczego leżysz tak długo snem zmorzony, kiedy woła na Ciebie twoja Ukochana i
Miłościwa Matka, wskazując ci nowe posłannictwo twoje. Byłeś niegdyś dzielnym
zapaśnikiem i bohaterskim rycerzem, dziś musisz być pokutnikiem wielkim, byłeś
niegdyś przedmurzem Chrześcijaństwa, o które na próżno szczerbiły się miecze
pogańskie, dziś masz być przedmurzem jego duchowym, o które ma się odbić zarówno
prześladowanie otwartych nieprzyjaciół Kościoła jak obojętność z niedowiarstwem i
zwątpieniem oziębłych i niewiernych synów Jego.
Oto jedyna Orędowniczka twoja, ta sama która niegdyś przewodniczyła ci w krwawych
twoich zapasach w sprawie wiary dziś staje znowu na czele przed tobą i podaje ci inny
oręż duchowy, którym nie tylko widzialne, ale i niewidzialne potęgi pokonać możesz,
który samego Boga rozgniewanego zwycięża.
Obejmij okiem umysłu twego wszystkie poćwiartowane części dawnego ziemskiego
dziedzictwa twego i przypatrz się dobrze wnętrzu swojemu i obacz, co to nowego święci
się u Ciebie, czy nie widzisz tego nowego życia, które wchodzi w członki twoje. Jak
niegdyś na głos Jeremiasza proroka, wchodził duch w sterczące piszczele zmarłych i
łączyły się jedno do drugiego, tak wszechpotężne słowo Niebieskiej Królowej wlewa
powoli w martwe serca nasze ducha Bożego i łączy się jedno do drugiego i porozumiewa
duchowo.
Jak iskra elektryczna w jednej chwili obleci niezmierne obszary, drgnienia sprawiając
wszędzie, tak głos naszej jedynej i ogólnej Matki obleciał wszystkie części doczesnego jej
dziedzictwa i wstrząsnął wszystkimi sercami i przypomnieli sobie, że są jedną rodziną.
I jako każda Matka jednym zawołaniem ściąga zewsząd wszystkie swoje dziatki do
swego boku, aby je przytulić i darami Opatrzności obdzielić lub wydać im swoje rozkazy,
tak na odgłos zjawienia się tej Matki Niebieskiej na koniuszku ziemi naszej zbiegła się Jej
dziatwa ze wszech stron, i spod różnej straży, i u nóg Jej znalazła się razem jak jeden
człowiek, aby otrzymać Jej błogosławieństwo, aby korzystać z Jej łask i wysłuchać Jej
rozkazów. Niedawno jeszcze uważałeś się jakoby już nieżyjący, jakby już nie lud (bo tak i
Pismo Święte nazywa lud wybrany w rozproszeniu będący, non populus), a teraz na
słowo Maryi poznałeś się jako jeden lud, nunc autem populus.
Niedawno zazdrosnym okiem spoglądałeś na inne narody, które Królowa wszystkich
ludów nawiedzała łaskami, wzbudzając w nich stygnącą wiarę i ufność, i wzmacniając
słabnące siły do przetrwania ciężkich doświadczeń teraz niech tobie wszyscy
zazdroszczą, bo oto objawiła się na twojej ziemi Matka Boża, tak jak od wieków o tym nie
słyszano, jak nikt by nie śmiał o tym pomyśleć. Słuchajcie, bracia ze krwi i języka, z ducha
i wiary, bracia z Boga wspólnego Ojca i w Maryi wspólnej Matce, bo wam zwiastuję
radosną nowinę, bo wam opowiadam wesele wielkie, jakie się stało całemu ludowi
naszemu.
Bo oto przychodzi do was wasza Matka i wasza Królowa, a przychodzi, nie aby grozić,
jak gdzie indziej, ale aby was pocieszyć. Tylko przypomniała sobie o naszym opuszczeniu
i obawiając się, abyśmy nie ustali na siłach, pośpieszyła, aby nas pokrzepić na duchu.
Widziała, że zapominamy już dawnej ufności ku niej i miłości i owego serdecznego do
niej nabożeństwa, bojąc się, żebyśmy w końcu i starej wiary nie zapomnieli, przychodzi
do nas ożywić ją, a razem z nią wzbudzić nadzieję i miłość rozżarzyć. Ach! Ona nie
zapomniała o nas nigdy, bo któraż Matka zdolna jest zapomnieć swe dzieci.
Ale choćby matka, która o swych dzieciach zapomniała, to ja nie zapomnę – mówi Maryja
– i tulić was do łona swego nigdy nie przestanę. A czemuż cierpimy? – powie ktoś – jeśli
taką łaskawą i potężną Matkę mamy, co wszystko może u Boga! Bo i najlepsza Matka,
dlatego, że kocha szczerze, rozumie swe dzieci i pragnie ich dobra, nieraz widząc, że
dobroć Jej gorszy je tylko, psuje i ośmiela do złego, zostawia je Ojcu, a sama kryje się do
czasu.
O, biada wtedy przestępnemu dziecku, gdy je Ojciec zobaczy pozbawione Macierzyńskiej
Opieki, wtedy je karze po ojcowsku wprawdzie, ale już mu nic nie przebacza, bo go nikt
nie obroni. Bo tylko Matka ma śmiałość powstrzymać karzącą prawicę Jego, ale już mu
nie okaże tego ojcowskiego miłosiernego Serca, jakie tylko wszechwładne słowo Matki
odsłonić może.
Ale jakże szczęśliwe jest dziecię, gdy po takiej chłoście ujrzy znowu swą Matkę z
rozpromienioną twarzą i wyciągniętymi ku Niej rękoma. O, jaka ona wtedy pożądana dla
niego – o, jak stokroć droższa niż naprzód, już ono teraz pewne, że kara skończona, bo
serce jego mu mówi, że ta Matka przebolała wszystkie jego boleści. Choć była ukrytą, to
gwałt sobie zadawała, nie broniąc dziecięcia dla jego dobra, aby teraz już jej serce
wytrzymać dłużej nie mogło. Teraz już do swego Serca dziecię przytuli i z objęć swoich
nie da go wyrwać nikomu, i płaszczem Swojej opieki tak je osłoni, iż mu nic złego stać się
nie może. Toteż dziatwa pędzi do niej co tchu i ukrywając się w jej objęciach, tak uspokaja
swoje łkanie, tam jej mówi o swoich cierpieniach, tam jej robi słodkie wymówki, że
opuściła dziatki, a Matka uradowana pociesza je i łzy obciera, i nawzajem słodko mu
wymawia jego upór i zuchwałość, czym wywołuje serdeczne przyrzeczenie poprawy, a
sama obiecuje, iż go już nigdy nie opuści. Takie spotkanie dzieci polskich z Niebieską ich
Matką miało miejsce w Gietrzwałdzie. Takie uczucia wyrażała cała postać Najświętszej
Maryi Panny, takimi uczuciami byli przejęci obecni tam pielgrzymi, to wyrażały ich łzy
ich wołanie i takimi samymi uczuciami powinno być przejęte serce każdego dobrego
Polaka.
Źródło: Błogosławiony Honorat Koźmiński
Kronika wydarzeń gietrzwałdzkich, czyli objawień Najświętszej Maryi Panny
przedstawia się następująco:
Justyna Szafryńska przygotowywała się do pierwszej spowiedzi i komunii św., co jej nie
przychodziło łatwo.
Ale 27 czerwca pomyślnie złożyła egzamin u proboszcza ks. Weichsla i wieczorem miała
wracać do domu. Ale na głos dzwonu zwrócona ku kościołowi odmówiła Anioł Pański i
wtedy na klonie koło plebani zobaczyła niezwykłą jasność, a w niej biało ubraną postać, z
długimi włosami opadającymi na ramiona, siedzącą na złocistym tronie, udekorowanym
perłami. Po chwili zauważyła jasny blask zstępujący z nieba i anioła ze złotymi
skrzydłami, w białej szacie złotem przetykanej z białym wieńcem na głowie, który złożył
niski ukłon postaci siedzącej na tronie. Gdy Justyna odmówiła Pozdrowienie Anielskie,
postać podniosła się z tronu i wraz z aniołem uniosła się do nieba. Tak rozpoczęły się
głośne objawienia Matki Boskiej w Gietrzwałdzie.
Justyna opowiedziała wszystko proboszczowi, który polecił jej następnego dnia przyjść
na to samo miejsce. Spełniła polecenie, opowiadając przedtem koleżankom o widzeniu i
na wspomnianym miejscu razem odmawiały różaniec. Nagle, gdy zadzwoniono na Anioł
Pański, drzewo klonu zostało oświetlone. Wokół niego utworzył się złoty krąg, a na jego
tle ukazał się tron ze złota wyłożony perłami, do którego dwaj aniołowie przyprowadzili
Najświętszą Dziewicę. Gdy usiadła, inni dwaj aniołowie przynieśli Dziecię Jezus w
niebiańskim blasku, trzymające w lewym ręku kulę ziemską i posadzili Je na lewym
kolanie Matki Boskiej. Jeszcze inni dwaj aniołowie unosili błyszczącą koronę nad głową
Madonny. Inny znów anioł przyniósł złote berło i trzymał je w prawej ręce nad koroną.
Nad wszystkimi pojawił się jeszcze jeden anioł, który wskazywał na wielki krzyż w
pozycji poziomej, bez wizerunku Chrystusa ukrzyżowanego. To objawienie trwało pół
godziny.
Następnego dnia, 29 czerwca, w uroczystość św. Piotra i Pawła nastąpiło takie samo
objawienie i trwało tak samo długo. 42
30 czerwca – Matka Boska objawiła się sama, siedząca na tronie i odtąd w tej postaci
codziennie będzie się ukazywać wieczorem podczas odmawiania różańca. Tego dnia po
raz pierwszy miała wizję Barbara Samulowska. Na polecenie proboszcza Szafryńska
zapytała Najświętszą Pannę: Czego żądasz Matko Boża? i otrzymała odpowiedź: Życzę sobie,
abyście codziennie odmawiali różaniec.
1 lipca – Szafryńska z własnej inicjatywy zapytała: Kto Ty jesteś? i usłyszała w
odpowiedzi: Jestem Najświętsza Panna Maryja Niepokalanie Poczęta. Tego dnia Samulowska
nie miała wizji, co bardzo przeżywała i płacząc poszła do domu i udała się na spoczynek. Ale
w nocy objawiła się jej Najświętsza Panna i Barbara Ją zapytała: Kto Ty jesteś? i odpowiedź
brzmiała: Maryja Niepokalane Poczęcie. Odtąd Szafryńska i Samulowska mają codzienne
objawienia w czasie nabożeństwa różańcowego wieczorem. Wizje rozpoczynały się
zwykle przy odmawianiu drugiej tajemnicy różańca, a kończyły się w czasie czwartej
tajemnicy lub na początku piątej tajemnicy.
2 lipca – objawienie było podobne do dnia poprzedniego i poza nim nic szczególnego.
3 lipca – dzieci zapytały Niepokalaną Dziewicę, jak długo będzie trwało objawienie i
usłyszały odpowiedź: Będę tu przychodzić jeszcze dwa miesiące. Następnie miały słyszeć
słowa: Stanie się cud – później chorzy zostaną uzdrowieni. Wtedy dzieci zapytały, co chorzy
mają czynić, aby byli uzdrowieni? Matka Boża odpowiedziała: Powinni modlić się na
różańcu. Tego dnia proboszcz zarządził, aby obydwie dziewczęta odmawiały różaniec w
innym miejscu, tak żeby siebie nie widziały i nie mogły się ze sobą porozumiewać.
Podobnie po objawieniu czyniły zeznania oddzielnie, ze sobą się nie spotykając.
5 lipca – zawieszono płótno na klonie, aby chorzy mogli się go dotykać, jak jest
zwyczajem w miejscach świętych. Dzieci prosiły o pobłogosławienie płótna i usłyszały:
Płótno powinno leżeć na ziemi.
6 lipca – dzieci zapytały, czego Maryja Panna żąda jeszcze oprócz modlitwy; odebrały
odpowiedź: Powinien tu być postawiony krzyż murowany z figurą Niepokalanego Poczęcia, a u
jej stóp powinno być położone płótno dla uzdrowienia chorych.
9 lipca – na pytanie, czy ma być postawiona kaplica, czy krzyż, nastąpiła odpowiedź: To
wszystko jedno, kaplica czy krzyż. Na pytanie zaś, jaka ma być figura, stojąca czy siedząca,
była odpowiedź: Figura ma być stojąca.
10-17 lipca – objawienie pozostawało zawsze to samo bez szczególniejszego wydarzenia.
18 lipca – pokazało się pismo w języku polskim, ale tak szybko zniknęło, że dzieci nie
mogły je odczytać. Na pytanie co ono miało oznaczać, usłyszały: Ono nic nie znaczy.
19 lipca – Madonna była smutna i szybko zniknęła. 43
21 lipca – Matka Boska nadal smutna i pełna łez, objawienie trwało tylko przez drugą
tajemnicę różańca.
22 lipca – dzieci zapytały, czy Ojciec św. doczeka się jeszcze triumfu i otrzymały
odpowiedź: Nie ma żadnego poszanowania dla Mnie, ludzie nawet nie klękają i jeśli nie nastąpi
poprawa, nie przyjdę więcej. Na pytanie, czy może różaniec jest nie dobrze odmawiany,
usłyszały: Bardzo dobrze. Celem zapewnienia odpowiedniego porządku i nastroju
religijnego, po porozumieniu się z parafianami i pielgrzymami, proboszcz postanowił, że
odtąd dzieci będą przewodzić w modlitwie różańcowej i ustawiać się będą najbliżej
klonu, a wszyscy inni podzieleni według stanów będą zajmować wyznaczone im rejony
na placu kościelnym. To zarządzenie okazało się skuteczne i pomogło do powstania
atmosfery modlitewnej.
23 lipca – dzieci zapytały, czy Ojciec św. doczeka się jeszcze triumfu Kościoła i w
odpowiedzi usłyszały: Doczeka się go.
24 lipca – pytały dzieci, czy chorzy mogą używać wody i czy ludzie w czasie objawienia
mogą trzymać wodę dla poświęcenia, otrzymały odpowiedź na obydwa pytania: „Mogą”.
Następnego dnia pytały jeszcze dzieci, czy pod krzyżem ma być płótno i woda, a Maryja
Panna miała powiedzieć: „Tylko płótno”. 24 lipca – rozpoczęły się wakacje dla dzieci
szkolnych. Wolne od zajęć szkolnych dzieci mogły o każdej porze przychodzić do
kościoła. Dotychczas wieczorem każdego dnia odmawiano cały różaniec, czyli 15
tajemnic, co było zbyt uciążliwe. Powzięto więc myśl, aby modlitwę różańcową podzielić
na 3 części i odmawiać część pierwszą radosną rano, część drugą bolesną w południe i
część trzecią chwalebną wieczorem. I od tego dnia modlono się na różańcu trzy razy
stosownie do trzykrotnego dzwonienia na Anioł Pański.
25 lipca – po raz pierwszy zaszła różnica w zeznaniach dzieci. Szafryńska powiedziała, że
Matka Boska wyraziła życzenie, aby w czasie odmawiania różańca stały 2 chorągwie i
krzyż na placu kościelnym pod klonem, natomiast Samulowska nie mówiła nic o
życzeniu Bogurodzicy, tylko że widziała jak podczas objawienia koło Niej stał krzyż i
dwie chorągwie. Na tę różnicę w zeznaniach proboszcz zareagował bardzo gwałtownie.
Podejrzewając dzieci, że nie uzgodniły ze sobą tej odpowiedzi, poddał w wątpliwość
prawdę całego objawienia. Zakazał dzieciom przychodzić na różaniec i ogłosił wszystkim
zebranym, aby więcej nie pielgrzymowali do Gietrzwałdu. Tymczasem Szafryńska
przyszła na różaniec wieczorem, modliła się jednak nie na wyznaczonym jej miejscu pod
klonem, ale na uboczu zmieszana z tłumem. I tam miała objawienie i usłyszała słowa
Madonny: „Jeszcze mniej będą wierzyć ludzie, jeszcze większe przyjdą na was
prześladowania, ale to dla waszego dobra”. Równocześnie zamożny i poważny właściciel
z Woryt, Józef Gross, zjawił się u proboszcza, zapewnił go o prawdomówności Barbary i
oświadczył, że bierze ją do siebie i wraz z żoną dopilnuje, aby nie spotykała się z Justyną,
nie umawiała się z nią i nie bywała razem z nią na nabożeństwach. To samo obiecał
uczynić z Justyną właściciel z Gietrzwałdu o tym samym nazwisku, Józef Gross. 44
Wówczas ks. Weichsel ustąpił i zgodził się, aby dzieci znów modliły się na swoich
miejscach. Ponadto opinia wiernych wzięła dzieci w obronę stwierdzając, że ich zeznania
choć na pozór sprzeczne, nie zawierały jednak istotnej różnicy.
27 lipca – Samulowska zapytała, czy pewna osoba powinna pójść do klasztoru i otrzymała
odpowiedź: „Dobrze jest, jeśli do klasztoru idzie tyle osób, ile może”.
28 lipca – z polecenia proboszcza dzieci miały postawić pytanie, dlaczego tak wielu ludzi
przysięga fałszywie. Szafryńska nie zapamiętała sobie dobrze i zapytała, co znaczy, jeśli
ktoś fałszywie przysięga i otrzymała odpowiedź: „Taki nie jest godny wejść do nieba, on jest
do tego namówiony przez szatana”. Samulowska właściwie postawiła pytanie i usłyszała w
odpowiedzi: „Teraz przed końcem świata szatan obchodzi ziemię jak zgłodniały pies, aby pożreć
ludzi”.
29 lipca – dzieci słyszały słowa: „wszyscy powinni słuchać kapłanów”. Na pytanie, czy obcy
kapłani mogą tu przychodzić, miały odpowiedź: „Mogą”.
1 sierpnia – dzieci chciały się dowiedzieć, czy biskup warmiński będzie aresztowany, ale
nie uzyskały odpowiedzi. Samulowska zaś zadała pytanie: „Czy osierocone parafie
otrzymają wkrótce kapłanów?” i usłyszała w odpowiedzi: „Jeśli ludzie gorliwie będą się modlić,
wówczas Kościół nie będzie prześladowany, a osierocone parafie otrzymają kapłanów”.
3 sierpnia – dzieci prosiły Matkę Boską o błogosławieństwo, a Maryja powiedziała: „Ja
zawsze błogosławię”.
4 sierpnia – dzieci zapytywały o los zaginionych synów, co do jednego nie było
odpowiedzi, a co do drugiego odpowiedź była pocieszająca.
5 sierpnia – wizjonerki postawiły pytanie, czy klasztor w Łąkach będzie ponownie
otwarty i odpowiedź brzmiała: „Jeśli gorliwie będziecie się modlić, będzie znowu otwarty”.
6 sierpnia zapytano, czy w Sząbruku stara rzeźba Matki Boskiej ma być poprawiona, czy
też nowa zamówiona i otrzymano odpowiedź: „Powinna być sprawiona nowa”.
8 sierpnia – dzieci pytały, która modlitwa wcześniej będzie wysłuchana, do Boga czy do
Matki Boskiej? Odpowiedź brzmiała: „Tak nie należy pytać, ale modlić się”. Zapytano
jeszcze, dlaczego Maryja nie pokazuje się tym, którzy z utęsknieniem pragną Ją widzieć,
ale nie otrzymano odpowiedzi.
10 sierpnia – po rannym różańcu Szafryńska udała się do krawczyni Barbary Hennig,
która szyła jej żakiecik. Tam Justyna zasłabła i na polecenie krawczyni położyła się u niej
na łóżku i zasnęła. Potem nagle się obudziła i poczuła, że ktoś trzyma ją za ramię. Wtem
miała się jej ukazać Matka Boska i kazała jej zawsze tu przychodzić. Następnego dnia
opowiedziała o widzeniu Samulowskiej i namówiła ją, aby po południu poszła z nią do
krawczyni. Gdy tam się znalazły, znów poczuły mdłości i położyły się na odpoczynek. Po 45
niejakim czasie widziały tę samą postać co na klonie, która przemówiła do nich: „Ja teraz
tu zawsze będę się wam pokazywać. Przychodźcie tu codziennie, choćby wam inni
surowo zakazywali”. Po tym widzeniu dzieci udały się wprost do proboszcza i
opowiedziały mu o wszystkim. Ten surowo je skarcił, że bez jego wiedzy i zgody
chodziły do Barbary Hennig, zabronił im odwiedzać jej dom i polecił im na wieczornym
nabożeństwie zapytać Matkę Boską, czy mają mu być posłuszne. Otrzymały wtedy
odpowiedź: „Macie słuchać księdza”. A gdy nazajutrz zapytały, co to było za widzenie u
krawczyni, usłyszały: „To było od diabła”.
11 sierpnia – dzieci zapytały: „Czy Kościół w Polsce będzie oswobodzony?” i usłyszały
odpowiedź: „Tak”. Dzieci postawiły jeszcze pytanie, jak ma pokutować osoba skrupulatna
i otrzymały odpowiedź: „Powinna zapytać spowiednika”.
12 sierpnia – proboszcz polecił dzieciom, aby podczas ekstazy modliły się o nawrócenie
pijaków, na co Bogurodzica westchnęła głęboko i głośno powiedziała: „Oni będą ukarani”.
Tego dnia prosiły jeszcze dzieci o pobłogosławienie źródła na roli plebańskiej, ale
odebrały odpowiedź: „Później”.
13 sierpnia – zapytano, czy jeszcze żyje misjonarz Fox w Ameryce, pochodzący z Warmii i
otrzymano odpowiedź: „Żyje”. Tego dnia Antoni Buchholz z Ornety i jego żona prosili,
aby dzieci wstawiły się za nimi, modląc się o zdrowie. W odpowiedzi usłyszały: „Będą
zdrowi, jeżeli będą się modlić i nie będą pić wódki”.
14 sierpnia – Samulowska zapytała o uzdrowienie chorych dzieci i otrzymała odpowiedź:
„One wiedzą, co mają czynić, modlić się oraz używać wody i płótna”. Zapytała też, czy nawróci
się pewien luteranin, na co Maryja odpowiedziała: „On powinien tu przyjść i nauczyć się
modlić na różańcu”.
19 sierpnia – proboszcz polecił dzieciom modlić się podczas objawienia o nawrócenie
zepsutych dziewcząt. Niepokalana Dziewica powiedziała im: „One będą ukarane”.
20 sierpnia – Szafryńska zapytała, czy z powodu rozpoczęcia się roku szkolnego mają
przychodzić na różaniec rano przed Mszą św.? Na to Matka Boża powiedziała: „Najpierw
wysłuchać Mszę św., a potem odmówić różaniec, ponieważ tamta jest ważniejsza od tego”. Zadała
jeszcze drugie pytanie, czy rektor Stoczka pomimo zakazu powinien głosić kazania, na
które była odpowiedź: „On będzie i tak prześladowany”.
22 sierpnia – w zeznaniach dzieci zaistniała nowa różnica, która wywołała dużo
zamieszania: Samulowska widziała tylko jedną, prawą stopę Maryi Panny, promienie
wychodziły tylko z rąk i przepaska szaty była wąska szerokości jednego palca, okrągła i
wskutek fałdów widoczna tylko po bokach, natomiast Szafryńska widziała obie stopy,
promienie wychodziły ze stóp, rąk i spod szyi Madonny, a przepaska Jej szat była szeroka
na jeden cal, była płaska i zupełnie widzialna z przodu. Wnet jednak uświadomiono
sobie, że różnice dotyczyły drobnych szczegółów i nie mogły przesądzać o autentyczności 46
objawień. Każdy bowiem człowiek inaczej odbiera tę samą rzecz, w myśl zasady
quidquid recipitur per modum recipientis recipitur. Gdy potem dzieci zapytały, dlaczego
każde z nich inaczej widzi, Barbara otrzymała odpowiedź: „Bądźcie zadowolone z tego, jak
się wam pokazuję”, a Justyna: „Aby ludzie bardziej wierzyli”.
23 sierpnia – tego dnia okazała się dalsza różnica poważniejsza od poprzedniej. Dzieci
zapytały: „Którego dnia i o której godzinie Najświętsza Panna pokaże się po raz ostatni?”
Szafryńska otrzymała odpowiedź: „W Moje Narodzenie, w sobotę wieczorem o godzinie 9″.
Samulowska zaś twierdziła, że Matka Boska powiedziała do niej: „W Moje Narodzenie,
wieczorem w niedzielę”. Święto Narodzenia Panny Maryi 8 września wypadło w sobotę, a
nie w niedzielę, choć na Warmii obchodzono je w niedzielę po 8 września. W każdym
razie była różnica w zeznaniach i posądzono dzieci, że jedno z nich mija się z prawdą. Nie
okazywały jednak najmniejszego niepokoju, zawstydzenia czy bojaźni i każda
pozostawała przy swoim zdaniu.
24 sierpnia – polecono dzieciom ponownie zapytać o to samo. Po ekstazie Szafryńska
oznajmiła, że Najświętsza Panna powiedziała do niej: „Po raz ostatni ukażę się w dniu
Mojego Narodzenia, w sobotę o godzinie 9. Ty powiedziałaś dobrze, tamto dziewczę pomyliło się”.
Potem oddzielnie przesłuchano Samulowską, która oświadczyła: „Powiedziałam niedobrze,
tamta ma słuszność, Najświętsza Panna powiedziała mi, ty niedobrze uważałaś, Ja tu po raz
ostatni ukażę się na Moje Narodzenie, w sobotę wieczorem o godzinie 9. I mówiła, że na drugi raz
mam lepiej uważać na Jej słowa”. Ostatecznie wszystko się wyjaśniło i uzgodniło. Przy tym
lepiej zrozumiano, że w objawieniach, nawet zawartych w Piśmie św., mogą istnieć
różnice, zależnie od umysłu odbierającego je i przez opowiadanie ich innym. Żaden
bowiem z widzących nie otrzymuje daru nieomylnego rozumienia objawień, ich
zapamiętania i opowiadania.
29 sierpnia – dzieci zapytały, czy Szpital Mariacki w Olsztynie otrzymają z powrotem
Siostry, usłyszały w odpowiedzi: „Tak, otrzymają”.
30 sierpnia – podczas ekstazy dzieci miały słyszeć słowa Matki Boskiej: „Jeszcze przed 8
września będą dokonane cudowne uzdrowienia”.
1 września – Samulowska zapytała Niepokalaną Dziewicę, czego żąda od księdza
proboszcza Weichsla i otrzymała odpowiedź: „Niech się modli do Mnie zawsze, Ja mu byłam
zawsze obroną i będę aż do końca”.
2 września – Samulowska zapytała w imieniu pewnego pielgrzyma, co on ma czynić, aby
pomóc duszom zmarłych rodziców i usłyszała w odpowiedzi: „Ma dać na Mszę św.”. W
czasie tej wizji Matka Boska miała powiedzieć: „Ludzie, którzy w czasie odmawiania różańca
nie klękają z twarzą zwróconą do klonu, ale mówią, co tam mamy się modlić do klonu, będą mocno
ukarani”.
3 września – Szafryńska pytała, co czynić, aby nawróciła się pewna luteranka i uzyskała
informację: „Trzeba dać na Mszę św.”. Tego samego dnia Samulowska zapytywała, co się
stało z pewnym człowiekiem, który poszedł w świat? Bogurodzica powiedziała: „Zginął,
umarł”.
4 września – Szafryńska postawiła pytanie, czy siostra pewnego kapłana ma się u niego
spowiadać i usłyszała: „Nie”. Na to samo pytanie Samulowska miała odpowiedź: „Nie
powinna spowiadać się u kapłana brata”.
5 września – Samulowska pytała, co mają czynić parafianie w Królewcu, aby odzyskać
kościół, a po ekstazie powiedziała: „My powinniśmy się modlić i oni powinni się modlić”.
Barbara pytała jeszcze, jak należy modlić się: „O Królowo Serca Jezusowego, módl się za
nami”, czy też „Królowo nasza od Serca Jezusowego módl się za nami”. Maryja Panna
odpowiedziała: „To jest jedno i to samo”.
7 września – na pytanie, czego Sobie życzy od duchowieństwa warmińskiego, Matka
Boska powiedziała do dzieci: „Kapłani powinni gorliwie modlić się do Najświętszej Panny,
wtedy Ona zawsze będzie przy nich”.
8 września – miał to być ostatni dzień objawień. Matka Boska miała powiedzieć do dzieci:
„Nie smućcie się, bo Ja będę zawsze przy was”.
Tego dnia Najświętsza Maryja Panna obiecała pobłogosławić źródełko na ziemi
plebańskiej pod laskiem. Aby nie robić zamieszania i tłoku, nie powiadomiono o tym
pielgrzymów. O godzinie siódmej wieczorem udały się do źródła wizjonerki, kapłani i
kilkanaście osób świeckich. Przy źródełku na głos dzwonu kościelnego odmówiono Anioł
Pański, potem Litanię Loretańską, w czasie której wizjonerki miały objawienie. Wtedy to
Matka Boska miała pobłogosławić źródełko i wszystkich obecnych. Po odśpiewaniu Salve
Regina, O Sanctissima i Magnificat, wszyscy powrócili pod kościół na nabożeństwo
różańcowe.
W czasie odmawiania różańca nagle wszystkich pielgrzymów opanował wielki niepokój,
zwłaszcza gdy usłyszeli dziwne głosy i widzieli niezwykłe zjawy. Jedni słyszeli jakby
krzyk opętanego za kościołem, inni jakiś hałas w powietrzu, jakby szczęk broni albo
wzlatujących ptaków. Równocześnie pojawiły się jakieś niesamowite postacie, które
odstraszały ludzi. Pod wpływem tych nienaturalnych zjawisk jeden z żandarmów
pruskich zdjął hełm i ukląkł do modlitwy, a drugi uciekł ze strachu. Koło kościoła zerwał
się gwałtowny wicher z ogromnym szumem, a wszystkich obecnych ogarnęła
przerażająca bojaźń, zmieszana z rozpaczliwym wołaniem o ratunek. Gdy w końcu
minęło niebezpieczeństwo, nagły przestrach i niewytłumaczalny zamęt przyrody i serc
ludzkich, uświadomiono sobie, że był to wpływ i działanie nieprzyjacielskich potęg
pozaświatowych. Po dniu 8 września, czyli po święcie Narodzenia Niepokalanej Dziewicy zasadniczo
ustały objawienia i wizjonerki nawet nie przychodziły na wspólny różaniec do kościoła.
Dnia 8 września miała być poświęcona figura Madonny do kapliczki na miejscu objawień,
ale nie nadeszła jeszcze z Monachium. Dopiero 12 września została przywieziona i
„wszyscy, którzy widzieli figurę, twierdzili, że nigdy jeszcze piękniejszej nie oglądali. Ale
błogosławione dzieci Szafryńska i Samulowska płakały i mówiły, że ta w porównaniu z
Najświętszą Panną, którą one widziały, jest bardzo brzydka”. Wieczorem tego dnia podczas
modlitwy różańcowej Matka Boska objawiła się dzieciom i powiedziała: „Wy nie smućcie
się, bo figura, która nadeszła, jest dobra”. Od tego dnia objawienia trwały jeszcze do niedzieli, czyli
do 16 września włącznie”.
15 września – na pytanie dzieci, czy pójdą do więzienia, Matka Boska uśmiechnęła się
tylko. Na drugie pytanie, czy mają iść do klasztoru, otrzymały odpowiedź: „Powinniście
iść do klasztoru”. Dodać trzeba, że w święta, jak we Wniebowzięcie, Narodzenie i
poświęcenie figury, Najświętsza Panna miała ukazywać się w otoczeniu licznych
aniołów, którzy śpiewali lub klęczeli przed Nią ze złożonymi rękami. Całe objawienie w
te dni było pełne blasku, światła i chwały.
Dnia 16 września odbyło się poświęcenie i intronizacja figury Niepokalanej Dziewicy.
Bardzo wielu pielgrzymów przystąpiło do spowiedzi św. Proboszczowi pomagali w
spowiadaniu trzej „niezmordowani i gorliwi, bardzo pobożni kapłani polscy Echaust i
Szulczewski z diecezji gnieźnieńskiej oraz prawdziwie świątobliwy proboszcz Łomnicki z diecezji
chełmińskiej”. W uroczystości poświęcenia wzięło udział 14 kapłanów i około 15 000
wiernych. O godzinie 15 przy biciu dzwonów i śpiewie „Witaj Królowo” z towarzyszeniem
orkiestry, czterej kapłani: Weichsel, Łomnicki, Echaust i Herrmann z Biskupca, późniejszy
biskup sufragan, przenieśli figurę z plebani do kościoła i postawili na głównym ołtarzu.
Dziekan olsztyński ks. Augustyn Karau dokonał jej poświęcenia.
Potem w procesji niesiono figurę naokoło kościoła i do przeznaczonej kaplicy. Po
poświęceniu kaplicy i odmówieniu psalmu Miserere mei figura została umieszczona i
osadzona w kaplicy przez dziekana. Padający dotąd ulewny deszcz nagle przestał padać.
Natchnione kazanie w języku polskim wygłosił ks. Jan Rysiewski z Wrzesiny, a w języku
niemieckim przemawiał dziekan ks. Karau. Następnie odśpiewano „Pod Twoją obronę” i Te
Deum laudamus, po czym odmówiono różaniec. Od początku tajemnicy drugiej aż do
końca piątej trwało objawienie. Ostatnie słowa wyrzeczone do dzieci przez Matkę Boską
brzmiały: „Odmawiajcie gorliwie różaniec”.