Potęga modlitwy przeciw pokusom
Bóg wiedząc, jak wielkie korzyści przynosi nam konieczność, że musimy
się modlić, dozwala, nieprzyjaciołom nacierać na nas (jak się powiedziało w
pierwszym rozdziale), abyśmy Go prosili o pomoc, którą nam ofiaruje i
przyrzeka. Ale jak z jednej strony miło Mu, gdy się do Niego uciekamy w
niebezpieczeństwach, tak z drugiej strony przykro Mu bardzo, gdy widzi, że
zaniedbujemy modlitwę. Jak król – mówi św. Bonawentura (1) – uważałby za
wiarołomcę tego wodza, który mimo że go oblężono w twierdzy, nie prosiłby go
o pomoc, tak Bóg uważa za zdrajcę tego, kto się do Niego nie ucieka o pomoc,
mimo, że się widzi oblężonym przez pokusy. Pragnie bowiem i wyczekuje, by
się Go prosiło o pomoc dostateczną. Wyraził to jasno Izajasz, kiedy w imieniu
Boga powiedział do króla Achaza, aby prosił Pana o jaki znak, któryby go
upewnił, że Bóg chce mu pospieszyć z pomocą: Proś o znak dla siebie Pana
Boga twego (7, 11). Bezbożny król odparł: Nie będę prosił i nie będę kusił Pana.
A mówił tak dlatego, że ufny w swe siły spodziewał się bez pomocy Bożej
pokonać wrogów.
Lecz prorok zganił go za to: Posłuchajcie więc domu
Dawidowy; czy mało wam, że się uprzykrzacie ludziom, iż się też uprzykrzacie
Bogu mojemu? (Iz. 7, 13).
Chciał przez to dać do zrozumienia, że przykrość i
krzywdę czyni Bogu ten, kto zaniedbuje modlić się o łaski, ofiarowane mu przez
Pana:
Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy pracujecie i jesteście obciążeni a Ja was
ochłodzę (Mt. 11, 28).
Biedne dzieci moje, – mówi Zbawiciel – walczą przeciw
wam wrogowie, przyciska was ciężar samych grzechów. Nie upadajcie na
duchu! Uciekajcie się do Mnie w modlitwie a dam wam siłę do oparcia się i
zaradzę wszelkim waszym biedom.
Na innym miejscu woła przez usta Izajasza:
Przyjdźcie a strofujcie Mię, mówi Pan: Choćby były grzechy wasze jako
szkarłat, jako śnieg wybieleją (Iz. 1, 18).
Ludzie, powiada, uciekajcie się do
Mnie i chociaż byście mieli sumienia zbrukane bardzo, mimo to przyjdźcie;
pozwalam wam nawet strofować Mię – że tak powiem – gdybym was nie
uczynił białymi jak śnieg, choć udaliście się do Mnie.
Czym jest modlitwa?
Posłuchajmy św. Chryzostoma: Modlitwa jest bezpieczną kotwicą dla tych,
którym grozi rozbicie, nieprzebranym skarbcem bogactw dla biednych,
najskuteczniejszym lekarstwem dla chorych i strażą pewną dla tych, co się
pragną utrzymać w świętości. Czego dokonuje modlitwa?
Posłuchajmy św.
Wawrzyńca Giustiniani (2): Modlitwa uśmierza gniew Boga, który natychmiast
przebacza modlącym się z pokorą; wyjednywa wszystko, o co się prosi;
zwycięża wszelkie potęgi wrogie; słowem, przemienia ludzi ślepych w
oświeconych, słabych w mocnych, grzeszników w świętych. Komu potrzeba
światła, niech prosi Boga, a otrzyma.
Zaraz jak tylko udałem się do Pana,
powiada Salomon, otrzymałem mądrość: Wzywałem i przyszedł na mnie duch
mądrości (Mądr. 7, 7). Kto potrzebuje męstwa, niech prosi Boga, a dostanie.
Gdym tylko otworzył usta do modlitwy, mówi Dawid, przyszła mi pomoc od
Boga (Ps. 118, 131). A jakim sposobem święci męczennicy nabyli takiej mocy
do opierania się tyranom, jeżeli nie modlitwą? Ona wyjednała im męstwo do
zwycięstwa nad katuszami i śmiercią.
Słowem, kto się posługuje tą wielką bronią modlitwy, mówi św. Piotr
Chryzolog (3), nie wpada w grzechy, traci przywiązanie do ziemi, wstępuje do
nieba i już w tym życiu poczyna cieszyć się przebywaniem z Bogiem.
Na co to
zatem przyda się dręczyć tym pytaniem, czy jestem zapisany w księdze żywota,
czy nie? Kto wie, czy Bóg udzieli mi łaski skutecznej i wytrwałości? Nie
troszczcie się o nic, ale we wszelkiej modlitwie i prośbie z dziękczynieniem,
niech żądania wasze będą u Boga oznajmione (Fil. 4, 6). Co to pomoże, pisze
Apostoł, trapić się takimi udrękami i obawami? Odrzućcie daleko od siebie
wszelkie takie troski.
Skutek ich tylko taki, że wam odbierają ufność i czynią
was oziębłymi i leniwymi w dążeniu do zbawienia. Módlcie się, proście
ustawicznie, przedkładajcie Bogu swe błagania, dziękujcie Mu zawsze, że wam
obiecał udzielić łask, jakich pragniecie, ilekroć o nie będziecie prosili, łaski
skutecznej wytrwałości, zbawienia i wszystkiego, czego sobie tylko życzycie.
Bóg wprowadził nas do boju z potężnymi wrogami, ale jest wierny w
Swych obietnicach i nie dopuści, by na nas nacierali więcej, niż na to pozwolą
nasze siły: Wierny jest Bóg, który nie dozwoli kusić was nad to, co możecie (1
Kor. 10, 13).
Wierny jest, bo natychmiast spieszy na pomoc tym, którzy Go
wzywają. Pisze uczony kardynał Gotti (4), że Bóg nie jest wcale obowiązany dać
nam zawsze łaskę równą pokusie; ale obowiązany jest, gdy w czasie pokusy
uciekamy się do Niego, dać nam za pomocą łaski (którą ma dla każdego
przygotowaną i którą ofiaruje wszystkim) siłę wystarczającą do tego, byśmy
właśnie w tej chwili mogli się oprzeć pokusie.
Wszystko możemy z Boską
pomocą; a otrzymuje ją każdy, kto o nią prosi pokornie; dlatego nie mamy
wymówki, kiedy dajemy się zwyciężyć pokusie. Ponosimy porażkę z własnej
winy, bo się nie modlimy. Za pomocą modlitwy zwycięża się wszelkie zasadzki
i potęgi nieprzyjacielskie, pisze św. Augustyn (5).
ŚW. ALFONS MARIA LIGUORI
Doktor Kościoła, Założyciel Zgromadzenia Redemptorystów