Czytanie z Księgi Królewskiej

3 Krl 17:17-24

W one dni: Zachorował syn owej kobiety, pani domu, a choroba była tak silna, że nie pozostawało w nim tchnienia.

I rzekła do Eliasza: «Co ja pocznę z tobą, mężu Boży?

Przyszedłeś do mnie, aby odnowić pamięć przewinienia mego i uśmiercić mi syna?

» Ten jej odrzekł: «Podaj mi swego syna». A wziąwszy go z jej łona, zaniósł go do górnej izby, tam gdzie mieszkał, i położył go na swoim łóżku.

Po czym zawołał do Boga, mówiąc: «Panie, Boże mój, czy również spuścisz tę niedolę na ową wdowę, u której przebywam, iż uśmiercisz jej syna?

» I przyłożył się trzykrotnie do dziecięcia, wołając do Boga w ten sposób: «Panie, Boże mój, niechaj wróci znów — błagam — dusza tego dziecięcia do wnętrzności jego!

» I wysłuchał Bóg głosu Eliasza i powróciła dusza dziecięcia do niego, a ożyło.

A wziąwszy Eliasz dziecię, zszedł z nim z górnej izby do domu, a oddawszy je matce jego rzekł:

«Oto syn twój żyje».

I rzekła niewiasta do Eliasza: «Teraz to wiem, żeś ty jest mężem Bożym i że słowo Boże w ustach twoich jest prawdą».

Ewangelia

 

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Jana.

J 11:1-45

Onego czasu: Zachorował niejaki Łazarz z Betanii, miasteczka Marii i Marty, siostry jej.

(A Marią była ta, która namaściła Pana wonnym olejkiem i otarła nogi Jego włosami swymi: jej to brat Łazarz zachorował.)

Posłały tedy siostry do Niego mówiąc:

«Panie, oto choruje ten, którego miłujesz».

A usłyszawszy to Jezus rzekł: «Choroba ta nie jest na śmierć, ale na chwałę Bożą, aby przez nią uwielbiony był Syn Boży».

A miłował Jezus Martę i siostrę jej Marię, i Łazarza.

Gdy więc posłyszał, że był chory, i wtedy zatrzymał się jeszcze w owym miejscu przez dwa dni.

Potem rzekł do uczniów swoich: «Chodźmy z powrotem do Judei».

Rzekli Mu uczniowie: «Nauczycielu, dopiero co chcieli Cię żydzi ukamienować i znowu tam idziesz?

» Odpowiedział Jezus: «Czyż nie dwanaście godzin ma dzień?

Jeśli kto chodzi za dnia, nie potknie się, bo widzi światło tego świata, ale jeżeli chodzi w nocy, potknie się, bo nie masz w nim światła».

Tak mówił, a potem rzekł do nich: «Łazarz, przyjaciel nasz, śpi, ale idę, abym go ze snu zbudził».

Rzekli tedy uczniowie Jego: «Panie, jeśli zasnął, zdrów będzie».

A Jezus mówił o śmierci jego, lecz oni mniemali, że mówił o zaśnięciu snem.

Wówczas więc powiedział im Jezus otwarcie: «Łazarz umarł.

I cieszę się, że mnie tam nie było, ze względu na was: byście uwierzyli.

Lecz idźmy do niego».

A Tomasz, którego zowią Didymus, odezwał się do współuczniów: «Chodźmy i my umrzeć razem z Nim».

Przyszedł tedy Jezus i znalazł go już od czterech dni w grobie.

(A Betania leżała blisko Jerozolimy, około piętnastu stadiów.)

I przyszło do Marii i Marty wielu żydów, aby je pocieszyć po bracie ich.

Skoro tylko usłyszała Marta, że Jezus idzie, wybiegła Mu naprzeciw, a Maria pozostała w domu.

Rzekła tedy Marta do Jezusa: «Panie, gdybyś tu był, nie byłby umarł brat mój, lecz i teraz wiem, że o cokolwiek będziesz prosił Boga, da Ci Bóg».

Rzecze jej Jezus: «Zmartwychwstanie brat twój».

Rzecze Mu Marta: «Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dzień ostateczny».

Rzekł jej Jezus: «Jam jest zmartwychwstanie i żywot, kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie, a każdy kto żyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki.

Wierzysz w to?

» Rzecze Mu: «Zaiste, Panie, jam uwierzyła, żeś Ty jest Chrystus, Syn Boga żywego, który na ten świat przyszedł».

I powiedziawszy to poszła i zawołała po cichu siostrę swoją Marię, mówiąc: «Nauczyciel przyszedł i wzywa cię».

Skoro ona usłyszała, szybko powstała i przyszła do Niego, bo jeszcze nie wszedł był Jezus do miasteczka, ale był wciąż na tym miejscu, gdzie Go spotkała Marta.

A żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, ujrzawszy, że Maria prędko wstała i wybiegła, poszli za nią, mówiąc:

«Idzie do grobu, aby tam płakać».

Maria zaś, gdy przybyła na miejsce, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go padła Mu do stóp i rzekła do Niego:

«Panie, gdybyś tu był, nie byłby umarł brat mój».

A gdy ją Jezus ujrzał płaczącą i żydów, którzy z nią przyszli, płaczących, rozrzewnił się w duchu, wzruszył i powiedział: «Gdzieście go położyli?»

Mówią Mu: «Panie, pójdź i zobacz».

I zapłakał Jezus.

Mówili tedy żydzi: «Oto jak go miłował».

A niektórzy z nich powiadali: «Nie mógłże ten, który ślepo narodzonemu wzrok przywrócił, sprawić, aby i tamten nie umarł?

» A Jezus, rozrzewniwszy się ponownie, przybył do grobu.

A była to pieczara i kamień był na niej położony.

Rzekł Jezus: «Odsuńcie kamień!» Rzekła Mu Marta, siostra tego, który był umarł:

«Panie, już cuchnie: od czterech dni bowiem jest w grobie».

Powiada jej Jezus: «Czyżem ci nie mówił, ze jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?

» Odsunęli tedy kamień, a Jezus wzniósłszy oczy swe w górę rzekł: «Ojcze, dziękuję Tobie, żeś mnie wysłuchał.

A ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz, alem powiedział to dla tłumu, który stoi wokoło, aby uwierzyli, żeś Ty mnie posłał».

To rzekłszy zawołał głosem wielkim: «Łazarzu, wyjdź z grobu.

» I natychmiast wyszedł ten, który był umarł, mając ręce i nogi związane opaskami, a twarz owiniętą w chustę.

Rzekł im Jezus: «Rozwiążcie go i pozwólcie odejść».

Wielu tedy z żydów, którzy byli przyszli do Marii i Marty i widzieli, co uczynił Jezus, uwierzyło w Niego.