Czytanie z Księgi Liczb

Lb 20:1, 3, 6-13

 

W one dni zeszli się synowie Izraela przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, a uczyniwszy rozruch mówili: «Dajcie nam wody, abyśmy pili».

A Mojżesz i Aaron opuściwszy lud, weszli do przybytku przymierza i upadli twarzą na ziemię, i wołali do Pana, i rzekli:

«Panie Boże, wysłuchaj wołanie tego ludu, a otwórz im skarb Twój, źródło wody żywej, aby się nasycili i aby ustało ich szemranie».

I ukazała się chwała Pańska nad nimi. I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:

«Weźmij laskę i zgromadź lud ty i Aaron, brat twój, i mówcie do skały przed nimi, a ona da wodę. A gdy wywiedziesz wodę ze skały, będzie piło zgromadzenie i bydło jego».

 

I wziął Mojżesz laskę, która była przed obliczem Pańskim, jak mu rozkazał, a zgromadziwszy lud przed skałą, rzekł im:

«Słuchajcie, przekorni i niewierni: Czy z tej skały będziemy mogli wywieść wam wodę?

» I podniósł Mojżesz rękę i uderzył dwakroć laską w skałę, i wyszły wody bardzo obfite, tak iż pił lud i bydło.

I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona:

«Ponieważ nie zawierzyliście mi, aby moc moją okazać wobec synów Izraela, nie wprowadzicie tego ludu do ziemi, którą im dam».

 

To jest Woda Sprzeciwu, gdzie się spierali synowie Izraela z Panem, a On wśród nich okazał swą moc.

Ewangelia

 

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Jana.

J 4:5-42

 

Onego czasu: Przybył Jezus do miasta samarytańskiego, zwanego Sychar, niedaleko posiadłości, którą dał Jakub Józefowi, synowi swemu.

A była tam studnia Jakubowa i Jezus znużony podróżą siedział tak przy studni.

Godzina była prawie szósta.

Nadeszła niewiasta samarytańska czerpać wodę.

I rzecze jej Jezus: «Daj mi pić».

(Uczniowie bowiem Jego poszli do miasta, aby kupić żywności.)

Rzecze Mu tedy niewiasta samarytańska: «Jakże ty, będąc żydem, możesz prosić o wodę mnie, niewiastę samarytańską?

» Żydzi bowiem nie przestają z Samarytanami.

A odpowiadając Jezus rzekł jej: «Gdybyś znała dar Boży i kim jest ten, kto ci mówi: Daj mi pić, zapewne prosiłabyś go, a dałby ci wody żywej».

Rzecze Mu niewiasta: «Panie, nie masz nawet czym zaczerpnąć, a studnia jest głęboka, skądże tedy masz wodę żywą?

Czyż jesteś większy od ojca naszego Jakuba, który dał nam studnię, sam z niej pił, synowie jego i trzody?

» A odpowiadając Jezus rzekł jej: «Każdy, kto pije tę wodę, znowu pragnąć będzie; kto jednak napije się wody, którą ja mu dam, nigdy nie uczuje pragnienia.

Ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu».

Rzecze do Niego niewiasta: «Panie, daj mi tej wody, abym nie odczuwała pragnienia ani tu czerpać przychodziła».

Rzecze jej Jezus: «Idź, zawołaj męża twego i przyjdź tutaj».

Odpowiedziała niewiasta mówiąc: «Nie mam męża».

Rzekł jej Jezus: «Dobrześ powiedziała: Nie mam męża, bo pięciu mężów miałaś, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem; toś prawdę powiedziała».

Rzecze do Niego niewiasta: «Panie, widzę, że jesteś Prorokiem.

Ojcowie nasi na tej górze oddawali cześć Bogu, a wy twierdzicie, że w Jeruzalem jest miejsce, gdzie Go czcić należy».

Rzekł jej Jezus: «Niewiasto, wierz mi, że zbliża się godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie oddawali czci Ojcu.

Wy czcicie, czego nie znacie, a my czcimy, co znamy, bo z żydów jest zbawienie.

Ale nadchodzi godzina i już nadeszła, że prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w duchu i w prawdzie.

Bo i Ojciec takich szuka czcicieli.

Duchem jest Bóg, a ci, którzy Go czczą, winni Mu cześć oddawać w duchu i w prawdzie».

Rzecze Mu niewiasta: «Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem, gdy Ten przyjdzie, wszystko nam oznajmi».

Rzekł jej Jezus: «Jestem nim ja, który i tobą mówię».

A niebawem nadeszli uczniowie Jego i dziwili się, że rozmawiał z niewiastą.

Żaden z nich wszakże nie rzekł: «O co pytasz — albo: o czym z nią rozmawiasz».

Niewiasta zaś zostawiła dzban swój, poszła do miasta i mówiła do jego mieszkańców:

«Pójdźcie i zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, com tylko uczyniła.

Czy nie jest to Chrystus?» Wyszli tedy z miasta i zdążali do Niego.

Tymczasem uczniowie prosili Go mówiąc: «Nauczycielu, jedz».

A On im powiedział: «Mam ci ja pokarm do jedzenia, o którym wy nie wiecie».

Mówili tedy uczniowie między sobą: «Czyżby kto przyniósł Mu jeść?

» Rzekł im Jezus: «Moim pokarmem jest pełnić wolę Tego, który mię posłał, abym wykonał dzieło Jego.

Czyż nie mówicie, jeszcze cztery miesiące, a będą żniwa?

Otóż powiadam nam: Wznieście oczy wasze, a przypatrzcie się okolicom, jak już bieleją na żniwa.

Żniwiarz otrzymuje zapłatę i zbierze plon na żywot wieczny, aby i siewca, i żniwiarz razem się weselili.

Tu bowiem sprawdza się przysłowie, że jeden sieje, a kto inny zbiera.

Jam was posłał żąć to, czegoście nie wypracowali: inni się trudzili, a wyście weszli w ich moje».

A wielu Samarytan z miasta owego uwierzyło weń dla słowa niewiasty świadczącej: powiedział mi wszystko, com tylko uczyniła.

Gdy tedy przyszli do Niego Samarytanie, prosili Go, aby tam pozostał.

I pozostał tam dwa dni.

I daleko więcej uwierzyło weń dla nauki Jego.

A do niewiasty mówili: «Już nie dla twego opowiadania wierzymy, ale samiśmy słyszeli i przekonali się, że ten jest prawdziwie Zbawicielem świata».