OBRAZ PRAWDZIWEGO CHRZEŚCIANINA

Prawdziwy Chrześcianin modli się z pokorą, z ufnością i z głębi ducha, jako się modlił Jezus Chrystus na górze Oliwnéj.

Jest dla wszystkich łaskawy, jak był Jezus Chrystus dla ubogich,

dla prostaków i dla małych dziatek; nie ma w sobie pychy, ani zarozumiałości.

Prawdziwy Chrześcianin nie inaczéj rozmawia, jak rozmawiał

Jezus Chrystus z swoimi uczniami: słowa jego są budujące oraz pełne słodyczy i prostoty.

Jest cichy na wzór Jezusa Chrystusa, który umywał nogi

Apostołom i między nimi Judaszowi: we wszystkich ludziach

widzi swych braci, i uważa siebie za ich sługę.

Jest posłuszny i czczący swe rodzice i prawe przełożone, jako

Jezus Chrystus był posłuszny dla Maryi i Józefa.

Przy używaniu pokarmów i napojów jest wstrzemięźliwy i

czujny, jako był Jezus Chrystus w Kanie i Bethanii; pożąda

pokarmu dusznego raczéj, niż nasycenia ciała.

Jest on względem osób sobie miłych i wybranych, jako był Jezus

Chrystus dla Jana i Łazarza: kocha je w Bogu i dla samego Boga;

powierza im szczerze skrytości swéj duszy; a jeśli umrą, czyni

wszystko, aby je wskrzesił w Bogu.

Prawdziwy Chrześcianin znosi niedostatki i ubóstwo, za

przykładem Jezusa Chrystusa, który nie miał gdzie złożyć głowy

swojéj; znosi przeciwności i potwarze, zostawując Bogu swe

usprawiedliwienie, jako Jezus Chrystus znosił od Faryzeuszów;

cierpi krzywdy i zniewagi, jako Jezus Chrystus cierpiał

szyderstwo, policzkowanie i oplucie; znosi smutki i trwogi umysłu, naśladując Jezusa Chrystusa, który był smutny do

śmierci: poddaje się smutkom serca, z cierpliwością Jezusa

Chrystusa, którego jeden z przyjaciół i towarzyszów zdradził, i

dał na męki, a drugi się wyparł i odstąpił; znosi wreszcie

choroby, boleści i śmierć, jako znosił Jezus Chrystus, gdy Mu

głowę ściskali cierniem, ciało rozdzierali biczmi, ręce i nogi

goźdźmi przebijali.

Słowem, prawdziwy Chrześcianin, powtórzyć może z ś. Pawłem (do Galat. roz. 2.): żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus.