O Świętym Różańcu

 

Historia Różańca:

 

Koniec XII i początek XIII wieku

krwawymi zapisał się zgłoski w

południowej Francji i północnej

Hiszpanii. Kraje te zalała

okrutna, dzika herezja

albigensów, którzy urągali z

Boga, Kościoła i władzy

świeckiej, czynili zbójeckie

napady na domy Boże,

znieważali wszelkie świętości,

burzyli zabytki sztuki,

mordowali kapłanów

katolickich.

Zdawało się, że odżyli dzicy

Wandalowie i rozbójnicy Hunnowie z wędrówek narodów.

Barbarzyńcy albigensi oparli się na książętach i możnowładcach i

lekceważyli sobie wszelkie upomnienia Stolicy Apostolskiej i

biskupów.

 

I dlatego użyto przeciwko tej tłuszczy rozbójniczej oręża; rycerze

chrześcijańscy na głos Kościoła chwycili za miecz i rozpoczęła się wojna

w obronie zagrożonego krzyża czyli krucjata. Po długich zapasach

ulegli dzicy odszczepieńcy.

W wyludnionych ziemiach, gdzie lud marniał w występkach, pojawia

się św. Dominik, aby jednać z Bogiem pozostałych przy życiu.

 

Upadał ze znużenia ten znakomity misjonarz, ale twarde serca nie

chciały się otworzyć łasce Bożej, umysły kacerzy zamykały się na 

Smutny Dominik zalewał się łzami na widok zniszczenia, którego

dokonał duch piekielny w tych ziemiach, modlił się aż do omdlenia w

nocy i błagał Najświętszą Pannę o ratunek dla tych zatwardziałych i

występnych dusz.

 

I znalazł pociechę. Ta, która według Kościoła wytępiła wszystkie

herezje w Kościele, odezwała się do wiernego sługi swego:

– „Ziemia ta póty będzie niepłodną, aż na nią deszcz spadnie”.

 

Zrozumiał mąż święty, że ziemią niepłodną są heretycy, a ożywczym

deszczem, który ją użyźni, jest nabożeństwo różańcowe.

I począł je głosić wszędzie i uczył rozpamiętywać prawdy wiary przy

różańcu. Wnet też dzika ziemia wydała bogate żniwo i wspaniałe

kwiaty cnót ta ziemia zbrodni, występków, ziemia pokrzyw i chwastów

piekielnych. Nie tylko kraje, zalane wspomnianym odszczepieństwem,

 

ale niemal cała Europa zamieniła się w piękny ogród, wydała bogate

żniwo pustynia złowroga, skoro synowie św. Dominika przez różaniec

ożywili wiarę, zamarłą w sercach ludzkich.

Już to, że tak znakomity i zasłużony w dziejach Kościoła zakon, poleca

żywo różaniec, jest jego najlepszym zaleceniem. Mimo to zastanowimy

się w krótkości, dlaczego to nabożeństwo jest tak miłe Maryi i nam

pożyteczne.

 

I. Miłe są Maryi różańce, bo w nich wielbimy Boga modlitwą, której

sam Chrystus nauczył. Prośby tej modlitwy obejmują wszystkie nasze

potrzeby obok pragnień, które Sercu Bożemu tak drogie, by Jego Imię

było znane wszędzie, by Jego wola kierowała wolą wszystkich ludzi, by

Kościół św. i znajomość prawdziwej wiary, rozszerzyła się po całym

świecie.

To modlitwa najszczytniejsza, pełna głębokich myśli, najbogatsza w

treść, choć tak krótka co do formy czyli zewnętrznej szaty słów. To

modlitwa prawdziwie z nieba, bo objawiona przez Zbawiciela i Mistrza

naszego, Jezusa Chrystusa. Miły jest różaniec Pani naszej niebieskiej, bo 

w nim tyle razy powtarza się pozdrowienie anielskie, wyrażające

niedościgłą wielkość Bogarodzicy, połączone z błaganiem Kościoła, by

Maryja raczyła pamiętać o nas w życiu i przy śmierci.

 

Miły jest różaniec Matce Najświętszej, bo w nim rozpamiętywamy

tajemnice z życia Jej Syna, w których i Ona czynny brała udział:

Wcielenie Chrystusa Pana, Narodzenie, Jego ukryte życie, Męka i

chwała przebiegają przed oczyma duszy naszej jako wzory do

naśladowania. Ileż tu widzimy cnót, ile pokory, poniżenia, cierpliwości,

za które nagrodą jest wywyższenie ponad wszelkie stworzenie!

 

Te modlitwy i rozmyślania są przepięknie splecione w różańcu w jedną

całość na fundamencie Składu Apostolskiego, który odmawiamy na

samym wstępie.

Wszystkich tajemnic jest , a po każdej z nich mówimy raz jeden Ojcze

nasz i 10 Zdrowaś. W nich prawdziwie, według pieśni naszej, rozwija się

cudowna róża, Jezus i Maryja.

Powiedziałby ktoś, że to nudna rzecz powtarzać ciągle tę samą

modlitwę. Kto by tak twierdził, zapoznawałby naturę ludzką. Wszak

silne uczucie czy miłości czy gniewu lub smutku objawiamy często

powtarzanymi słowami tej samej treści i brzmienia. A niebianie czyż

nie śpiewają bez znużenia we dnie i nocy na cześć Boga w Trójcy

jedynego: Święty, Święty, Święty Pan Bóg zastępów? Różaniec nie jest

bezmyślną modlitwą, bo się ma łączyć z

rozmyślaniem tajemnic radosnych, bolesnych i chwalebnych z życia

Chrystusa Pana i Matki Jego. Tu trzeba zająć i wyobraźnię, aby się nie

błąkała, utkwić ją, uwięzić na chwilę w jednym punkcie wiary, tu i

rozum zajęty i uczucie się ogrzewa, zapala miłością ku Zbawicielowi i

Niepokalanie Poczętej. Kiedy duch ludzki wzbija się ku Bogu, nie

potrzebuje silić się na piękne słowa, ale na wzór królewskiego

Psalmisty, jemu wystarczy powtarzać z miłością te same wyrazy, albo

jak to czynili młodzieńcy w piecu rozpalonym. 

A więc różaniec nie jest nudnym klepaniem pacierzy, ale modlitwą

głęboką, piękną, urozmaiconą, obejmującą wszystkie władze duchowe

człowieka.

Tym się też tłumaczy, że wszystkie zakony męskie i żeńskie, czynne i

bogomyślne ujęły różaniec w rękę. On najpiękniejszą ozdobą ich sukni

zakonnej; widzimy go również w rękach prostaczka i uczonego,

żebraka nędznego i osób postawionych na najwyższym stopniu

duchownej czy świeckiej hierarchii. Widziano go w rękach rycerza

chrześcijańskiego, który złożywszy miecz, chwytał w czasie pokoju za

ten oręż duchowny, za oręż modlitwy różańcowej.

Tego oręża wiary i znaku czci dla Bogarodzicy nie wstydziły się ręce

nawet królewskie, jak świadczy historia. Św. Jacek i Czesław w XIII

wieku wprowadzili Różaniec do Polski i wnieśli tym samym łunę

światła i ciepła Bożego, które ogarnęło cały kraj, jak się pięknie wyraża

jeden z pisarzy naszych. W skarbcu Jasnej Góry oglądamy różańce,

które przesuwali w palcach nasi monarchowie. W Muzeum

Czartoryskich w Krakowie pokazują różaniec Chodkiewicza i Jana

Sobieskiego. W Żółkwi w trumnie królewicza Jakuba Sobieskiego,

znaleziono także różaniec. Na starych nagrobkach napotykamy bardzo

często matrony polskie z tym znakiem.

O Stanisławie Jabłonowskim, wielkim hetmanie koronnym i

wojewodzie ruskim, zmarłym w 68 roku życia 1702 roku, pisze

Niesiecki: „Przestając ciągle z wojskiem, staropolskie chował obyczaje i

przez to ducha jego podnosił. A najpierw rycerski umysł pobożnością

zdobił. Żadnego dnia nie opuścił, a osobliwie przed bitwą, żeby Mszy

 

nie wysłuchał. Odmawiał co dzień koronkę do Matki Boskiej. Na wojnę

wybierał się, jak na ofiarę, przygotował się do niej tym, że obrazy

cudowne Najświętszej Panny nawiedzał, szczęścia dalszego w Jej ręku

patrząc”.

 

 

II. Różaniec jest nader miłą modlitwą Matce Najświętszej, a nam

bardzo pożyteczną.

 Życie chrześcijanina na ziemi jest pełne nędz; to prawdziwe

bojowanie według Joba sprawiedliwego. Rozważanie tajemnic

wiary zdoła nas pocieszyć i podnieść na duchu. Radości i

cierpienia splatają się razem, raz kropla pociechy, to znów

cierpienie, smutek zalewa duszę. Wierzący nie upada jednak

pod kielichem goryczy, bo w modlitwie różańcowej widzi, że i

wódz nasz, droga i żywot Jezus Chrystus, tą samą szedł drogą,

a za Nim postępowała najdroższa i najświętsza po Bogu istota,

Maryja Panna.

Z Golgoty droga prowadzi do chwały, na górę

wniebowstąpienia, przez krzyż do nagrody i szczęścia bez

końca. Różaniec, odmawiany w skupieniu ducha, żywo nam te

prawdy przypomina.

2. Pożyteczną i skuteczną modlitwą różaniec, bo łatwo uprosi

wysłuchanie. Te same słowa żarliwie tyle razy powtarzane

utorują sobie przystęp do Serca Bożego. Jak Pan Jezus zlitował

się nad biednym ślepcem pod Jerycho, kiedy doń wołał z

ufnością i świętą natarczywością, tak i nas wysłucha za

przyczyną Maryi, kiedy przez modlitwę różańcową zapukamy

do bram niebieskich. Sam Zbawiciel powiedział, abyśmy

wołali, a wysłuchają nas, pukali wytrwale, a otworzą nam,

abyśmy szukali, a niezawodnie znajdziemy, czego z

utęsknieniem świętym szukamy.

W historii Kościoła czytamy, ile to zwycięstw odniósł miecz

chrześcijański nad wrogami wiary, kiedy wierni odmawiali pobożnie

różaniec.

Dnia 7 października 1571 starły się wojska chrześcijańskie, na czele

których stał książę Jan Austriacki, z potęgą turecką. W cieśninie

 

Korynckiej pod Lepanto, niedaleko Akcjum, gdzie niegdyś za czasów

rzymskich toczyła się zacięta walka o panowanie nad światem,

zawrzała bitwa o panowanie wiary świętej nad pogaństwem. 

Naczelny wódz chrześcijańskiej floty rozkazał wywiesić chorągiew

Piusa V, objeżdżał z nią wszystkie okręty, krzepił umysły widokiem

ukrzyżowanego Zbawiciela, obudzał nadzieję zwycięstwa. Następnie

wystrzał armatni zwiastował rozpoczęcie walki. Flota turecka była o

wiele silniejsza. Wre walka zaciekła już przez pięć godzin, ale

zwycięstwo nie przechyla się na żadną stronę. Nagle pada rażony

pociskiem naczelny wódz turecki, Ali Pasza.

Wojska chrześcijańskie z tego powodu tym śmielej nacierają na okręty

nieprzyjacielskie i zupełne odnoszą zwycięstwo. A w Rzymie

równocześnie Bractwa różańcowe modliły się o zwycięstwo. Św. Pius V

przerywa swą modlitwę w chwili ostatecznego pogromu Turka i

odzywa się do kardynałów w duchu proroczym:

– „Oto w tej chwili flota chrześcijańska odniosła zwycięstwo”.

Matce Najświętszej przypisywał Papież to zwycięstwo i ustanowił na

jego pamiątkę święto różańcowe. A więc różaniec pokonał dwieście

tureckich galarów i siedemdziesiąt fregat, różaniec powstrzymał

półksiężyc w szalonym zapędzie. Jemu to ludy europejskie

zawdzięczają swą wolność i oświatę. Nowy Jozue walczył z

muzułmanem, a drugi Mojżesz z wiernym ludem równocześnie

podnosił na modlitwie błagalne ku niebu ramiona.

Za Klemensa XI w 1716 roku wojska Karola VI znowu odniosły nad

Turkami zwycięstwo w chwili, gdy Bractwa różańcowe modliły się w

Rzymie, odbywając uroczystą procesję.

Tyle zwycięstw na polu bitew zapisała historia, odniesionych za łaską i

dobrocią Maryi!

A kto policzy zwycięstwa moralne, duchowe, które odnoszą wierni nad

wrogami duszy, kiedy uciekają się do Maryi, odmawiając różaniec św.?

Błogosławiony Klemens Dworzak (Hofbauer) wezwany do chorego,

jeżeli po drodze mógł zmówić cząstkę różańca, był pewny, że się 

najzatwardzialszy nawróci grzesznik i pojedna z Bogiem na łożu

śmierci.

Ludzie genialni w różańcu szukali natchnienia do tworzenia dzieł

wiekopomnych. Największy mistrz w muzyce, który stworzenie świata,

siedem słów umierającego Chrystusa itd. utworzył, pobożny Józef

Haydn, w modlitwie szukał natchnienia do swych wiekopomnych

kompozycji. Podziwiano jego geniusz i talent niezrównany, a on z

pokorą mówił:

– „Kiedy z moim różańcem chodzę po pokoju i odmawiam go, cisną się

same do mej głowy wzniosłe tony i myśli, tak że je zaledwie zdołam

przelać na papier”.

Pożyteczny różaniec, bo my przezeń zwyciężać możemy olbrzymów

Goliatów; jako Dawid pasterz pięciu kamykami z potoka i procą

uzbrojony, powalił olbrzyma, tak i my ziarnkami czyli kamykami

różańca zwyciężać będziemy wroga.

W grocie massabielskiej ubożuchne dziewczę, Bernadetta, różańcową

modlitwą sprowadzała Maryję na ziemię i otrzymywała niebieskie

widzenia. I my przez różaniec sprowadzimy niewidzialnie Maryję i Jej

pomoc dla siebie.

Pożyteczną więc i nam i duszom w czyśćcu będzie ta modlitwa. A

ponieważ ona niejmniej tak Maryi miłą, dlatego chętnie, gorąco, ile

możności codziennie odmawiajmy różaniec. Możemy to czynić nawet

w drodze, podróżując lub wracając z pola po pracy całodziennej.

Kto był więcej np. zajęty od Don Garcia Moreno, znakomitego

prezydenta rzeczypospolitej Ekwadoru? A przecież ów mąż codziennie

odmawiał koronkę. Widziano, jak nieraz w nocy, w nędznej chacie

Indian klękał w czasie podróży i liczył pobożnie ziarnka różańcowe.

Bóg też błogosławił jego rządom, rzeczpospolita rozwijała się pięknie

pod jego ręką. 

Tylko piekło zżymało się na tak dzielnego katolika i dlatego padł z ręki

skrytobójczej, z ręki masońskiej w r. 1875, ten mąż opatrznościowy ze

słowami na ustach: „Bóg nie umiera”.

A Irlandczyk Daniel O’Connell również odmawiał różaniec, choć tak

był zajęty ogromnie, bo w swe ręce ujął los swego uciśnionego narodu.

W parlamencie angielskim, kiedy głosowano nad jego wnioskami, on

się do Maryi Panny uciekał, odmawiając różaniec święty.

Św. Franciszek Salezy, biskup Genewski, pomimo bezustannej pracy,

codziennie cały odmawiał różaniec i rozmyślał jego tajemnice. Gdy

razu pewnego przez cały dzień aż do późnej nocy zajęty był pracami

apostolskimi, kazaniami, nauką i słuchaniem spowiedzi, począł

odmawiać różaniec już ogromnie zmęczony. Jeden z przytomnych

odezwał się wtedy do św. biskupa, aby się udał na spoczynek,

odłożywszy na jutro różaniec. Na to rzekł święty:

– „Przyjacielu, co dziś jeszcze zrobić można, nie trzeba odkładać na

jutro”.

Oby te piękne przykłady wytrąciły nam z rąk błahe wymówki, którymi

zasłania się nasze lenistwo i wymawia od tej pobożnej praktyki.

Niegdyś za życia Zbawiciela wołała z zachwytem niewiasta z tłumu,

podziwiając Jego Boską naukę:

– „Błogosławiony żywot, który Cię nosił i piersi, któreś ssał”. A na to

odrzekł Chrystus tej szczęśliwej niewieście:

– „I owszem błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go”.

Znakomici pisarze kościelni widzą w tych słowach dziwną łączność.

Powiadają, że cześć i uwielbienie Maryi są nader miłe Chrystusowi,

prowadzą do Niego, są skarbnicą i kluczem do pojęcia prawd wiary i

zadatkiem doczesnego i wiecznego błogosławieństwa. Bo Pan Jezus

wyraźnie błogosławi tę niewiastę, która publiczny hołd złożyła Matce

Jego i słuchała gorliwie Jego nauki. 

Różaniec święty utwierdzi nas w wierze, uświęci, sprowadzi za życia i

po śmierci obfite zdroje błogosławieństw Bożych na głowy nasze.

O. Boweriusz, a z nim św. Alfons Liguori opowiada, że pewna kobieta

złego życia, imieniem Helena, trafiła w kościele na kazanie o różańcu.

Po nabożeństwie kupiła sobie koronkę i odmawiała ją potajemnie od

czasu do czasu, bo publicznie wstydziła się to czynić.

Z początku nie czuła w tym ćwiczeniu żadnej pociechy, ale z czasem

ogromnie w nim zasmakowała. Również przeraziła się stanem swej

duszy, poszła do spowiedzi i odbyła ją z wielką skruchą, że spowiednik

bardzo się zbudował. Następnie padła na twarz przed ołtarzem Maryi,

odmówiła różaniec na cześć Jej. I usłyszała głos w duszy:

– „Heleno, dość już naobrażałaś Boga i mnie; odtąd postępuj inaczej, a

niemało otrzymasz łask za moim pośrednictwem”.

Upokorzona pokutnica rzekła wtedy do Maryi: „O Panno święta!

Prawda, byłam zbrodniarką, ale Tobie zupełnie teraz się oddaję,

wspieraj mnie, abym przez całe życie mogła już pokutować za me

grzechy”. Rozdała niezwłocznie swój majątek ubogim i surowe

prowadziła życie. Straszne pokusy, których doznawała, zwyciężała

ucieczką do Maryi Panny. W godzinę błogosławionego zgonu wyznała

ta szczęśliwa pokutnica, że wiele nadzwyczajnych łask otrzymała za

pośrednictwem Matki Bożej.

Oto widzimy na tym przykładzie, jak błogie skutki różańca św.

Odmawiajmyż go pilnie, a to będzie znakiem, że Maryję kochamy, a

przynajmniej, że Ją pokochać chcemy i pragniemy dojść do

prawdziwego ku Niej.