O pośrednictwie Matki Najświętszej
A jeśli to trzeba powiedzieć o Świętych, to tym więcej odnosi się do
wstawiennictwa Matki Najświętszej; Jej bowiem modlitwy mają na pewno
większą wartość u Boga, niż prośby całego nieba. Św. Tomasz (1) mówi
przecież, że Święci mogą zbawiać wielu innych w stosunku do zasługi, którą
sobie wysłużyli łaskę. A właśnie Matka Najświętsza wysłużyła sobie tyle łask,
że może zbawić wszystkich ludzi. A św. Bernard (2), pisząc o Maryi, mówi:
Przez Ciebie mamy przystęp do Syna, o Znalazczyni łaski, Matko zbawienia,
aby przez Ciebie przyjął nas Ten, który nam dany przez Ciebie. Chce przez to
powiedzieć, że jak nie mamy dostępu do Ojca tylko za pośrednictwem Syna,
pośrednika z prawa, tak nie mamy przystępu do Syna tylko za pośrednictwem
Matki, która jest pośredniczką z łaski i wyjednywa nam Swym
wstawiennictwem dobra wysłużone przez Pana Jezusa. Wskutek tego ten sam
św. Bernard (3) pisze na innym miejscu, że Maryja otrzymała od Boga dwie
pełności łask. Pierwszą było Wcielenie w Jej najświętszym łonie Słowa
Przedwiecznego. Drugą zaś była ta pełnia łask, które my otrzymujemy od Boga
za pośrednictwem próśb tejże Matki Bożej.
Stąd Święty dodaje: Bóg złożył w
Maryi pełność dobra wszelakiego, abyśmy wiedzieli, że co w nas jest nadziei,
łaski albo zbawienia, spływa z Tej, która wstępuje, opływając rozkoszami.
Ogród rozkoszy, aby zewsząd płynęły i napływały wonności Jej, mianowicie
dobra łask. Tak więc, co dobrego mamy od Pana, wszystko otrzymaliśmy za
pośrednictwem Maryi. A dlaczego tak? Ponieważ, odpowiada tenże św.
Bernard, tak chce Bóg.
Lecz szczególniejsza racja wypływa z tego, co mówi św.
Augustyn (4), mianowicie, że Maryja słusznie nazywa się naszą Matką,
ponieważ Swą miłością współdziałała, abyśmy tj. wierni zrodzili się do życia
łaski, jako członki Głowy naszej Jezusa Chrystusa.
Jak więc Maryja
współdziałała Swą miłością w duchowym narodzeniu wiernych, tak też było
wolą Bożą, by Swym wstawiennictwem współdziałała z nimi w osiągnięciu
życia łaski na ziemi a w wieczności życia chwały.
I dlatego Kościół św. każe
nam wzywać Ją i pozdrawiać wprost: Życie, słodyczy i nadziejo nasza, witaj.
Stąd św. Bernard (5) upomina nas, byśmy się zawsze uciekali do Matki
Najświętszej, ponieważ Syn zawsze z pewnością wysłucha Jej próśb. I dodaje:
Synaczkowie, Ona jest drabiną grzeszników, największą moją otuchą, całą
podstawą nadziei mojej.
Nazywa Ją Święty drabiną. Jak bowiem nie wchodzi się
na trzeci szczebel drabiny, zanim się nie stanęło na drugim, a nie wstępuje się na
drugi, gdy się nie weszło na pierwszy, tak też nie można dojść do Boga, jak
tylko za pośrednictwem Pana Jezusa, a do Jezusa nie dostanie się jak tylko przez
Maryję.
Zowie Ją następnie największą swą otuchą i całą podstawą Swej nadziei
bo Bóg – jak mniema – chce, żeby wszystkie łaski, których nam udziela,
przechodziły przez ręce Maryi.
I wreszcie wyprowadza wniosek, że o wszystkie
łaski, jakich tylko pragniemy, powinniśmy prosić przez Maryję, ponieważ Ona
otrzymuje wszystko, o co prosi, a modlitwy Jej nie mogą się spotkać z odmową.
Podobnego zdania jak św. Bernard jest także św. Efrem: Nie mamy innej
ufności jak tylko w Tobie, O Panno najszczersza; św. Ildefons:
Wszystkie dobra,
których im Najwyższy Majestat zamierzył udzielić, postanowił powierzyć w
Twe ręce. Oddano Ci bowiem wszystkie skarby i ozdoby łask; św. German:
Jeżeli nas opuścisz, to co się z nami stanie, o życie chrześcijan!
św. Piotr
Damian: W Twych rękach są wszystkie skarby zmiłowań Bożych. Św. Antonin:
kto bez Niej prosi, usiłuje latać bez skrzydeł. Św. Bernardyn ze Sieny na jednym
miejscu mówi: Tyś szafarką wszystkich łask; zbawienie nasze w Twym ręku. Na
innym znowu miejscu nie tylko pisze, że wszystkie łaski spływają na nas przez
Maryję, lecz także twierdzi, że Najświętsza Panna odkąd została Matką Bożą,
uzyskała jakby pewną władzę nad wszystkimi łaskami, które otrzymujemy. I
wyprowadza z tego taki wniosek: Dlatego wszystkie dary, cnoty i łaski
udzielane są przez Jej ręce tym, komu zechce. To samo pisze św. Bonawentura:
Ponieważ cała natura Boska zamknęła się w łonie Dziewicy, nie lękam się
twierdzić, że otrzymała pewną władzę nad wszystkimi strumieniami łask. Z łona
Jej bowiem, jakby z jakiego oceanu Bóstwa wypływają rzeki wszystkich łask.
Dlatego wielu teologów, opierając się na powadze tych Świętych, pobożnie a
słusznie broniło tego zdania, że żadnej łaski nie otrzymujemy jak tylko za
pośrednictwem Maryi; tak Vega, Mendozza, Paciucchelli, Segneri, Poirè,
Crasset i wielu innych pisarzy z uczonym ojcem Aleksandrem Natalisem, który
mówi: Bóg chce, abyśmy się spodziewali od Niego wszystkich łask; lecz
uzyskamy je za przepotężnym wstawiennictwem Matki Najświętszej, gdy Jej
(jak przystoi) będziemy wzywali. I na potwierdzenie tego przytacza
wspomniane zdanie św. Bernarda: Taka jest wola Tego, który chciał, byśmy
wszystko mieli przez Maryję. To samo pisze O. Contenson (6), który do słów
Jezusowych, wypowiedzianych z krzyża do św. Jana: „Oto Matka Twoja”, taką
robi uwagę: Jakby mówił: Nikt nie stanie się uczestnikiem krwi mojej, jak tylko
za przyczyną mej Matki. Rany są źródłami łask, lecz do nikogo nie dopłyną
strumienie, jak tylko łożyskiem Maryi. Janie, mój uczniu, tak cię będę kochał,
jak ty Ją umiłujesz. Zresztą pewnym jest, że jeżeli się Bogu podoba, byśmy się
uciekali do Świętych, to tym więcej będzie się cieszył, gdy się będziemy
ubiegali o pośrednictwo Maryi, aby Ona uzupełniła Swymi zasługami naszą
niegodność, według słów św. Anzelma: (7) Aby godność pośredniczki uzupełniła
nasze ubóstwo. Uciekać się zatem do Najświętszej Maryi Panny nie jest wcale
znakiem nieufności w Boskie miłosierdzie, lecz świadczy, że się lękamy swej
niegodności. Stąd św. Tomasz (8) mówi, że godność Maryi jest jakby
nieskończona. Zatem można słusznie powiedzieć, że modlitwy Maryi są
potężniejsze przed Bogiem, niż prośby całego nieba.
Zakończmy ten pierwszy punkt i z tego wszystkiego, co się powiedziało,
wyprowadźmy następujące wnioski: kto się modli, na pewno się zbawi; kto się
nie modli, na pewno się potępi. Wszyscy, którzy są w niebie (z wyjątkiem
dzieci) zbawili się za pomocą modlitwy. Wszyscy potępieńcy dlatego się
zgubili, że się nie modlili; gdyby się byli modlili, nie byliby zginęli. I to jest i
będzie w piekle największą ich rozpaczą, że się tak łatwo mogli zbawić,
mianowicie wypraszając sobie u Boga łaski potrzebne, a teraz dla nich
nieszczęsnych już nie ma czasu na modlitwę.
ŚW. ALFONS MARIA LIGUORI
Doktor Kościoła, Założyciel Zgromadzenia Redemptorystów