O POKUCIE

I. Pokutujcież a wierzcie Ewanielii, mówi Pan. (Mar. 1.) Łączy On 

te dwie rzeczy aby nas nauczył, iż pokuta jest nieoddzielną od 

Wiary. Syn Boży przez czas swego życia śmiertelnego, był ciągle 

pokutującém za grzechy świata, aby nas nauczył przebłagania 

sprawiedliwości przedwiecznéj. Jeśli tedy Jezus Chrystus, 

najświętszy i najdoskonalszy, na którym żadnego grzechu nie 

było, pościł i płakał: cóż mamy czynić my ułomni, my pełni 

złości grzesznicy?

II. Chrześcianin kochać się musi w pokucie, nie tylko dla tego, że 

z dozwolenia łaski Bożéj ma w niéj sposób odpłacenia win 

swoich, ale także iż przez nią może dać jakikolwiek dowód Panu 

Bogu bojaźni i miłości, dla których sam siebie chętnie karze za to, 

że Stwórcę, Zbawiciela i Pocieszyciela swojego obraził i zasmucił.

III. Aby przejednać Pana Boga nie dosyć jest pokuty zewnętrznéj 

jeśli jéj nie towarzyszy żal i skrucha serca. Jeżeli z całéj duszy, ze 

wszystkich sił swoich nie obrzydzimy sobie grzechu; jeśli się od 

niego na przyszłość nie oderwiem; jeśli za przeszłość nie 

żałujem; pokuta nasza będzie próżną; owszem stanie się nowym 

grzechem, jakobyśmy chcieli zwodzić Boga. Ale też i pokuty 

zewnętrznéj, zwłaszcza przez Kościół Ś. zaleconéj, lekce ważyć 

nie powinniśmy: owszem ją jak najściśléj wypełniać, dziękując 

Bogu że nam to za zasługę przyjmować raczy. Nie wielka zasługa 

nie jeść z mięsem, wola nie jeden mędrek, postów świętych nie chowający; zgoda: czemuż i téj niewielkiej zasługi mieć nie chcesz? Nie 

mędrkowania Pan Bóg po nas wymaga, ale posłuszeństwa.

(Błagaj aby ci Bóg przebaczyć raczył dotychczasowe życie, przeciwne 

Ewanielii; i aby cię udarował mocą ducha potrzebną do zbawiennego 

odbywania pokuty.)

Czyńcie pokutę. (Mat. 3.)

Jeśli pokutować nie będziecie, wszyscy także zginiecie. (Łuk. 13.)

Pokutujcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze. 

(Dz. Apost. 3.)

Jeślibyśmy się spowiadali grzechów naszych, wierny jest i 

sprawiedliwy Pan, aby nam odpuścił grzechy nasze i oczyścił nas 

od wszelakiéj nieprawości. (1. Jan. 1.)

Dla Imienia Twego Panie, będziesz miłościw grzechowi mojemu. 

(Ps. 24.)

Ufaj Synu, odpuszczają się grzechy twoje. (Mat. 9.)

Mówię do pokutującego: na cóż się przyda, że się uniżasz, jeżeli 

się nie odmieniasz? (Ś. Aug.)