Grzech Sodomski (grzech wołający o pomstę do

nieba)

 

 

Z nieba bowiem objawia się gniew Boży na wszelką

bezbożność i nieprawość tych ludzi, którzy przez

nieprawość gnębią poznaną prawdę Bożą. To

bowiem, co o Bogu wiedzieć można, jawne jest dla

nich: gdyż Bóg im to objawił. Bo niewidzialne

doskonałości jego, od stworzenia świata z dzieł jego

widzialnemi się stały dla naszego umysłu, jak

wieczna moc jego i bóstwo: tak, iż od winy wymówić

się oni nie mogą: że, gdy znali Boga, nie chwalili go

jako Boga, ani mu dziękowali, lecz znikczemnieli w

swych myślach, i zaćmione zostało bezrozumne

serce ich. Wydając siebie za mądrych, głupimi się

stali. Odmienili chwałę nieskazitelnego Boga w obraz podobny do człowieka śmiertelnego, ptaków,

zwierząt czworonogich i płazów.

Bóg przeto podał ich w żądze własnego ich serca, w nieczystość: aby między sobą ciała swe

sromocili. A że prawdę Bożą odmienili w kłamstwo i chwalili i służyli stworzeniu raczej, niż

Stworzycielowi, który jest błogosławiony na wieki, Amen.

Bóg przeto podał ich w namiętności sromotne. Albowiem kobiety ich odmieniły przyrodzony

stosunek z płcią inną w stosunek przeciwny przyrodzeniu: podobnież i mężczyźni, zaniechawszy

przyrodzonego stosunku z kobietą, zapalili się w swych żądzach jeden ku drugiemu: mężczyźni z

mężczyznami płodzili sromotę, odnosząc na sobie słuszną zapłatę swego obłędu.

A jako oni nie dbali o to, by uznawali Boga, tak Bóg też podał ich w umysł wypaczony, aby czynili,

co nie przystoi: skąd pełni są wszelkiej niesprawiedliwości, złości, porubstwa, łakomstwa,

niegodziwości: pełni zazdrości, mężobójstwa, swarów, zdrady, złośliwości: plotkarze, obmówcy,

nienawidzący Boga, oszczercy, pyszni, zuchwali, wynalazcy nowych zbrodni, rodzicom

nieposłuszni, bezrozumni, wiarołomni, bez serca, nieprzejednani, niemiłosierni. Aczkolwiek

bowiem wiedzieli, że Bóg jest sprawiedliwy, tego jednak zrozumieć nie chcieli, że którzy takie

rzeczy czynią, winni są śmierci: a nie tylko którzy je czynią, ale i ci, którzy je w drugich

pochwalają.

Św. Paweł, list do Rzymian (18-32) 29

 

 

O nieczystości

 

 

Jeśli każdy grzech śmiertelny może nas wtrącić do piekła, to co dopiero mówić o

haniebnym grzechu nieczystości? Czy już sama nazwa tego występku nie powinna

przerazić każdego człowieka, a tym bardziej chrześcijanina? Ach, gdybym mógł

przedstawić wam dokładnie, jak czarnym i wstrętnym występkiem jest ten grzech, to

może staranniej byście go unikali i większy czulibyście do niego wstręt! Mój Boże! Jak

 

chrześcijanin może oddawać się namiętności, która tak strasznie go poniża, która hańbi

go i upadla jak bezrozumne zwierzę! Jak może oddawać się tej – mówiąc po prostu

zbrodni, która szerzy w duszy ludzkiej tak straszne zniszczenie?

A przecież on, chrześcijanin, jest świątynią Boga i żywym członkiem tego Mistycznego

Ciała, którego Głową jest Jezus Chrystus! I czemu człowiek tarza się w błocie bezwstydnej

rozwiązłości, która skraca mu życie, pozbawia go dobrego imienia i naraża na

 

nieszczęśliwą wieczność? Żebyście wystrzegali się tego grzechu, najpierw przedstawię

wam całe jego obrzydlistwo; po drugie, powiem, w jaki sposób możemy się go ustrzec; po

trzecie, wskażę wam przyczyny tego grzechu, a wreszcie pouczę was, jakich środków

należy używać, żeby się przed nim obronić.

Chcąc wam właściwie przedstawić ciężkość tego przeklętego grzechu – grzechu, który

 

tyle dusz prowadzi na zatracenie trzeba by otworzyć przed waszymi oczyma piekło wraz

z całą jego grozą i pokazać wam, jak strasznie Boża wszechmoc chłoszcze nieszczęsne

ofiary tego występku. Przyznacie, że człowiek nie zdoła do końca zrozumieć ani

obrzydliwości tego grzechu, ani też surowości Bożej, która nieczystych karze na wieki.

Powiem tylko tyle, że kto popełnia grzech nieczysty, ten dopuszcza się swego rodzaju

 

świętokradztwa, bo znieważa członki Chrystusowe i świątynię Ducha Świętego, jaką jest

nasze ciało. Z tego choć w niewielkim stopniu można wywnioskować, jak wielką obrazę

Bożą stanowi ten grzech i na jak wielkie zasługuje on kary.

Trzeba by, bracia moi, postawić tu teraz przed wami bezwstydną królową Jezebel, która

 

przez swój nierząd zgubiła tyle dusz; ona sama powinna wam odmalować straszny,

ponury i rozpaczliwy obraz mąk, jakie teraz ponosi w piekle i będzie ponosić na wieki.

Usłyszelibyście, jak wśród pożerających ją płomieni jęczy ona: „Biada mi! Jak strasznie

cierpię! Żegnaj wspaniałe niebo, nigdy cię nie zobaczę dla mnie wszystko się już skończyło.

 

Przeklęty grzechu nieczysty, to za ciebie nagrodą są te płomienie, które teraz mnie pożerają. O, jak

drogo muszę płacić za brudną, przelotną przyjemność! Gdybym mogła jeszcze raz wrócić na

ziemię, potrafiłabym docenić cnotę czystości!”

Pójdźmy jeszcze dalej, żebyście mogli dokładniej poznać obrzydliwość tego grzechu. I nie

mówię przecież o poganach, którzy nie mieli szczęścia poznać dobrego Boga; mam na

 

myśli chrześcijanina, który powinien wiedzieć, że ten grzech pozbawia go niebieskiego

dziedzictwa, że zmienia on synów Boga w synów gniewu i odrzucenia. Jeszcze raz

powtarzam, że mówię o chrześcijanach, których Jezus Chrystus odkupił Swoją

Przenajświętszą Krwią i uczynił mieszkaniem i przybytkiem Boga. 

 

Trudno mi zrozumieć, jak może chrześcijanin oddawać się temu obrzydlistwu. Już sama

myśl o tym powinna człowieka śmiertelnie przerazić. Duch Święty mówi, że nędznik,

który oddaje się rozwiązłości, zasługuje na to, żeby duch piekielny deptał po nim tak, jak

stopy ludzkie depczą po śmieciach. „Każda niewiasta, która jest nierządna, jako gnój na drodze

 

podeptana będzie.” Świętej Brygidzie objawił kiedyś Chrystus, że przygotował dla

rozpustników straszne męczarnie i że prawie wszyscy ludzie padli ofiarą tego

haniebnego występku. Weźmy do ręki Pismo Święte, a zobaczymy, jak surowo ściga Bóg

ludzi nieczystych już od początku świata.

Popatrzcie, jak ludzie już przed potopem oddają się temu potwornemu nierządowi.

Miłosierny Bóg nie może znieść tego widoku żałuje, że stworzył człowieka i postanawia

go surowo ukarać. Otwierają się więc niebieskie katarakty, wody potopu zalewają cały

świat i oczyszczają zbrukaną ziemię.

 

Idźmy dalej. Mieszkańcy Sodomy, Gomory i sąsiednich miast oddają się obrzydliwym

występkom. Bóg, uniesiony słusznym gniewem, spuszcza na te przeklęte miejsca deszcz

ognia i spala wszystkie żyjące tam istoty. Ogień i siarka zabiły wszystko: ludzi, zwierzęta,

drzewa; nawet ziemia i kamienie stały się ofiarą gniewu Bożego. Tam, gdzie przedtem

były urodzajne pola i piękne skaliste wzgórza, teraz oglądamy Morze Martwe, w którym

nie może przeżyć żadna ryba.

Czasem spotkasz na jego brzegach coś, co przypomina owoce, są to jednak tylko łudzące

ludzkie oko grudki popiołu. W jeszcze innym miejscu czytamy, że Pan Bóg rozkazał

 

ukarać śmiercią dwadzieścia cztery tysiące ludzi za to, że oddawali się rozpuście. Śmiało

możemy powiedzieć, że ten przeklęty grzech pra- wie zawsze był przyczyną wszystkich

nieszczęść ludu wybranego. Popatrzcie na królów Dawida i Salomona, na inne postacie

biblijne. Co było powodem chłosty, jaka spadła na nich i na ich poddanych – czy nie ten

przeklęty występek? Mój Boże, ile dusz odbiera Ci ten grzech!

 

A ile ofiar przynosi piekłu! W Nowym Testamencie kary za rozpustę również nie są

mniejsze. Święty Jan w Apokalipsie widzi grzech nieczysty przedstawiony pod postacią

niewiasty, która siedzi na potwornym zwierzęciu mającym siedem głów i siedem rogów.

 

Chce on nam przez to pokazać, że grzech cielesny rzuca się na wszystkie przykazania

Boże, że jest powodem ich łamania – że mieści w sobie wszystkie grzechy główne. Jeżeli

się chcecie przekonać, czy tak jest naprawdę, przyjrzyjcie się występkom człowieka

nieczystego.

 

Zobaczycie na własne oczy, że idąc za pożądliwością ciała łamie on wszystkie

przykazania i staje się winny wszystkich grzechów głównych. Nie muszę tu wchodzić we

wszystkie szczegóły – sami widujecie to na własne oczy. Dodam tylko, że żaden inny

grzech nie bywa powodem tylu świętokradztw. Wielu ludzi tego nie dostrzega; inni –

choć dobrze zdają sobie z tego sprawę, nie chcą spowiadać się ze świętokradztw,

nieodrodnych córek rozwiązłości. Dopiero na Sądzie Ostatecznym zobaczymy, ilu ludzi 

 

nieczystość wtrąciła w wieczne potępienie. Tak, bracia, ten grzech jest wyjątkowo

obrzydliwy i dlatego ludzie popełniają go w tajemnicy. Chcą go ukryć nawet we

własnych oczach, bo dobrze wiedzą, jak bardzo ich on upadla.

 

Żeby łatwiej wam było zrozumieć, jak często ten grzech spotyka się wśród chrześcijan,

wytłumaczę wam teraz, na ile sposobów można się go dopuścić. Bo przeciw szóstemu

przykazaniu wykraczają ludzie: myślami, pragnieniami, spojrzeniami, słowami,

 

uczynkami i sytuacjami. Najpierw myślami. Wielu nie potrafi odróżnić myśli od

pragnienia – stąd tak łatwo o świętokradzkie spowiedzi.

 

Zła myśl jest grzeszna wtedy, gdy nad jakąś nieskromną rzeczą, odnoszącą się do was lub

do innych dobrowolnie się zastanawiacie: choć nie macie jeszcze ochoty zrealizować tej

myśli, to jednak pełzacie nią po tych brudnych i nieprzyzwoitych tematach. Przy

spowiedzi trzeba zawsze mówić jak długo myśleliście o jakiejś niemoralnej rzeczy; trzeba

tei wyznać, czy wracaliście myślą do jakiejś nieprzyzwoitej tor mowy, grzesznej

 

poufności lub czegoś, coście widzieli. Zły duch stawia wam przed oczy rozmaite

nieskromne rzeczy, bo liczy, że nakłoni was do grzechu, przynajmniej myślą.

 

Grzeszy się też pragnieniami. Różnica pomiędzy my ślą a pragnieniem polega na tym, że

pragnienie dąży do wykonania tego, o czym się myśli. Pragnieniem grzeszy ten kto

 

grzech nieczysty chce popełnić, kto szuka do tego okazji. Oczywiście przy spowiedzi

trzeba wyznać, czy takie pragnienie było jeszcze ukryte w głębi duszy, czy też użyliście

już jakichś środków do jego spełnienia, czy molestowaliście kogoś mając złe intencje.

 

Potem: kogo chcieliście nakłonić do złego – czy brata, czy siostrę, czy dziecko, czy matkę,

czy siostrzenicę, czy bratanicę, czy kuzyna.

Gdyby ktoś z własnej winy nie wyznał takich okoliczności, to jego spowiedź nie miałaby

 

żadnej wartości. Rzecz jasna, nie trzeba nikogo wymieniać z nazwiska. Ale gdyby ktoś nie

wyznał, że dopuścił się czegoś nieuczciwego z bratem czy siostrą, a tylko oskarżałby się

 

ogólnikowo, że zgrzeszył przeciw cnocie czystości – to takie wyznanie na pewno nie

byłoby wystarczające.

 

Grzeszy również ten, kto rzuca spojrzenia na przedmioty nieczyste i na wszelkie w ogóle

rzeczy, które łatwo mogą człowieka doprowadzić do upadku.

Bo wzrok jest bramą, przez

którą bardzo często wchodzi do duszy grzech. Dlatego sprawiedliwy Hiob powiedział:

Uczyniłem przymierze cyma swymi, abym ani pomyślał o pannie.

Grzeszyć można także słowami. Przez mowę wyrażamy zewnątrz to, co myślimy, co

dzieje się w naszym sercu. Teba więc spowiadać się ze wszystkich nieczystych słów

dodawać, jak długo trwała taka brudna rozmowa,

 

jakie pobudki was do niej skłoniły, w

obecności ilu i jakich osób mówiliście o rzeczach nieczystych.

Ach, drodzy bracia, dla ilu dzieci lepiej by było wpaść w łapy tygrysa czy lwa niż dostać

 

się w towarzystwo wyuzdanych ludzi! Z obfitości serca mówią usta. Wiedząc to, łatwo 32

zrozumiecie, jak bardzo muszą być zepsute serca tych niegodziwców, którzy brudzą się i

tarzają w błocie nieczystości. O, Boże, Ty sam powiedziałeś, że po owocu poznaje się

drzewo. Po wstrętnych rozmowach poznaje się więc duchową zgniliznę człowieka.

 

Grzeszyć można następnie uczynkami.

Do uczynków kich należą między innymi niedozwolone dotykania siebie lub innych czy

nieskromne pocałunki. Nie chcę o tym bliżej mówić, bo dobrze rozumiecie, o co chodzi.

 

Ale, niestety – gdzie są ci, co by się z takich rzeczy spowiadali! Nic dziwnego – jeszcze raz

to powtarzam – że grzech nieczysty staje się powodem wielu świętokradztw. Dowiemy

się o tym dokładnie w straszny dzień pomsty Bożej! Ileż to dziewcząt spędza po dwie

albo trzy godziny sam na sam z ludźmi niemoralnymi?

Jakie ohydne rozmowy się tam odbywają, jak naprawdę usta stają się wtedy piekielnymi

czeluściami! O, Boże, jak wśród tak gwałtownego ognia nie ma się rozpalić żądza?!

 

Grzeszy się wreszcie wtedy, kiedy się komuś stwarza okazję do grzechu nieczystego lub

takiej okazji się ulega. Odnosi się to przede wszystkim do kobiet, które przesadnie się

stroją i przez to powodują zgorszenie u innych.

 

Dopiero na sądzie Bożym dowiedzą się, ile upadków przez to spowodowały. Wielka

wina ciąży też na tych osobach, które dopuszczają się rozmaitych flirtów i kokieterii.

Nie

można także usprawiedliwić człowieka, który z takimi osobami wdaje się w rozmowę.

Być może, nie znajduje on w niej przyjemności, ale postępuje źle, bo dobrowolnie naraża

się na niebezpieczeństwo. Niech więc bardzo uważają ci, którzy pod pozorem

umówionego już małżeństwa widują się zbyt często, spędzając nieraz ze sobą mnóstwo

 

czasu, nawet w nocy. Te wszystkie uściski, jakie się wtedy zdarzają, tchną zmysłowością i

prawie zawsze są grzechami śmiertelnymi.

Dlatego zaręczeni powinni postępować bardzo ostrożnie, żeby Bóg nie pokarał ich kiedyś

ciężko za grzechy popełnione przed zawarciem małżeństwa. Także i rodzeństwa

powinny uważać, żeby się im nie trafiały żadne poufałości. Ciężka odpowiedzialność

spada na rodziców, którzy nie czuwają nad postępkami swoich dzieci.

Przeciw świętej cnocie czystości grzeszy też ten, kto w nocy pokazuje się ludziom bez

stosownego okrycia – na przykład, kiedy idzie otwierać drzwi albo pomóc choremu.

Także i matka powinna uważać, żeby nie spoglądać nieskromnie na dzieci i nie pozwalać

sobie na niepotrzebne dotknięcia. Ojcowie i matki oraz przełożeni ciężko odpowiedzą za

to przed Bogiem, jeśli się okaże, że z ich winy między dziećmi czy podwładnymi

pojawiały się grzeszne poufałości.

Dopuszcza się grzechu ten, kto czyta złe książki lub je innym pożycza, a także ten, kto

rozpowszechnia lekkomyślne piosenki. Złe są też czułostkowe listy i korespondencje,

Dalej – w grzechu cudzym uczestniczy ten, kto ułatwia młodym spotkanie pod

pretekstem swatania małżeństwa. Jeżeli chcecie, żeby wasze spowiedzi były dobre, 33

musicie wyznać wszystkie okoliczności obciążające. Jeśli dopuszczacie się grzechu z

osobą oddającą się rozpuście, to stajecie się sługami i niewolnikami czarta i narażacie się

na wieczne potępienie.

Ale jeślibyście kogoś młodego przywiedli do grzechu po raz pierwszy, jeślibyście

pozbawili go niewinności i kwiatu dziewictwa, jeślibyście otworzyli czartu bramę do

serca takiej osoby – jeśli tej duszy, która była przedmiotem miłości Przenajświętszej

Trójcy, zamknęlibyście niebo, czyniąc z niej przedmiot godny przekleństwa na ziemi i w

niebie – to popełnilibyście grzech dużo cięższy i jako z takiego musielibyście się z niego

spowiadać.

Zgrzeszyć z osobą wolnego stanu, niezamężną, nie spokrewnioną, jest według nauki

Świętego Pawła ciężkim przestępstwem — jest grzechem, który zamyka niebo, a rozwiera

wieczne przepaści. Dużo cięższą jest jednak zbrodnią, jeżeli ktoś grzeszy z osobą

zamężną. Jest to bowiem strasz- na niewierność, która profanuje i unicestwia wszystkie

łaski Sakramentu Małżeństwa; to straszne wiarołomstwo i podeptanie przysiąg

złożonych przy ołtarzu nie tylko w obecności Aniołów, lecz także wobec Jezusa

Chrystusa! Taka zbrodnia na cały dom sprowadza przekleństwo i na całą parafię!

Grzech z osobą niespokrewnioną i niezamężną jest śmiertelny i gubi na wieki. Kto jednak

grzeszy mimo węzłów małżeńskich czy pokrewieństwa popełnia zbrodnię tak ciężką, że

większej nie można już sobie wyobrazić. Bo taki człowiek drwi sobie z najbardziej

świętych reguł wstydliwości, poniewiera i depcze wszelkie prawa religii i natury. I

wreszcie grzech z osobą poświęconą Bogu, który jest szczytem zła, bo jest straszliwym

świętokradztwem.

Jak chrześcijanie mogą oddawać się takim bezwstydom! Gdyby przynajmniej po tych

okropnych upadkach uciekali się do Boga, prosili Go o przebaczenie, żeby raczył ich

wyrwać z tej głębokiej przepaści! A co myśleć, kiedy wielka część ludzi, mimo

popełniania grzechu nieczystości, żyje sobie spokojnie i bez zmrużenia oka pędzi na

wieczne potępienie? Zapytacie mnie może teraz, co zazwyczaj prowadzi tu do upadku.

Każde dziecko, które uczy się katechizmu, z łatwością odpowie, że powodem tego

bywają tańce, bale, częste i poufałe kontakty z osobami płci przeciwnej; muzyka, zbyt

swobodne słowa, nieskromne stroje, nieumiarkowany stosunek do jedzenia i picia.

Dlaczego niekontrolowanie się przy piciu i jedzeniu prowadzi do złego? Otóż dlatego, że

ciało pożąda przeciw duchowi, dąży do jego zguby.

Koniecznie zatem trzeba je umartwiać inaczej prędzej czy później wtrąci ono duszę do

piekła. Osoba, której zależy na zbawieniu duszy, każdego dnia umartwia się – choćby w

małej rzeczy, jak w pokarmie, napoju czy w odpoczynku. Święty Augustyn twierdzi, że

pijaństwo bardzo łatwo prowadzi do nieczystości. Wejdźcie na chwilę do jakiejś spelunki

albo pobądźcie chwilę w towarzystwie pijaka, to przekonacie się, że z ust osób 34

nietrzeźwych prawie zawsze wydobywają się słowa wstrętne i brudne; przekonacie się

też, że haniebne jest także zachowanie takich ludzi – robią oni rzeczy, których na trzeźwo

nigdy by się nie dopuścili.

Jeśli więc, bracia drodzy, chcecie zachowywać czystość duszy, to koniecznie musicie

odmawiać czegoś swojemu ciału – inaczej poprowadzi was ono na potępienie. Także bale

i tańce są pod tym względem bardzo niebezpieczne! Co najmniej trzy czwarte młodych

ludzi dostaje się z ich powodu w ręce nieczystego ducha. Nie muszę wam tego wodzić,

bo już to, niestety, bardzo dobrze wiecie z własnego doświadczenia. Ile złych myśli, ile

brudnych pragnień i niemoralnych postępków powodują tańce!

Wcale się nie dziwię, że aż osiem synodów francuskich pod ciężkimi karami zabraniało

swawolnych zabaw. Ale powiecie mi: „Dlaczego niektórzy księża nie traktują tego jako

grzech?” Powiem tylko tyle, że każdy za siebie zda rachunek przed Bogiem. Dlaczego tylu

młodych ludzi się gubi? Dlaczego nie przystępują do Sakramentów Świętych? Dlaczego

opuszczają modlitwę? Powodem tego są zabawy i tańce, które przeciągają się do późna w

noc. Ile dziewcząt straciło z tego powodu dobre imię – więcej: swoją biedną duszę, niebo i

Boga! Święty Augustyn twierdzi, że mniejszym złem byłoby całą niedzielę pracować, niż

spędzić ją na tańcach!

Tak! Dopiero na Sądzie Ostatecznym przekonamy się, że przez te tańce dziewczęta, które

tak lubią na nich bywać, popełniły więcej grzechów, niż mają włosów na głowie. Ile się

wtedy zdarza nieczystych spojrzeń, ile pragnień, ile nieskromnych dotknięć, brudnych

słów, roznamiętnionych uścisków, ile zazdrości i kłótni! Dobrze powiedział cierpiący

Hiob: „Trzymają bęben i arfę i weselą się przy głosie muzyki. Prowadzą w dobrach dni swoje, a we

mgnieniu oka do piekła zstępują”.

Prorok Ezechiel z rozkazu Boga mówi do Żydów, że za tańce spadnie na nich surowa

kara, żeby cały lud Izraela zaczął się tego bać. Święty Jan Chryzostom twierdzi, że

patriarchowie Abraham, Izaak i Jakub nie pozwalali na swoich weselach wyprawiać

pląsów, bojąc się kary niebios. Zresztą nie potrzebuję na to wyszukiwać długich

dowodów. Spytam was tylko: powiedzcie szczerze – czy chcielibyście umrzeć zaraz po

powrocie z tańców? Na pewno nie. Sami jakoś tam przyznacie, że bezsensowne

oddawanie się zabawom jest rzeczą złą i że trzeba się z tego spowiadać. Za czasów

Świętego Karola Boromeusza osoby, które prowadziły hulaszczy tryb życia, skazywano

na surową pokutę, a niekiedy nawet je ekskomunikowano.

W godzinie śmierci przekonacie się o prawdziwości tego, co mówię, ale dla wielu nie

będzie już czasu na poprawę. Tylko ślepi mogą dowodzić, że przy tańcach nie grozi im

żadne niebezpieczeństwo. Gdyby tak miało być, to czemu ludzie, którzy chcieli zdobyć

niebo, tak starannie unikali zabaw i tańców, dlaczego tak żałowali za wszystkie

szaleństwa młodości? Teraz możemy się łudzić, kiedyś jednak przyjdzie dzień, w którym

spadną nam z oczu łuski – dzień, w którym na nic się zdadzą wszelkie wymówki. Tego 35

dnia innymi oczyma będziemy patrzyli na świat. Nieskromność i przesada w ubieraniu

się też prowadzi do tego wstrętnego występku.

Próżność, która wyraża się w sposobie ubierania, bardzo często staje się z kolei przyczyną

lubieżnych spojrzeń, nieczystych myśli i dwuznacznych, nieprzyzwoitych rozmów.

Jeślibyś chciał choć trochę tylko zrozumieć zło, jakie z tego wynika, to musisz

przynajmniej na chwilę upaść na kolana przed krzyżem – upaść tak, jakbyś właśnie w tej

chwili miał być osądzany na wieki. Osoby „światowe” są źródłem nieczystości i zabójczą

trucizną dla tych, którzy nie mają dostatecznej siły do walki z nasuwającymi się im

okazjami. Gorszyciele mają często bardzo wyzywającą minę i śmiałe spojrzenie. Z ich

zachowania od razu można poznać, że są zatruci nieczystością i próbują zarazić

śmiertelną chorobą tych, którzy patrzą na nich bez należytej ostrożności.

Pomyślcie, ile zgniłych serc błąka się po świecie – serc palonych żądzą, serc, które są jak

płonąca wiązka słomy?! A jeżeli zrozumieliście, jak wielkim złem jest nieczystość i na ile

sposobów można dopuścić się tego grzechu, to proście dobrego Boga, żeby was napełnił

świętą bojaźnią i żeby was ustrzegł od tych obrzydliwych upadków. Zastanówmy się

teraz, co trzeba robić, żeby bronić się przed tym okropnym grzechem – grzechem, który

tyle biednych dusz wlecze na potępienie. Środki do tego pokazuje nam już nauka

katechizmu; dlatego umiałoby je wam wyliczyć niejedno dziecko.

Podstawowe z nich to życie skupione, modlitwa, uczęszczanie do Sakramentów

Świętych, gorące nabożeństwo do Matki Najświętszej, unikanie niebezpiecznych okazji,

szybkie odrzucanie nieczystych myśli, które nam podsuwa zły duch. Powiedziałem, że

trzeba kochać życie skupione. Nie każę wam tu wcale, żebyście się pochowali w

samotnych lasach albo po klasztorach – co skądinąd byłoby dla was wielkim szczęściem.

Chcę was tylko zachęcić, żebyście unikali osób, które chętnie mówią o rzeczach śliskich,

mogących splamić wyobraźnię, a także osób, które zajmują się tylko sprawami

doczesnymi, a wcale nie myślą o Bogu.

Zwłaszcza w niedzielę, zamiast chodzić z wizytami, weźcie do ręki książkę – na przykład

O naśladowaniu Chrystusa albo Żywoty Świętych i poczytajcie ją uważnie. Dzięki takiej

lekturze nauczycie się, ile pokus zwalczyli wybrani Pańscy, ile ponieśli ofiar, żeby

podobać się Bogu i zbawić swoją duszę. Lektura duchowa doda wam zapału do cnoty i

bogobojnego życia. Czytając Żywoty Świętych, powiecie może do siebie tak, jak kiedyś

powiedział ciężko ranny Ignacy Loyola: „Czemu nie miałbym robić tego, co robili ci Święci?

Czy dobry Bóg nie pomoże mi zwyciężyć, jak pomógł tamtym? Czy nie dla mnie przeznaczone jest

to samo niebo, które oni już zdobyli? Czy nie mam się bać tego samego piekła, którego oni się bali?”

Tak, moi bracia, trzeba unikać ludzi, którzy nie mają w sercu miłości Bożej. Tylko z

konieczności, kiedy wzywa nas do tego obowiązek, obcujmy ze światem. Następnie –

jeżeli chcemy zachować czystość serca, musimy kochać modlitwę. Bo cnota niewinności

jest darem Nieba – stąd trzeba się o nią modlić. Poprzez modlitwę obcujemy z Bogiem, 36

Aniołami i Świętymi i uduchowiamy się. Nasze serce i umysł odrywają się powoli od

stworzeń, zatapiają się w rzeczach wyższych i coraz bardziej kochają dobra niebieskie.

Nie pomyślcie sobie jednak, że już przez każdą pokusę obrażamy dobrego Boga.

Grzech zależy od zezwolenia woli i od przyjemności, której człowiek w nim szuka.

Choćby nawet pokusa trwała osiem do piętnastu dni, to wyjdziemy z niej cało i nawet

piękniejsi niż młodzieńcy z rozpalonego pieca w Babilonie,

pod jednym, wszakże warunkiem – że będziemy mieli wstręt do grzechu. Trzeba więc jak

najszybciej uciekać się do Boga, mówiąc: „Boże, pośpiesz mi z pomocą! Ty wiesz, że bez Ciebie

nic nie mogę uczynić, że jestem tak bardzo skłonny do grzechu. Ale wzmocniony Twoją łaską, na

pewno odniosę zwycięstwo! Ach, Najświętsza Dziewico, nie pozwól, żeby czart porwał moją duszę

– duszę, za którą tyle wycierpiał Twój Boski Syn!”

Aby zachować czystość, trzeba też godnie przystępować do Sakramentów Świętych. Kto

często i pobożnie czerpie z tych zdrojów Zbawiciela, ten z łatwością utrzyma tę piękną

cnotę. Dobrze o tym wie duch piekielny i dlatego stara się was odwieść od Spowiedzi i

Komunii Świętej albo usiłuje nakłonić was do świętokradzkiego przyjmowania tych

Sakramentów. Rozbudza w was obawę, niepokój i wstręt. Wmawia wam, że źle

postępujecie, że kapłan was nie zna, że go oszukujecie.

Na takie intrygi piekła nie trzeba zwracać uwagi, ale wręcz przeciwnie – trzeba podwajać

wysiłki, często przy- chodzić do nadprzyrodzonych źródeł łask, całkowicie oddawać się

miłosiernemu Bogu. Kiedy zły duch będzie was odwodzić od Sakramentów Świętych,

wołajcie z ufnością: „Ty wiesz, Boże mój, że szukam tylko Ciebie i zbawienia mojej biednej

duszy!” Naprawdę – przez nic innego nie staniemy się groźni dla szatana, jak tylko przez

częste i godne przyjmowanie Komunii Świętej, która jest tym cudownym winem

rodzącym dziewictwo: „Bo cóż jest dobrego Jego i cudnego Jego, jedno zboże wybranych a wino,

które rodzi panny”.

Jak można nie być czystym, skoro przyjmuje się do serca Króla czystości? Jeśli więc

chcecie zachować lub zyskać tę piękną cnotę, która czyni ludzi równymi Aniołom, to

przystępujcie często i pobożnie do Sakramentów Świętych. Nie zaszkodzi wam wtedy

piekło – chociażby podejmowało najbardziej wściekłe wysiłki i zastawiało najgorsze

zasadzki na waszą cnotę. Jeżeli chcemy zachować w sobie świątynię Boga w całym

blasku, to miejmy też wielkie nabożeństwo do Matki Najświętszej, bo Ona jest Królową

dziewic. Ona pierwsza podniosła sztandar tej niezrównanej cnoty.

I zastanówcie się, jak bardzo Bóg ceni sobie tę cnotę. Rodzi się z Matki ubogiej i nikomu

nie znanej – ale czystej i świętej. Jako opiekuna przybiera sobie Świętego Józefa, który

także kochał tę właśnie cnotę i w stopniu doskonałym – choć oczywiście niższym niż jego

Przeczysta Oblubienica – ją posiadał. Święty Jan Damasceński zachęca nas gorąco,

żebyśmy mieli nabożeństwo do niezrównanej czystości, jaką odznacza się Matka 37

Najświętsza, przy czym wyraźnie stwierdzą, że otrzymamy od Boga wszystko, o

cokolwiek będziemy Go błagać w imię tego przywileju Dziewiczej Królowej.

Ten sam Ojciec Kościoła dodaje, że ta cnota jest tak miła Aniołom, że w niebie nieustannie

śpiewają: „Dziewico nad dziewicami, chwalimy Ciebie i błogosławimy Cię, Matko pięknej

miłości”. Wielki sługa Maryi, Święty Bernard, mówi, że więcej nawrócił dusz przez

odmawianie Zdrowaś Mario niż przez wszystkie swoje kazania. I mówi do nas ten

Święty: „Doznajecie pokus? Wzywajcie na pomoc Maryję, a z pewnością im nie ulegniecie.”

Kiedy odmawiamy Zdrowaś Mario, całe niebo się cieszy, a piekło drży, bo przypomina

sobie, że Maryja stała się w rękach Bożych narzędziem poskromienia jego wściekłych

wysiłków.

Dlatego właśnie ten wielki Święty tak gorąco poleca nam nabożeństwo do Matki Bożej.

Jeżeli pokocha was Matka Najświętsza, to będzie was także kochać Jej Syn, Jezus

Chrystus. Chcąc zachować cnotę czystości, musimy walczyć z pokusami i unikać okazji

do złego, tak jak robili to Święci. Na przykład, Józef, patriarcha, zostawił połowę płaszcza

w ręce niegodziwej żony Putyfara, która go namawiała do grzechu, i uciekł, bo nie chciał

obrazić Boga. Czysta Zuzanna wolała zaryzykować śmierć niż stracić tę tak drogą dla

siebie cnotę.

Posłuchajcie też, co się przytrafiło Świętemu Martynianowi, który na pustyni prowadził

życie poświęcone Bogu. Otóż przyszła do jego celi jakaś występna niewiasta. Udawała, że

zabłądziła w lesie i prosiła pustelnika, żeby się nad nią zlitował. Święty przyjął ją do

pustelni, a sam odszedł stamtąd. Kiedy następnego dnia wrócił, by się dowiedzieć co się

stało z tą kobietą, spotkał ją całą wystrojoną.

Usłyszał też od niej, że przysłał ją tam Bóg, specjalnie, żeby zawarła z Martynianem

przymierze. Potem dodała jeszcze, że ma w mieście ogromny majątek, z którego będzie

można rozdawać wielkie jałmużny. Święty postanowił przekonać się, czy to wszystko

naprawdę pochodzi od Boga, czy też jest może dziełem złego ducha. Kazał więc kobiecie

 

czekać. Powiedział jej, że każdego dnia przychodzą tu ludzie, którzy polecają się jego

modlitwom i dlatego on musi teraz pójść na wzgórze, żeby zobaczyć, czy ktoś nie

nadchodzi, żeby przypadkiem nie zabłądził i nie odszedł z niczym.

Kiedy więc wyszedł na wzgórze, usłyszał tajemniczy głos: „Martynianie, Martynianie,

dlaczego słuchasz głosu szatana?” Tak go to przeraziło, że po powrocie do swojej pustelni,

rozpalił wielki stos i wskoczył w ogień. Strach przed grzechem ból, jakiego doznał w

płomieniach, sprawiły, że zaczął głośno jęczeć. Wtedy przybiegła ta nieszczęsna kobieta i

zaczęła się dopytywać, kto go wepchnął w ogień. Na to Święty odpowiedział: „Skoro

teraz nie mogę spokojnie znosić ognia ziemskiego, to jak zniosę ogień piekielny, jeżeli

popełnię grzech, do którego mnie namawiasz?” Słowa te wprawiły niewiastę w takie przerażenie, że postanowiła na zawsze już pozostać

w pustelni Świętego, który wybudował sobie celę znacznie dalej i tam prowadził życie

pokutnicze. Święty Tomasz z Akwinu z kolei wypędził niedobrą kobietę ze swojego

mieszkania rozpaloną głownią. Święty Benedykt, kiedy doznawał pokus nieczystych,

tarzał się w cierniach i ranił do krwi. Kiedy indziej zanurzył się po szyję w wodzie ściętej

mrozem, żeby w ten sposób ugasić nieczyste żądze.

Trudno wreszcie powstrzymać wzruszenie, kiedy czyta się takie wyznanie wielkiego

Doktora Kościoła, Świętego Hieronima: W tej rozleglej pustyni, spalonej od słońca, nie

przestaję płakać u stóp Ukrzyżowanego, żywiąc się czarnym chlebem i ziołami, sypiając na gołej

ziemi i pijąc tylko wodę ze źródła – nawet w czasie choroby. Kiedy mi już łez nie wystarcza, biorę

do ręki kamień i uderzam się nim w piersi tak, że krew płynie mi z ust, a pomimo to zły duch nie

daje mi spokoju – zawsze trzeba mieć w ręku broń.”

Jaki więc, drodzy bracia, z tego wszystkiego wyciągnie my wniosek? Nie ma cnoty, która

by nas czyniła miłymi Bogu bardziej niż czystość. I przeciwnie – żaden występek nie

sprawia tyle radości złemu duchowi, co lubieżność. Musimy więc dzielnie bronić się

przed atakami piekła i pilnie uważać na swój wzrok, na swoje myśli i poruszenia serca,

często uciekać się do modlitwy, unikać złych okazji i złego towarzystwa, tańców czy

zabaw – musimy umartwiać swoje ciało, polecać się Pannie Najświętszej i przyjmować

często Sakramenty Święte. Będziemy błogosławieni, jeśli nie zabrudzimy swojego serca

tym przeklętym grzechem – bo Chrystus powiedział wyraźnie, że czyści będą na wieki

oglądali Boga. Amen.

Źródło: Święty Jan Maria Vianney – Kazania Proboszcza z Ars