Przez Najświętszą
Maryję Pannę przyszedł
Jezus Chrystus na świat i
przez Nią też chce panować
w świecie.
Maryja wiodła życie
ukryte, toteż Duch Święty i
Kościół zwą Ją Alma Mater,
Matka ukrytą i tajemniczą.
Pokora jej była tak
głęboka, że nic nie miało dla
Niej większego powabu, jak
wieść życie ukryte przed samą sobą i przed wszelkim
stworzeniem, a znana być jedynie Bogu.
Bóg wysłuchał próśb,
które zanosiła doń o życie ukryte, ubogie i pełne upokorzeń, i
w dobroci swej zasłonił przed wzrokiem ludzkim Jej poczęcie i
urodzenie, tajemnice Jej życia, Jej zmartwychwstanie i
wniebowzięcie.
Właśni rodzice nie znali jej dobrze, a aniołowie pytali
często jedni drugich „Quae est ista?” „Kimże jest Ona?” (Pnp.
3,6).
Albowiem najwyższy ukrył Ją przed nimi; a jeśli
czasem odsłaniał im rąbek tajemnicy, to tym większe dziwy
przed nimi ukrywał.
Bóg Syn zgodził się na to, by za życia nie zdziałała
żadnego rozgłośnego cudu, choć dał Jej władzę po temu.
Bóg
Syn zgodził się na to, by nie wypowiadała się prawie wcale,
choć Ją wzbogacił mądrością swoją.
Bóg Duch Święty sprawił, że apostołowie i ewangeliści
mówią o Niej bardzo mało, tyle tylko, ile trzeba było
koniecznie, by świat poznał Jezusa Chrystusa, mimo że Maryja
Była wierną Jego Oblubienicą.
Maryja jest najdoskonalszym arcydziełem
Najwyższego, jest arcydziełem, którego znajomość (św.
Bernardyn ze Sieny, Serm. 51, art. 1, cap. 1) i posiadanie Bóg
zastrzegł sobie samemu.
Maryja jest czcigodną Matką Syna,
któremu podobało się za Jej życia ziemskiego utwierdzać Ją w
pokorze przez to, że Ją poniżał i ukrywał, nazywając Ją
niewiastą, mulier (J 2, 4) jak gdyby Mu obcą była, choć Ją w
sercu cenił i kochał więcej niż wszystkich aniołów i ludzi.
Maryja jest owym „zdrojem zapieczętowanym” (Pnp
4,12) jest wierną Ducha Świętego Oblubienicą, do której Jemu
tylko przystęp dozwolony. Maryja jest świątynią i miejscem
odpoczynku Trójcy Świętej, gdzie Bóg króluje w sposób
wspanialszy i cudowniejszy niż gdziekolwiek indziej, nie
wyłączając nawet stolicy Jego jaśniejącej wśród cherubinów i
serafinów.
Bez szczególniejszego przywileju żadne stworzenie,
choćby najczystsze, nie ma wstępu do tej Świątyni.
Twierdzę
ze świętymi, że Maryja jest rajem ziemskim nowego Adama, w
którym On wcielił się za sprawą Ducha Świętego, by w nim
działać niepojęte cuda.
Maryja jest owym wielkim i cudownym światem Boga
(św. Bernardyn ze Sieny, Sermo do B.V.), pełnym
niewypowiedzianych piękności i skarbów; jest wspaniałością
(Ryszard od św. Wawrzyńca, De laud. Virg., lib. 4), w której
Najwyższy ukrył, jakoby we własnym tonie, Syna swego
Jedynego, a w Nim wszystko, co najdoskonalsze i
najkosztowniejsze.
Ileż to rzeczy wielkich i ukrytych zdziałał Bóg
wszechmocny w tym cudownym Stworzeniu! Jakże
prawdziwie mówi Ona mimo swej głębokiej pokory sama o
sobie: „Uczynił mi wielkie rzeczy, Który Możny Jest” (Łk 1,49).
Świat tych rzeczy wielkich nie zna, bo jest do tego niezdolny i
tego niegodzien.
Święci opiewali przedziwne rzeczy o tym świętym
Mieście Boga i jak sami przyznają, nigdy nie byli wymowniejsi
i bardziej zadowoleni, jak kiedy o Nim mówili; w końcu wołali
głośno, że niepodobna poznać wysokości Jej zasług, które się
wznoszą aż do tronu Bożego, ani zmierzyć ogromu Jej miłości
szerszej od całej ziemi i pojąć wielkości Jej władzy, która
posiada nawet nad Bogiem samym; niepodobna wreszcie
zbadać bezdennej; głębokości Jej pokory, Jej cnót i wszelakich
łask O niepojęta wysokości! O niewypowiedziany ogromie! O
bezmierna wielkości! O głębio bezdenna! którym chorzy
znajdują uzdrowienie, a wierni zyskują rozliczne łaski.
Ileż to bractw i kongregacji istnieje ku czci Maryi! Ile
zakonów nosi Jej imię i znajduje się pod Jej opieką! Ilu braci i
sióstr wszelakich zgromadzeń, ilu zakonników i zakonnic głosi
Jej cześć i wysławia Jej miłosierdzie!
Nie ma pacholęcia, co by
Jej nie wielbiło, szczebiocząc: „Zdrowaś, Maryjo”.
Bodaj znalazłyby się grzesznik tak zatwardziały, który
by nie miał choć iskierki ufności w Nią.
Nawet szatani w
piekle odnoszą się do Niej z szacunkiem, choć Jej się lękają.
Zaprawdę musimy zawołać ze świętymi: De Maria nun
quam satis! Maryję nie dość dotąd sławiono, nie dość
wychwalano, czczono, kochano.
Nie dość Jej służymy. Należy
się Jej więcej chwały, czci, miłości i nabożeństwa.
Istotnie trzeba powtórzyć za Duchem Świętym: „Omnis
gloria eius filiae Regis ab intus”, „Wszystka chwała tej Córy
królewskiej jest wewnątrz” (Ps 45,14).
Zdaje się, jakoby wszystka chwała zewnętrzna, o jaka
współubiegają się dla Niej niebiosa i ziemia, niczym była w
porównaniu z chwałą, którą Stwórca Ją wewnętrznie
przyozdabia, a która ukryta jest przed marnymi stworzeniami,
nie dolnymi wniknąć w „tajemnicę nad tajemnicami?” Króla.
Zaprawdę, trzeba zawołać z apostołem: „Oko nie
widziało, ucho nie słyszało, w serce człowieka nie wstąpiło” (1 Kor2,9) – tak niepojęte są piękności, wspaniałości i doskonałości
Maryi, tego Cudu na cudami (Św. Jan Damasceński, Or. 1 de
Nat. BV.)
łaski, natury i wiekuistej chwały. „jeśli chcesz pojąć
Matkę”, powiada pewien święty (św. Eucheriusz, De nativ.
Virg.), „pojmij Syna, gdyż jest ona godną Matka Boga”. Lecz tu
– „niech zamilkną wszelkie usta”.
Ze szczególną radością poddało mi serce wszystko, co
powyżej napisałem, by wykazać, że Matka Najświętsza dotąd
nie była znana (Nie ma to znaczyć, jakoby
Najświętsza Maryja
Panna nie była dotąd wcale znaną; znaczy to raczej, ęe
większość ludzi zna Najświętsza Maryje Pannę tak mało, że
powiedzieć można, iż Jej wale nie zna) i że to jest jeden z
powodów, dlaczego Jezus Chrystus nie jest tak znany, jak być
powinno.
Jeśli zatem, co jest rzeczą pewną, nastąpi poznanie
Jezusa Chrystusa i Królestwo Jego zapanuje na świecie, to
może to tylko być koniecznym następstwem poznania i
panowania Bogarodzicy Maryi, która Chrystusa po raz
pierwszy dała światu i Go również po raz drugi światu objawi.