Święty Józef Sebastian Pelczar:

,,Niepokalane Poczęcie Najśw. Panny wykazuje szkaradę grzechu”

 

 

Przedstaw sobie, że słyszysz Najśw. Pannę mówiącą o  sobie: Przeniknęłam głębokości przepaści, chodziłam po wałach morskich. (Ekkli. XXV, 8)

 

 

Jak Bóg brzydzi się grzechem

 

Rozważ, że grzech pierworodny, przechodzący na potomków Adama pochodzeniem, da się porównać do potopu,

bo pokrył nawet szczyty gór, to jest, nawet Swiętych Starego i Nowego Zakonu,

tak iż każdy z nich wyrzec musi z Dawidem:

Oto ja w nieprawościach jestem poczety (Ps.50,7).

Jednej tylko Najśw. Pannie, przez wzgląd na zasługi Zbawiciela Jezusa Chrystusa,

ten przywilej dostał się w udziale, że od pierwszej chwili poczęcia zachowaną została od zmazy pierworodnej winy.

Nadto przeobfita łaska Boża sprawiła, że Maryja wolna była od najmniejszego grzechu uczynkowego i najlżejszej nawet niewierności,

bo ta łaska szczególna zgasiła w Niej od pierwszej chwili wszelką pożądliwość, wszelkie zarzewie grzechu, tak, że ni poruszenia do złego ni walki wewnętrznej nigdy nie doświadczała, a  ciało Jej zawsze osobliwszą powściągliwością i czystością jaśniało .

Podziwiaj tu świętość Bożą, która w Najśw. Pannie, wybranej na Matkę Bożą, nie mogła znieść najmniejszej nawet plamy.

Bóg, miłując Siebie jako Najwyższe Dobro, z istoty swej brzydzi się nieskończenie grzechem,

jako najwyższem złem, i nic w tem dziwnego; grzech bowiem śmiertelny, czyli rozmyślne i dobrowolne przestąpienie prawa Bożego w rzeczy ważnej,

jest zdeptaniem Woli najmędrszej i najświętszej, buntem wypowiedzianym najwyższemu Panu i Stwórcy, wzgardą najlepszego Ojca,

zniewagą Najśw. Krwi Zbawiciela, skalaniem żywej świątyni Ducha Św.,

obrazą Boga co do przedmiotu nieskończoną,

a stąd najpotworniejszym szaleństwem,

najwiekszą niewdzięcznością, najhaniebniejszą obrzydliwością,

w stosunku zaś do duszy największem i jedynym złem,

iż jej wydziera Boga, a z Bogiem życie łaski.

Teraz zrozumiesz, dlaczego to Bóg, chcąc okazać N. Pannie Maryji  szczególną miłość,

nie uwolnił Jej od ubóstwa, poniżenia ,boleści  ale za to zachował Ją od cienia nawet grzechu.

Czyż nie będziesz odtąd brzydzić się grzechem i modlić się za pewnym Świetym: Panie, niech przyjdzie na mnie wszystko, co świat złem nazywa,

niech leże jak Lazarz pod płotem, a psy niech liżą moje rany, tylko nie dopuść, abym miała kiedy utracić Ciebie, o Dobro naj, wyższe jedyne!

 

 Jak Naśw. Panna brzydziła się grzechem i jak ludzie się brzydzą

 

Rozważ, że Niepokalana Dziewica, jako najwięcej zbliżona do Boga świętością, pojmowała doskonalej,

niż wszystkie inne stworzenia rozumne, szkaradę grzechu.

Jeżeli niektórzy Święci na samo wspomnienie grzechu drżeli z przerażenia,

jeżeli św. Katarzyna Genueńska prosila Boga, aby jej raczej dał widzieć piekło z czartami i z całą jego zgrozą, aniżeli cień tylko grzechu,

jeżeli św. Edmund nie wahal sie wyrzec:

Gdybym widział po prawej wielki ogień, a po lewej grzech, wolałbym rzucić się w ogień, aniżeli na grzech zezwolić,

o jakże musiała brzydzić się grzechem Ta,

u której światło było tak obfite, miłość tak gorąca.

Tymczasem wielu chrześcijan nietylko nie dziękuje Bogu za to, że łaską Chrztu św. zmył z ich dusz zmazę grzechu pierworodnego,

– nietylko nie brzydzi się grzechem, ale grzech kocha, do grzechu lgnie a nieraz, według slów Proroka, nieprawość jak wodę pije i grzech w szatę cnoty ubiera, albo zuchwale się odzywa:

Zgrzeszyłem, i cóż mi się złego stało!

A jak jest u ciebie?

Najśw. Panna, acz wolna od złych poruszeń, czyli od pokus wewnętrznych, lękała się grzechu i strzegła się grzechu, a pomna słów Pisma:

Pan kocha się w tych którzy się Go bojq. (Ps. 146, 14),

czuwała z świętą bojaźnią nad każdym swoim krokiem, by zawsze być czystą, zawsze świętą, zawsze niepokalaną.

Tymczasem ludzie nawet wierzący, acz są wystawieni na tyle walk z żądzami swojemi i z miłością własną,

na tyle ponęt świata, na tyle pocisków szatana, nie lekają się siebie,

nie czuwają nad soba, nie unikają złych okazji

owszem; nieraz bezbronni rzucają się na oślep w niebezpieczeństwo,

jak głupie muchy w płomienie, i w niebezpieczeństwie giną,

to jest, w coraz nowe wpadają grzechy, albo wkrótce po spowiedzi do dawnych wracają grzechów.

A jak jest u ciebie?