Święty Józef Sebastian Pelczar:
Niepokalane Poczęcie N P. Maryji wykazuje cenę łaski poświecającej
Przedstaw sobie, że słyszysz głos Mędrca Pańskiego, mówiącego o Najświętszej Pannie:
Pan Ją stworzył w Duchu Świętym. (Ekkli. 1, 9).
Tak Bóg ceni łaskę poświęcającą:
Rozważ, że Bóg najwięcej ze wszystkich stworzeń umiłował N. P. Maryę i najwyżej chciał Ją wynieść.
A cóż Jej dał?
Czy wielkie skarby ziemskie?
Nie, bo rozmiłowana w ubóstwie, mieszkała w skromnym domku, poślubiła biednego rzemieślnika, złożyła w świątyni ofiare ubogich, a po zmartwychwstaniu Chrystusa Pana tułała się po obczyźnie z uczniem Janem.
Czy wielkość i sławe ziemską?
Nie, bo rozmiłowana w pokorze, wiodła życie ukryte, a nawet jako Matka Ukrzyżowanego doznawała wzgardy od ludzi.
Czy rozkosze ziemskie?
Nie, bo rozmiłowana tylko w Bogu, w Nim jedynie szczęścia szukała i dla Niego cieżkie boleści chętnie znosiła,
Jakże tedy Bóg uczcił Maryję?
Otóż tak, że Ją stworzył w Duchu Świętym (Ekkli, I, 9), to jest, że Ją zachował od zmazy pierworodnej i od najlżejszego nawet grzechu powszedniego, że Ją od pierwszej chwili poczęcia obdarzył łaską poświecającą i uposażył nader hojnie we wszystkie inne łaski, tak że byla , łaski pełną„,
Poznaj stąd, że u Boga dobrem prawdziwem i jedynie pożądania godnem nie jest ani majątek, ani sława, ani rozkosz ziemska, ale tylko łaska Jego;
Łaska bowiem poświęcająca bezpośrednio i wewnetrznie usprawiedliwia nas, uświęca, odradza i podnosi do stanu nadprzyrodzonego, a nawet do uczestnictwa natury Boskiej,i do synowstwa Bożego
W skutek czego dusza żyje w Bogu i dla Boga, jako przedmiot szczególnej Jego miłości i staje się niejako przybytkiem Trójcy Świętej,
kościołem Ducha Świętego, wybraną córką Bożą, oblubienicą Bożą, żywym członkiem ciała mistycznego Jezusa Chrystusa , dziedziczką dóbr wiekuistych.
O jakże miłościwym i hojnym jesteś, Boże!
Rozważ, że łaskę poświęcajacą a z nią cnoty włane i dary Ducha Św.
dał Bóg N. Pannie w pełności,
to jest w wiekszej nierównie mierze, aniżeli wszystkim Aniołom i ludziom razem wziętym,
– i że właśnie ta łaska uczyniła N. Pannę niewymownie świętą,
niewymownie wielką, niewymownie szczęśliwą i niewymownie miłą Bogu,
tak iż słusznie św. Anzelm powiedział:
,, Większy świat mógł Pan Bóg stworzyć i większe niebo, ale większej matki jak jest Matka Boża, nie mógł uczynić”,
Raduj się z tego wyniesienia Matki Bożej i Matki twojej, – i składaj gorąco dzięki Bogu za przywileje Jej użyczone,
jakoteż za łaskę poświęcającą daną ci na chrzcie św.
Czyś tej łaski przez grzech śmiertelny nieutracił?
Jak Najświętsza Panna ceniła łaskę poświęcajaca i jak ją ludzie cenią
Niewypowiedzianą jest godność duszy, zostającej w łasce poświęcającej,
– wyższa ona niż ziemia, która jest tylko podnóżkiem Bożym,
– wyższa niż niebo, które jest tylko tronem Bożym,
bo ona ściśle zjednoczona z Bogiem, Niewypowiedzianą jest jej piękność,
– piekniejsza ona niż wszystkie dzieła ludzkie,
piękniejsza niż wszechświat cały,
– tak piękna iż sam Bóg patrzy na nią z upodobaniem.
Niewypowiedzianem jest jej bogactwo, bo wszystkie jej sprawy, jeżeli tylko wypływają z łaski stają się zasługującymi na żywot wieczny,
podczas gdy uczynki dobre, które spełniła w stanie łaski, a które grzech śmiertelny uczynił martwymi, odzyskują życie i wartość.
Niewypowiedzianem jest jej szczeście, bo ona ma Boga, a w Bogu wszystko.
Wszystko to i tobie dostaje się w udziale, jeżeli jesteś w stanie łaski poświęcającej.
Czy za to Bogu dziękujesz?
Rozważ dalej , że Najświętsza Panna poznała w świetle Bożym cenę łaski poświecającej,
a stąd nie pragneła wcale dóbr ziemskich.
Owszem radowała się z tego, że była ubogą, nieznaną i maluczką u świata,
– i że życie Jej upływało wśród prób i boleści;
za to Jej bogactwem było doskonale posiadać Boga,
Jej rozkoszą całkowicie oddawać się Bogu,
Jej sławą głęboką upokarzać się i wiele cierpieć dla Boga.
Cóż ja mam w niebie, albo czegom chciała na ziemi, oprócz Ciebie,
Boże serca mego i części moja, Boże na wieki,
tak Ona powtarzała ciągle z Prorokiem (Ps. 72, 25)
, a dziękując Panu za łaski Jej dane, przez całe życie wyśpiewywała hymn wdzieczności:
Wielbi dusza moja Pana…
A jak ludzie cenią łaskę poświęcającą?
Niestety, wielu z nich z całem wytężeniem sił szuka znikomych dóbr ziemskich,
które śmierć prędzej czy później odbierze,
a o dobra duchowne, które mają im wyjednać szczęśliwą wieczność,
mało albo wcale nie dba,
– co gorsza, na targowicy świata sprzedaje Boga i Jego łaskę taniej niż Ezaw lub Judasz, bo za kilka groszy,
za trochę podłego napoju,
za chwilę brzydkiej rozkoszy,
za dym próżnej chwały,
słowem, za zadowolnienie jakiejś namiętności.
Czy nie przytrafiło ci się coś podobnego w życiu?
Jak obecnie cenisz łaskę poświęcającą?
Rozważ jeszcze, że N. Panna Maryja, utwierdzona w łasce, strzegła troskliwie tego skarbu,
stąd czuwała bacznie nad sobą i lękała się złego świata,
mimo że grzech nie miał do niej przystępu,
– a natomiast oddawała się ciągle modlitwie, umartwieniu i pracy.
Tymczasem wielu chrześcijan nie czuwa nad swojemi żadzami,
nie unika złych okazji i podniet do grzechu,
nie modli się w pokusach,
albo licho się modli, nie szuka pomocy w Sakramentach św.;
cóż więc dziwnego, że łaske poświęcającą tak łatwo traci.
A jakże było u ciebie?
Rozważ wreszcie, że N. Panna Maryja, wiedząc dobrze, jak można pomnażać łaskę poświęcającą i jakiej ceny jest każdy jej wzrost, starała się korzystać z każdej sposobności,
ćwiczyć w każdej cnocie,
uświęcić każdą myśl, każde słowo, każdy czyn, każdą chwilę życia,
w skutek czego łaska u Niej stała się jakby fontanną bijąca wysoko,
bo aż do Boga przez czystą pobudkę i rozlewa- jącą się szeroko w dobrych uczynkach,
Tymczasem wielu chrześcijan nie troska się o pomnożenie łaski poświęcającej,
ni o postęp w cnotach, ale zadowala się lichem
spełnianiem niektórych prakyk duchownych folguje dobrowolnej oziebłości.
Może i ty do nich należysz?