Czytanie z Dziejów Apostolskich

Dz 2:1-11

Dar języków jest potwierdzeniem powszechnej misji Kościoła. Wszystkie narody są wezwane do słuchania Dobrej Nowiny.

 

Gdy nadeszły dni Zielonych Świąt, byli wszyscy razem na tym samym miejscu.

I stał się z nagła z nieba szum jakby nadchodzącego wichru gwałtownego i napełnił cały dom, gdzie siedzieli.

I ukazały się im rozdzielone języki na kształt ognia, który spoczął na każdym z nich z osobna.

I wszyscy napełnieni byli Duchem Świętym, i poczęli mówić różnymi językami, jako im Duch Święty mówić dawał.

A przebywali w Jerozolimie żydzi, ludzie nabożni ze wszystkich narodów, które są pod niebem.

Gdy tedy rozległ się ten szum, zbiegło się mnóstwo ludzi i osłupieli, bo każdy posłyszał ich mówiących swoim językiem.

Toteż zdumiewali się wszyscy i mówili zdziwieni:

«Czyż ci wszyscy, którzy mówią, nie są Galilejczykami?

Jakże więc słyszymy, i to każdy z nas swój własny język, w którym się urodziliśmy?

Partowie i Medowie, Elamici i mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii i Pamfilii, Egiptu i ziem libijskich,

leżących koło Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi też i prozelici, Kreteńczycy i Arabowie — słyszeliśmy ich mówiących w naszych językach o wielkich sprawach Bożych».

Graduał

Alleluja, alleluja

Ps 103:30

Ześlij Ducha Twojego, a powstanie życie i odnowisz oblicze ziemi, alleluja. (Tu się przyklęka.)

℣. Przyjdź, Duchu Święty, napełnij serca Twych wiernych i zapal w nich ogień Twojej miłości.

Sekwencja

Błagalna sekwencja w poetyckiej formie opisuje działanie Ducha Świętego w duszach wiernych.

Przybądź Duchu Święty

Ześlij na nas z nieba

Promień Twego światła.

Przyjdź, ojcze ubogich,

Przybądź, dawco darów,

Przybądź, serc światłości.

Przyjdź, Pocieszycielu,

Słodki gościu duszy,

Słodkie pokrzepienie.

Tyś spoczynkiem w pracy,

Tyś ochłodą w skwarze,

Tyś pociechą w płaczu.

O światłości błoga,

Napełń wnętrze serca

Wszystkich Twoich wiernych.

Bez Twej Boskiej Woli

Nie ma nic w człowieku,

Nie ma nic bez winy.

Obmyj to, co brudne,

Zroś to, co jest oschłe,

Ulecz, co zranione.

Zegnij, co oporne,

Ogrzej, co jest zimne,

Sprostuj to, co błędne.

Udziel Twoim wiernym,

Tobie ufającym,

Siedem świętych darów.

Daj zasługę cnoty,

Daj zbawienny koniec,

Daj wieczystą radość.

Amen. Alleluja.

Ewangelia

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Jana.

J 14:23-31

 

Onego czasu rzekł Jezus uczniom swoim: «Jeśli mnie kto miłuje, będzie przestrzegał nauki mojej i Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i przebywać u niego będziemy.

Kto mnie nie miłuje, nauki mojej nie przestrzega. A nauka, którą słyszeliście, nie jest moja, ale Tego, który mnie posłał, Ojca.

To wam powiedziałem, wśród was przebywając. Lecz Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w imię moje, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, cokolwiek wam powiedziałem.

Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam, nie jako daje świat, ja wam daję.

Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka. Słyszeliście, żem ja wam powiedział: odchodzę i przychodzę do was.

Gdybyście mnie miłowali, zaiste radowalibyście się, że idę do Ojca.

Bo Ojciec większy jest niźli ja. I teraz powiedziałem wam, zanim się to stanie, abyście, gdy się stanie, uwierzyli.

Już o wielu rzeczach wam mówić nie będę. Nadchodzi bowiem książę tego świata, lecz nie ma on nic we mnie.

Ale, żeby świat poznał, że miłuję Ojca i jak Ojciec mi rozkazał, tak czynię».

 

 

 

Objaśnienia Ewangelii na niedzielę Zesłania Ducha św.

 

(1) Jak Syn Boży, druga Osoba Trójcy św. rzeczywiście zstąpił z nieba na ziemię, tak samo rzeczywiście zstąpił i Duch Święty na Apostołów i na cały Kościół św., z tą jednak różnicą, że Syn Boży przyjął prawdziwą naturę ludzką, stał się człowiekiem, a Duch Św. przyjął tylko widzialną, przemijającą postać ognistych języków.

Duch Św. jest trzecią Osobą Trójcy św., Bogiem prawdziwym. Jedynym z Bogiem Ojcem i z Bogiem Synem; pochodzi od Ojca i Syna, równy we wszystkiem i Ojcu i Synowi.

I zstąpił w dniu dzisiejszym na Apostołów i uczniów, a tem samem na Kościół św. i uczynił sobie w nim mieszkanie, według tej obietnicy P. Jezus: «A ja prosić będę Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami mieszkał na wieki … u was mieszkać będzie i w was będzie.»

(2) Duch Św. jest przede wszystkiem Ożywicielem, dającym życie naprzód całemu Kościołowi Bożemu, a następnie w tymże Kościele Bożym poszczególnym wiernym Chrystusowym.

Co do Kościoła Bożego, to w podobny sposób jak na początku «utworzył Pan Bóg człowieka z mułu ziemi i natchnął w oblicze jego dech żywota, i stał się człowiek w duszę żyjącą,» tak Chrystus Panu tworzył ciało Kościoła z Apostołów, uczniów i wiernych i tchnął w nie życie nadprzyrodzone, dając mu Ducha Św.

I jak Chrystus Pan, raz przybrawszy na się naturę ludzką, już na wieki jej nie porzuci, tak i Duch Św. raz zstąpiwszy na Kościół św., już go na wieki nie porzuci.

Stąd to pochodzi ta niespożyta siła i żywotność Kościoła św., że choćby świat cały przeciw niemu się zmówił, a nawet «bramy piekielne – nie zwyciężą go.

» Oto przepowiedział przez proroka o mieście Bożem, którem jest Kościół św.: «Bóg pośrodku niego, nie będzie poruszone: ratuje go Bóg.

» Dusza ożywiając ciało rządzi niem, tak samo też i Duch Św., będąc życiem Kościoła, rządzi nim. Stąd dzieje się, że wszystko, czego potrzebujemy do zbawienia, znajdujemy niechybnie w Kościele Bożym.

Potrzebujemy zaś

a) prawdy Bożej, bo «prawda was wyswobodzi;» tę prawdę zaś głosi w Kościele Bożym nieomylnie za sprawą Ducha Św. Ojciec św., a zanim Biskupi i kapłani wiernie przy nim stojący. Potrzebujemy do zbawienia

b) znać wolę Boża i pełnić ją; tę zaś wolę Bożą niewątpliwie poznajemy i spełniamy przez posłuszeństwo względem tych, których «Duch Św. postanowił Biskupami, aby rządzili Kościołem;» a głową wszystkich Biskupów jest znów Ojciec św. Potrzebujemy wreszcie do zbawienia

c) łaski Bożej, a tę znów za sprawą Ducha Św. w Kościele św. otrzymujemy niechybnie przez Sakramenta św., które sprawują kapłani w powinnej zależności od Ojca św. i od Biskupów.

Pełnienie zaś woli Bożej wymaga koniecznie współdziałania naszej dobrej woli z łaską Ducha Św. Współdziałanie zaś to w Kościele Bożym tak jest nam ułatwione, że sprawdza się na nas ono słowo Zbawiciela: «jarzmo moje wdzięczne jest, a brzemię moje lekkie.

» Chciejże zrozumieć człowiecze, jak wielki to zaszczyt być członkiem Kościoła św., w którym jest, mieszka, wszystko ożywia i rządy sprawuje sam Bóg – Duch Św., którego założycielem i głową jest Bóg Syn, w którym Ojcem i Panem a zarazem «nagrodą naszą wielką bardzo» jest Bóg Ojciec niebieski!

Zrozumiej też, jak wielka to jest łaska być katolikiem, czyli członkiem Kościoła Bożego, i jeżeli miła ci jest prawda, jeżeli dbasz o najświętszą i najsłodszą wolę Boża, jeżeli wreszcie wiesz, że łaska Boża jest do zbawienia potrzebna,

to dla zbawienia duszy twojej, więcej niż o chleb powszedni, więcej niż o zdrowie i życie ciała, staraj się o to, żebyś zawsze i wszędzie aż do końca był we wszystkiem wierny i dobry synem tego św. Kościoła katolickiego.

(3) Duch Św. jest Ożywicielem dusz naszych, bo mieszkając w duszach naszych daje nam łaskę poświęcającą, która jest dla duszy tem, czem jest dusza dla ciała, tj. życiem.

Kto ma łaskę poświęcającą, ten żyje, – kto jej nie ma, jest umarłym. Dlatego to mówimy, że są Sakramenta żywych, bo są przeznaczone dla będących w stanie łaski poświęcającej.

Ktoby zaś bez stanu łaski przyjął który z tych Sakramentów, np. Bierzmowanie albo Sakrament ołtarza, popełniłby świętokradztwo.

Mówimy też o Sakramentach umarłych, któremi są Chrzest św. i Pokuta, bo one umarłym na duszy dają albo przywracają życie nadprzyrodzone, czyli łaskę poświęcającą.

Podobnież grzech śmiertelny nazywa się śmiertelnym, bo duszy odbiera życie, jak to czyni trucizna śmiertelna ciału.

Wyznawszy też w «Wierzę w Boga», że P. Jezus przyjdzie sądzić żywych i umarłych, to znaczy żyjących przez łaskę poświęcającą i umarłych przez grzech śmiertelny ,

Sakramentem Pokuty nie zgładzony, bo co do ciała wiemy, że jak wszyscy raz umrzeć muszą, tak wszyscy też powstaną z martwych, by stanąć na sąd. Kto umiera w stanie łaski poświęcającej, ten otrzyma też żywot wieczny; kto umiera w stanie grzechu śmiertelnego, tego czeka śmierć wieczna w piekle.

Daje nam zaś Duch Św. łaskę poświęcającą przez Chrzest Św., który jest z wody i z Ducha Św.; jeżeli ją kto stracił przez grzech śmiertelny, przywraca ją Duch Św. przez Sakrament Pokuty.

Dalej utwierdza ją przez Sakrament Bierzmowania, w którym Duch Św. w szczególniejszy sposób nam się oddaje, prawie tak, jak P. Jezus daje się nam w Przen. Sakramencie.

Pomnaża wreszcie i rozwija Duch Św. w nas łaskę poświęcającą przez inne św. Sakramenta, tudzież przez dobre uczynki, które za sprawą Jego pełnimy.

(4) Duch Św. Kościoła Bożego nigdy nie opuści, ale zawsze w nim będzie mieszkał, tak samo jak i P. Jezus, który obiecał: «Oto ja jestem z wami aż do skończenia świata.

» Inaczej jest z duszą, która mając daną sobie wolną wolę, może i powinna współdziałać z Duchem Św., aby zachować w sobie i pomnożyć łaskę poświęcającą, ale może ją też utracić przez grzech śmiertelny, albo przynajmniej osłabić ją przez grzech powszedni i wszelkie lenistwo w służbie Bożej.

(5) Trzy główne rzeczy wymienia dzisiejsza Ewangelja św. z tych które Duch Św. w duszach sprawuje.

1) Miłość Boga, która objawia się przede wszystkiem w wiernem zachowywaniu przykazań Bożych, bo «jeśli mię kto miłuje, będzie chował mowę moję.»

2) Pokój Boży, polegający na zgodzie z Bogiem, na zgodzie z ludźmi i na pokoju sumienia i serca; pokój ten daje w tem już życiu szczęście takie, jakiego świat z wszystkiemi bogactwami, rozkoszami i zaszczytami nigdy dać nie potrafi.

3) Znajomość i zamiłowanie prawdy: «On was wszystkiego nauczy, i przypomni wam wszystko, cokolwiekbym wam powiedział.» Obszerniej wylicz Pismo św. gdzie indziej dary Ducha Świętego: «ducha mądrości i rozumu, ducha rady i mocy, ducha umiejętności i bogobojności i ducha bojaźni Pańskiej;» tudzież owoce Ducha Św.: «miłość, wesele, pokój, cierpliwość, dobrotliwość, dobroć i nieskwapliwość, cichość, wiarę, skromność, wstrzemięźliwość i czystość.»

«Źródło: ks. H. Jackowski SI, Ewangelje niedzielne i świąteczne z objaśnieniami»