NAUKA O MSZY ŚWIĘTÉJ

 

Sakrament i ofiara Mszy ś. jest najwznioślejszą ofiarą, najświętszą

tajemnicą wiary naszéj; największém uczczeniem Boga, któremu

się poświęca, oraz najobdowniejszą łaską i pożytkiem dla tych,

którzy ją poświęcają. Bóg w niej Bogu, za ludzi, pozwala się

ofiarować przez ludzi; sam jest w niej razem kapłanem i ofiarą,

rzeczywiście, chociaż niewidomie obecny: ponawia

przenajświętsze dzieła odkupienia, które za nas spełnił na

krzyżu: wzywa i czyni nas przez nie uczestnikami swych zasług,

i nadto zstępuje ku nam i połącza się z nami w Sakramencie

Kommunii Świętéj, którą kapłan istotnie, obecni zaś duchownie

przyjmować mogą i powinni. Dobre zatém słuchanie i

rozumienie Mszy ś. powinno bydź najgłówniejszym

przedmiotem nabożeństwa każdego prawdziwego Katolika.

Pierwszym ustanowicielem Mszy świętéj jest sam Jezus

Chrystus. Czując zbliżającą się chwilę męki i śmierci, którą miał

ponieść dla zbawienia naszego, na ostatniej wieczerzy z

uczniami, wziął chleb, błogosławił go, łamał, i dawał im mówiąc:

„Bierzcie i jedzcie, to jest ciało moje, które za was wydane będzie.”

Następnie wziął także kielich, i dzięki uczyniwszy Bogu, podał

go uczniom i rzekł:

„Pijcie z niego wszyscy, albowiem to jest krew moja nowego

Testamentu, która za was i za wielu wylaną będzie, na odpuszczenie Ten tedy rozkaz i tę samą ofiarę, którą Jezus Chrystus na

ostatniej wieczerzy ustanowił i na krzyżu spełnił, z uczuciem

wdzięczności i uwielbienia, wykonywa i powtarza Kościół

Katolicki we Mszy Świętej.

– Msza przeto w rozumieniu katolickiém, jest nietylko pamiątką i

wyobrażeniem śmierci krzyżowej Jezusa Chrystusa, ale téż

rzeczywistą i ciągle ponawialną ofiarą Przenajświętszego Ciała i

Krwi Jego, dla przebłagania i zadosyćuczynienia

Sprawiedliwości Boskiej za grzechy ludzi żywych i umarłych.

Najgłówniejszym przeto warunkiem pobożnego i skutecznego

słuchania Mszy ś., jest przejęcie się tą myślą i wiarą, iż jesteśmy

tak rzeczywiście obecni ofierze krzyżowej Jezusa Chrystusa, jak

gdyby się przed oczyma naszemi na górze Kalwaryjskiej

spełniała. Ztąd też, ze wszystkich sposobów, podanych przez

nauczycieli życia duchownego i z doświadczeń ludzi pobożnych,

najpomocniejszym ku temu środkiem, jest rozpamiętywanie

podczas Mszy ś. męki Zbawiciela, i szczególnych jej okoliczności,

stósownie do rozmaitych części, modlitw, i znaczenia obrzędów

téj świętéj Tajemnicy.

Drugi nie mniéj ważny warunek do osiągnienia zbawiennych

skutków Mszy świętéj, zależy na tém, abyśmy myśli i intencye

nasze, przy jéj słuchaniu, łączyli z myślą i intencyą Kościoła,

które sama Msza ś. we wszystkich swoich modlitwach i

obrzędach wyraża, a które przeto wiedzieć i rozumieć należy.

Kapłan albowiem, nie sam tylko i nie za siebie ofiaruje Bogu tę

Najświętszą ofiarę, ale czyni to w imieniu wszystkich wiernych

obecnych, i wzywa wyraźnie wszystkich, aby razem z nim

ofiarowali, mówiąc:

„Módlcie się Bracia, aby moja i wasza ofiara była przyjemną Panu;“ —

i na drugiém miejscu: „Wspomnij Panie i tych co w około stoją, których wiara znana jest Tobie i pobożność wiadoma; za których

ofiarujemy Tobie, lub którzy sami Tobie ofiarują.“

– Aby więc bydź godnymi tego uczestnictwa, powinniśmy w

każdéj chwili Mszy świętéj obudzoną i podniesioną myśl naszą,

trzymać w spójni z myślą Kapłana i w duchu z nim się

jednoczyć.

– Kościół w ofierze Mszy świętéj, ma czworaki cel i intencyą:

1. Złożyć hołd najwyższej czci i uwielbienia

Wszechmogącemu Bogu, Stwórcy i Panu naszemu.

2. Podziękować Mu za wszystkie łaski i dobrodziejstwa,

które ludziom udzielać raczy:

3. Przebłagać i uczynić zadość Sprawiedliwości Jemu za

grzechy i złości nasze: i nakoniec

4. uprosić i wyjednać Miłosierdzie i wszystkie nam

potrzebne łaski Jego i dary, tak duchowne jak i cielesne.

Ztąd też wolno jest każdemu, obok intencyi ogólnych, poruczać

Bogu, w czasie słuchania Mszy świętéj, osobiste swoje potrzeby i

prośby, tak za siebie jak i za swoich, tak za żywych jak i za

umarłych, czyniąc to w Imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, w

zasługi Jego i miłość ku nam ufając, i Przenajświętsze Ciało i

Krew Jego ofiarując.

Ale nietylko do uczestnictwa ofiary powołuje nas Kościół przy

Mszy świętej; od nas bowiem samych zależy, abyśmy się też stali

uczestnikami największej i najcudowniejszej łaski, którą nam Bóg

w Sakramencie ołtarza udziela. Chociaż albowiem nie jesteśmy

godni, ani dość przygotowani, abyśmy za każdą razą mogli

przyjmować go rzeczywiście, jak Kapłan we Mszy ś. przyjmuje;

zawsze atoli możemy to uczynić duchownie, obudzając w sobie

doskonałą chęć i pragnienie, a przytém myśląc o Spowiedzi i o Sakramencie Pokuty i zamierzając sobie czas, kiedy ją odprawić

mamy; tymczasem zaś, żałując szczerze za grzechy, czyniąc

mocne postanowienie poprawy, jako też zakładając sobie

spełnienie jakiego dobrego uczynku.

„Tym sposobem, — mówi X. Skarga: — możem przyjąć duchownie

Pana, który jużto samą swą obecnością i przyjściem w dom ludzki

cieszył, jako gdy w dom Piotra świętego, i Jana, i Zacheusza, i Marty

wstępował; już to Duchem Swym i rozkazaniem samém pociechy swe

ludziom posyłał, jako onemu Ewangelicznemu Setnikowi i

królewskiemu Dworzaninowi, i Niewieście Chananejskiej, którym przez

Słowo Swoje, Sam nie chodząc, to o co prosili dawał. Téj tedy łaski

możemy i my dostąpić, jeśli z prawdziwą wiarą, miłością i nadzieją, we

Mszy ś. uczestniczyć będziemy; “

– Kommunia bowiem duchowna, według słów Ś. Tomasza, „jest

to gorące pożądanie przyjęcia Jezusa Chrystusa w rzeczywistéj

Kommunii Świętéj, połączone z uczuciem najserdeczniejszéj

miłości i wdzięczności, jak gdybyśmy Go rzeczywiście przyjęli.

Tylekroć zaś przyjmujemy w duchu Ciało i Krew Pańską, i

niewidomie posilamy niemi swą duszę, ilekroć Tajemnicę

Wcielenia i Mękę Jezusa Chrystusa pobożnie rozpamiętywamy i

gorejącem miłością Jemu.”

– A to są właśnie myśli i uczucia, które w nas każde dobre

słuchanie Mszy Świętéj, za łaską Bożą obudzić może i powinno.