Nabożeństwo wynagradzające pierwszych

sobót miesiąca ku czci Niepokalanego Serca Maryi

 

OBJAWIENIA FATIMSKIE

 

W całym świecie głośno o maleńkiej

miejscowości w Portugalii, Fatima (akcentować

pierwszą zgłoskę). W roku 1916 objawił się tam

Anioł Pokoju trojgu dzieciom: siedmioletniej

Hiacyncie, jej braciszkowi Franusiowi,

starszemu o dwa lata i ciotecznej siostrze,

dziesięcioletniej Łucji.

Było to w czasach, kiedy Portugalia ginęła z powodu rozruchów

wewnętrznych, bezrobocia, nędzy materialnej i moralnej. A narody krwawiły w wojnie

światowej. Pewnego razu w porze wiosennej, kiedy dzieci pasły owce w pięknej dolinie

w pobliżu wioski rodzinnej Fatima, zjawił się Anioł w postaci pięknego młodzieńca. Miał

je przygotować na przyjście Pani. Powiedział, że jest Aniołem-Stróżem ich Ojczyzny i

prosił gorąco o modlitwy i ofiary wynagradzające za tych, którzy w Boga nie wierzą, nie

wielbią Go i nie kochają.

 

(Słowa Anioła: – Módlcie się razem ze mną. O Boże mój, wierzę w Ciebie, uwielbiam

Ciebie, ufam Tobie! Miłuję Ciebie! Proszę abyś przebaczył tym, którzy nie wierzą, którzy

Cię nie wielbią, którzy Cię nie kochają. – Tak się módlcie. Głos waszych modlitw wzruszy

Najświętsze Serce Jezusa i Maryi. – Módlcie się wiele. Najświętsze Serce Jezusa i Maryi

ma względem was zamiary pełne miłosierdzia. Ofiarujcie Zbawicielowi wasze modlitwy

na przebłaganie za tyle grzechów, które Go obrażają. Czyńcie dla Niego ofiary. Módlcie

się za nawrócenie grzeszników.

 

Sprowadźcie w ten sposób pokój na waszą ziemię

ojczystą. Ja jestem aniołem stróżem ojczyzny. A przede wszystkim przyjmijcie cierpliwie

cierpienia, które na was ześle Zbawiciel).

Dzieci przejęły się tymi słowami. Modliły się i wymyślały ofiarki. W przykrościach

powtarzały bez szemrania: to dla ciebie Jezu, za biednych grzeszników. Po paru

miesiącach dzieci były jak zwykle w dolinie za wsią i odmawiały modlitwy polecone

przez Anioła. Tym razem przybliżył się Anioł, trzymając w ręku Kielich i Hostię. Ukląkł i

odmówił z dziećmi piękną modlitwę: „Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty,

uwielbiam Cię ze czcią najgłębszą i ofiaruję Ci bezcenne Ciało, Krew i Duszę i Bóstwo Pana

Naszego Jezusa Chrystusa, obecnego na wszystkich ołtarzach świata, na przebłaganie za grzechy,

które Go obrażają, przez niezmierzone zasługi Jego Najświętszego Serca i za przyczyną

Niepokalanego Serca Maryi błagam o nawrócenie biednych grzeszników”. Potem podał

Komunię św. najstarszej Łucji. Zachęcał znowu do pokuty za grzeszników i do Komunii

św. wynagradzających. Dzieci spełniły gorliwie wszystkie polecenia.

Upłynęło kilka miesięcy. Wiosną (r. 1917) zaczęła objawiać się naszej trójce Matka

Najświętsza. Pewnej niedzieli dzieci bawiły się i często przeplatały zabawę modlitwą.

Dzień był pogodny. Niebo czyste. Nagle błyskawica przestraszyła dzieci. Zerwały się, by

uciec do wsi. Wtem nowa błyskawica. Oślepiająca!

Tuż przed nimi morze ognia. W tej samej chwili nad zieloną koroną dębu ujrzały cudną

Panią. Jaśniała jak słońce. „Nie bójcie się” rzekła i nachyliła się ku nim z tkliwą dobrocią

Matki. Dobre serduszka dziecięce wyczuły, że twarz Pani była dziwnie smutna. Prosiła,

aby tu przychodziły sześć razy, w 13 dniu każdego miesiąca, o tej samej porze: w

październiku powie im swoje życzenie. Poleciła także ofiarować cierpienia i modlitwy

wynagradzające, by przebłagać Boga za grzeszników i uprosić ich nawrócenie.

Zrozumiały dzieci, że była to sama Matka Boga i ludzi. A Pani przychodziła zawsze. W

czerwcu powiedziała Maryja między innymi: „Jezus chce, abym była więcej miłowana.

Duszom, które ofiarują się memu Niepokalanemu Sercu, obiecuję ratunek. Bóg obdarzy je

szczególną łaską”.

W następnym miesiącu zapowiedziała Maryja, że w październiku uczyni wielki cud,

który wszyscy zobaczą. Prosiła o odmawianie Różańca w intencji pokoju. Pokazała też

Maryja okropny obraz dusz potępionych. Wszyscy obecni usłyszeli wtedy bolesny krzyk

dzieci. „Widziałyście piekło – mówi Maryja – do którego idą grzesznicy: By ich ratować, Pan Bóg

chce rozpowszechnić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Należy poświęcić

świat memu Niepokalanemu Sercu. A Komunię św. w pierwsze soboty każdego miesiąca ofiarować

na zadośćuczynienie za grzechy ludzi. Jeśli życzenia moje będą spełnione, wówczas kilka krajów się

nawróci i nastąpi pokój… Serce moje zatriumfuje”. Tymczasem tłumy pobożnych i ciekawych

wzrastały.

Dzień 13 października był zimny i słotny. Mimo to około 70 tysięcy ludzi zebrało się w

dolinie: byli robotnicy, włościanie, lekarze, profesorowie, urzędnicy i inni. Wszyscy

oczekiwali w wielkim napięciu, odmawiając różaniec. W południe błyskawice

zelektryzowały tłumy. Nastała cisza – jakby oddech wszystkich zamarł nagle. – „O tam!

Widzę Ją!” zawołała Łucja. Za chwilę Maryja rozmawiała już z dziećmi. Mówiła tak

bardzo poważnie: „Jestem Najświętsza Panna Różańcowa. Przyszłam upomnieć ludzkość, aby

zmieniła życie i nie zasmucała Boga ciężkimi grzechami”.

Słowa te mówiła z współczującą dobrocią i niewypowiedzianym bólem Matki, która staje

bezsilna przed swawolnymi dziećmi, idącymi ku przepaści. Błaga tylko i zaklina na

największe świętości – jeżeli nie dla rozumu, to dla serca człowieka: na miłość

bezgraniczną Serca Ojca i Przyjaciela, na miłość i ból Serca Matki! Niech oni już dłużej –

prosiła Matka Bolesna – nie martwią naszego Pana. On już dosyć jest obrażany!

Prosiła jeszcze dzieci, aby tu wystawiono kaplicę i oddaliła się. W tej chwili ustał deszcz.

Na niebie w samym zenicie ukazała się nagle srebrna tarcza słońca. Można było w nią

patrzeć gołym okiem. Tarcza zaczęła się obracać, rzucając różnokolorowe blaski. Opisać

nie podobna, jak wszystkie barwy tęczy zalewały i niebo, i ziemię, i tłumy.

iedemdziesiąt tysięcy par oczu wisiało u wirującej tarczy słonecznej. Wtem słońce odrywa

się z miejsca i w linii łamanej opada na horyzoncie. Tysiące głosów zawołało na trzeźwo,

przytomnie, że to cud! To zapowiedziany znak, potwierdzający na oczach 70 tysięcy

przedstawicieli całej ludzkości ze wszystkich stanów, każdego wieku, obojga płci, ze

wszystkich stopni wykształcenia i inteligencji, ze wszystkich typów psychicznych: znak

na niebie, potwierdzający wolę Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi,

która chce w bezgranicznym miłosierdziu, uratować ginącą duchem ludzkość. Od tego

czasu Fatima stała się miejscem świętym. W 14 rocznicę objawienia (1931 r.), Biskupi

Portugalscy poświęcili cały naród Niepokalanemu Sercu Maryi we Fatima. W 5 lat

później do Fatimy przybył prezydent państwa z rządem, by hołd złożyć Królowej

Portugalii.

Portugalia szczęśliwie ocalała ze wszelkiej zawieruchy wojennej. Kroczy najwidoczniej

drogą „rewolucji pokojowej” do lepszej przyszłości. 31 października 1943 r. poświęcił

Ojciec Święty cały świat Niepokalanemu Sercu Maryi, przez głębokie słowa pięknej,

krzepiącej modlitwy. Tym samym potwierdził Zwierzchnik Kościoła zgodność głównych

myśli objawionych w Fatima z odwieczną nauką Ewangelii, dziś znowu z życia

wyrzuconą.

Ks. Leon Cieślak

 

 

 

Nauka o Pierwszej Sobocie Miesiąca

 

 

Jednym z życzeń Matki Najświętszej, oprócz poświęcenia się Jej Sercu jest:

1) Codzienne odmawianie Różańca Świętego

2) Poświęcenia pierwszej soboty każdego miesiąca przez Komunię Świętą

wynagradzającą oraz ofiarowanie swoich cierpień i przykrości i dobrowolnych

umartwień w duchu pokuty i wynagrodzenia za grzechy wszystkich, którzy ranią

Niepokalane Serce Maryi

3) Pięć pierwszych Sobót

Warunki nabożeństwa:

W dniu 10. 12. 1925 Matka Najświętsza objawiając się Siostrze Łucji, ukazała jej Swe Serce

otoczone cierniami: Spójrz, córko Moja, na to Serce otoczone cierniami, którymi ludzie

niewdzięczni ranią mnie co chwila bluźnierstwami i niewdzięcznością. Ty przynajmniej

staraj się pocieszać mnie i oznajmij w Moim Imieniu, iż przybędę w godzinę śmierci, z

Łaskami potrzebnymi do zbawienia tym wszystkim, którzy w pierwsze Soboty pięciu

następujących po sobie miesięcy wyspowiadają się, przyjmą Komunię Świętą, odmówią

Różaniec, towarzyszyć Mi będą przez piętnaście minut w rozważaniu Tajemnic Różańca

 

 

Świętego w intencji wynagrodzenia. W tym celu należy:

1) Wyspowiadać się wystarczająca jest Spowiedź odprawiona w danym tygodniu w tej

intencji

2) Przyjąć Komunię Świętą. Zaleca się w Komunii Świętej zjednoczyć się

najdoskonalszym usposobieniem z Niepokalanym Sercem Maryi

3) Odmówić Różaniec

4) Towarzyszyć Najświętszej Maryi Pannie w przeciągu najwięcej kwadransa rozważając

Tajemnice Różańca lub w ogóle o Życiu, Boleściach i Chwale Maryi

5) Wszystko czynić w wyraźnej intencji uczczenia i pocieszenia, Niepokalanego Serca

Maryi, oraz przebłagania za grzechy.

 

 

Dlaczego pięć sobót wynagradzających?

 

„Córko moja – powiedział Jezus – chodzi o pięć rodzajów zniewag, którymi obraża się

Niepokalane Serce Maryi:

1. Obelgi przeciw Niepokalanemu Poczęciu

2. Przeciw Jej Dziewictwu

3. Przeciw Jej Bożemu Macierzyństwu

4. Obelgi, przez które usiłuje się wpoić w serca dzieci obojętność, wzgardę, a nawet

nienawiść wobec nieskalanej Matki

5. Bluźnierstwa, które znieważają Maryę w Jej świętych wizerunkach”.

 

Łaski z tego nabożeństwa płynące, przekraczają wszelkie nasze oczekiwania.

Obietnice Matki Najświętszej dane tym, którzy nabożeństwo Pierwszych Pięciu Sobót

przyjmą i odprawią:

„Tym, którzy to nabożeństwo przyjmą, obiecuję ratunek. Przybędę w godzinie śmierci z całą Łaską,

jaka dla ich wiecznej szczęśliwości będzie potrzebna. (…) Te dusze będą obdarzone szczególną

Łaską Bożą; jako kwiaty przed Tronem Bożym je postawię”.

Nasze poświęcenie się Sercu Maryi.

Ojciec Święty, wyrażając swoją radość, że akt poświęcenia ponowili wszyscy Biskupi,

Kapłani i wierni pisze dalej: Gdy już wszyscy po święcili się Sercu Maryi, niech teraz

uzgodnią swe życie z życzeniami Jej Serca. Wiadomo, że nabożeństwo do Niepokalanego

Serca Maryi, ma charakter pokutniczy i wynagradzający za grzechy własne i bliźnich w

celu ubłagania Miłosierdzia Bożego. Ten duch pokuty, umartwienia, ofiary i modlitwy

przebija nieustannie w objawieniach w Fatimie. Pan Jezus objawił w ostatnim czasie

Siostrze Łucji, że da się u błagać, lecz boleje nad małą liczbą dusz chętnych do

umartwienia, które jest konieczne do życia wedle Wiary. Pan Jezus żąda następującego

umartwienia:

Każda dusza, która chce żyć życiem sprawiedliwego według Wiary – musi żyć

umartwieniem i ofiarą. Wiele dusz rozumie pod słowem ,,Pokuta” surowe umartwienie, a

nie czując się na siłach i nie mając wielkoduszności, ostygają w zapale i prowadzą nadal

życie lekkie i grzeszne. Pan powiedział mi, mówi Siostra Łucja: Ofiara, której żądam od

każdego, jest wypełnienie obowiązku swego stanu i przestrzeganie Moich Przykazań. To

jest umartwienie, którego pragnę którego żądam.