OBJAWIENIA FATIMSKIE
W całym świecie głośno o maleńkiej miejscowości w Portugalii, Fatima (akcentować pierwszą zgłoskę).
W roku 1916 objawił się tam Anioł Pokoju trojgu dzieciom: siedmioletniej Hiacyncie, jej braciszkowi Franusiowi, starszemu o dwa lata i ciotecznej siostrze, dziesięcioletniej Łucji.
Było to w czasach, kiedy Portugalia ginęła z powodu rozruchów wewnętrznych, bezrobocia, nędzy materialnej i moralnej.
A narody krwawiły w wojnie światowej. Pewnego razu w porze wiosennej, kiedy dzieci pasły owce w pięknej dolinie
w pobliżu wioski rodzinnej Fatima, zjawił się Anioł w postaci pięknego młodzieńca. Miał
je przygotować na przyjście Pani. Powiedział, że jest Aniołem-Stróżem ich Ojczyzny i
prosił gorąco o modlitwy i ofiary wynagradzające za tych, którzy w Boga nie wierzą, nie
wielbią Go i nie kochają.
(Słowa Anioła: – Módlcie się razem ze mną.
O Boże mój, wierzę w Ciebie, uwielbiam
Ciebie, ufam Tobie! Miłuję Ciebie! Proszę abyś przebaczył tym, którzy nie wierzą, którzy
Cię nie wielbią, którzy Cię nie kochają.
– Tak się módlcie. Głos waszych modlitw wzruszy
Najświętsze Serce Jezusa i Maryi. – Módlcie się wiele. Najświętsze Serce Jezusa i Maryi
ma względem was zamiary pełne miłosierdzia. Ofiarujcie Zbawicielowi wasze modlitwy
na przebłaganie za tyle grzechów, które Go obrażają. Czyńcie dla Niego ofiary. Módlcie
się za nawrócenie grzeszników. Sprowadźcie w ten sposób pokój na waszą ziemię
ojczystą. Ja jestem aniołem stróżem ojczyzny. A przede wszystkim przyjmijcie cierpliwie
cierpienia, które na was ześle Zbawiciel).
Dzieci przejęły się tymi słowami. Modliły się i wymyślały ofiarki. W przykrościach
powtarzały bez szemrania: to dla ciebie Jezu, za biednych grzeszników. Po paru
miesiącach dzieci były jak zwykle w dolinie za wsią i odmawiały modlitwy polecone
przez Anioła. Tym razem przybliżył się Anioł, trzymając w ręku Kielich i Hostię. Ukląkł i
odmówił z dziećmi piękną modlitwę: „Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty,
uwielbiam Cię ze czcią najgłębszą i ofiaruję Ci bezcenne Ciało, Krew i Duszę i Bóstwo Pana
Naszego Jezusa Chrystusa, obecnego na wszystkich ołtarzach świata, na przebłaganie za grzechy,
które Go obrażają, przez niezmierzone zasługi Jego Najświętszego Serca i za przyczyną
Niepokalanego Serca Maryi błagam o nawrócenie biednych grzeszników”. Potem podał
Komunię św. najstarszej Łucji. Zachęcał znowu do pokuty za grzeszników i do Komunii
św. wynagradzających. Dzieci spełniły gorliwie wszystkie polecenia.
Upłynęło kilka miesięcy. Wiosną (r. 1917) zaczęła objawiać się naszej trójce Matka
Najświętsza. Pewnej niedzieli dzieci bawiły się i często przeplatały zabawę modlitwą.
Dzień był pogodny. Niebo czyste. Nagle błyskawica przestraszyła dzieci. Zerwały się, by
uciec do wsi. Wtem nowa błyskawica. Oślepiająca!
Tuż przed nimi morze ognia. W tej samej chwili nad zieloną koroną dębu ujrzały cudną
Panią. Jaśniała jak słońce. „Nie bójcie się” rzekła i nachyliła się ku nim z tkliwą dobrocią
Matki. Dobre serduszka dziecięce wyczuły, że twarz Pani była dziwnie smutna. Prosiła,
aby tu przychodziły sześć razy, w 13 dniu każdego miesiąca, o tej samej porze: w
październiku powie im swoje życzenie. Poleciła także ofiarować cierpienia i modlitwy
wynagradzające, by przebłagać Boga za grzeszników i uprosić ich nawrócenie.
Zrozumiały dzieci, że była to sama Matka Boga i ludzi. A Pani przychodziła zawsze. W
czerwcu powiedziała Maryja między innymi: „Jezus chce, abym była więcej miłowana.
Duszom, które ofiarują się memu Niepokalanemu Sercu, obiecuję ratunek. Bóg obdarzy je
szczególną łaską”.
W następnym miesiącu zapowiedziała Maryja, że w październiku uczyni wielki cud,
który wszyscy zobaczą. Prosiła o odmawianie Różańca w intencji pokoju. Pokazała też
Maryja okropny obraz dusz potępionych. Wszyscy obecni usłyszeli wtedy bolesny krzyk
dzieci. „Widziałyście piekło – mówi Maryja – do którego idą grzesznicy: By ich ratować, Pan Bóg
chce rozpowszechnić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Należy poświęcić
świat memu Niepokalanemu Sercu. A Komunię św. w pierwsze soboty każdego miesiąca ofiarować
na zadośćuczynienie za grzechy ludzi. Jeśli życzenia moje będą spełnione, wówczas kilka krajów się
nawróci i nastąpi pokój… Serce moje zatriumfuje”. Tymczasem tłumy pobożnych i ciekawych
wzrastały.
Dzień 13 października był zimny i słotny. Mimo to około 70 tysięcy ludzi zebrało się w
dolinie: byli robotnicy, włościanie, lekarze, profesorowie, urzędnicy i inni. Wszyscy
oczekiwali w wielkim napięciu, odmawiając różaniec. W południe błyskawice
zelektryzowały tłumy. Nastała cisza – jakby oddech wszystkich zamarł nagle. – „O tam!
Widzę Ją!” zawołała Łucja. Za chwilę Maryja rozmawiała już z dziećmi. Mówiła tak
bardzo poważnie: „Jestem Najświętsza Panna Różańcowa. Przyszłam upomnieć ludzkość, aby
zmieniła życie i nie zasmucała Boga ciężkimi grzechami”.
Słowa te mówiła z współczującą dobrocią i niewypowiedzianym bólem Matki, która staje
bezsilna przed swawolnymi dziećmi, idącymi ku przepaści. Błaga tylko i zaklina na
największe świętości – jeżeli nie dla rozumu, to dla serca człowieka: na miłość
bezgraniczną Serca Ojca i Przyjaciela, na miłość i ból Serca Matki! Niech oni już dłużej –
prosiła Matka Bolesna – nie martwią naszego Pana. On już dosyć jest obrażany!
Prosiła jeszcze dzieci, aby tu wystawiono kaplicę i oddaliła się. W tej chwili ustał deszcz.
Na niebie w samym zenicie ukazała się nagle srebrna tarcza słońca. Można było w nią
patrzeć gołym okiem. Tarcza zaczęła się obracać, rzucając różnokolorowe blaski. Opisać
nie podobna, jak wszystkie barwy tęczy zalewały i niebo, i ziemię, i tłumy.
iedemdziesiąt tysięcy par oczu wisiało u wirującej tarczy słonecznej. Wtem słońce odrywa
się z miejsca i w linii łamanej opada na horyzoncie. Tysiące głosów zawołało na trzeźwo,
przytomnie, że to cud! To zapowiedziany znak, potwierdzający na oczach 70 tysięcy
przedstawicieli całej ludzkości ze wszystkich stanów, każdego wieku, obojga płci, ze
wszystkich stopni wykształcenia i inteligencji, ze wszystkich typów psychicznych: znak
na niebie, potwierdzający wolę Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi,
która chce w bezgranicznym miłosierdziu, uratować ginącą duchem ludzkość. Od tego
czasu Fatima stała się miejscem świętym. W 14 rocznicę objawienia (1931 r.), Biskupi
Portugalscy poświęcili cały naród Niepokalanemu Sercu Maryi we Fatima. W 5 lat
później do Fatimy przybył prezydent państwa z rządem, by hołd złożyć Królowej
Portugalii.
Portugalia szczęśliwie ocalała ze wszelkiej zawieruchy wojennej. Kroczy najwidoczniej
drogą „rewolucji pokojowej” do lepszej przyszłości. 31 października 1943 r. poświęcił
Ojciec Święty cały świat Niepokalanemu Sercu Maryi, przez głębokie słowa pięknej,
krzepiącej modlitwy. Tym samym potwierdził Zwierzchnik Kościoła zgodność głównych
myśli objawionych w Fatima z odwieczną nauką Ewangelii, dziś znowu z życia
wyrzuconą.
Ks. Leon Cieślak
Nauka o Pierwszej Sobocie Miesiąca
Jednym z życzeń Matki Najświętszej, oprócz poświęcenia się Jej Sercu jest:
1) Codzienne odmawianie Różańca Świętego
2) Poświęcenia pierwszej soboty każdego miesiąca przez Komunię Świętą
wynagradzającą oraz ofiarowanie swoich cierpień i przykrości i dobrowolnych
umartwień w duchu pokuty i wynagrodzenia za grzechy wszystkich, którzy ranią Niepokalane Serce Maryi
3) Pięć pierwszych Sobót
Warunki nabożeństwa:
W dniu 10. 12. 1925 Matka Najświętsza objawiając się Siostrze Łucji, ukazała jej Swe Serce
otoczone cierniami: Spójrz, córko Moja, na to Serce otoczone cierniami, którymi ludzie
niewdzięczni ranią mnie co chwila bluźnierstwami i niewdzięcznością. Ty przynajmniej
staraj się pocieszać mnie i oznajmij w Moim Imieniu, iż przybędę w godzinę śmierci, z
Łaskami potrzebnymi do zbawienia tym wszystkim, którzy w pierwsze Soboty pięciu
następujących po sobie miesięcy wyspowiadają się, przyjmą Komunię Świętą, odmówią
Różaniec, towarzyszyć Mi będą przez piętnaście minut w rozważaniu Tajemnic Różańca
Świętego w intencji wynagrodzenia. W tym celu należy:
1) Wyspowiadać się wystarczająca jest Spowiedź odprawiona w danym tygodniu w tej
intencji
2) Przyjąć Komunię Świętą. Zaleca się w Komunii Świętej zjednoczyć się
najdoskonalszym usposobieniem z Niepokalanym Sercem Maryi
3) Odmówić Różaniec
4) Towarzyszyć Najświętszej Maryi Pannie w przeciągu najwięcej kwadransa rozważając
Tajemnice Różańca lub w ogóle o Życiu, Boleściach i Chwale Maryi
5) Wszystko czynić w wyraźnej intencji uczczenia i pocieszenia, Niepokalanego Serca
Maryi, oraz przebłagania za grzechy.
Dlaczego pięć sobót wynagradzających?
„Córko moja – powiedział Jezus – chodzi o pięć rodzajów zniewag, którymi obraża się
Niepokalane Serce Maryi:
1. Obelgi przeciw Niepokalanemu Poczęciu
2. Przeciw Jej Dziewictwu
3. Przeciw Jej Bożemu Macierzyństwu
4. Obelgi, przez które usiłuje się wpoić w serca dzieci obojętność, wzgardę, a nawet
nienawiść wobec nieskalanej Matki
5. Bluźnierstwa, które znieważają Maryę w Jej świętych wizerunkach”.
Łaski z tego nabożeństwa płynące, przekraczają wszelkie nasze oczekiwania.
Obietnice Matki Najświętszej dane tym, którzy nabożeństwo Pierwszych Pięciu Sobót
przyjmą i odprawią:
„Tym, którzy to nabożeństwo przyjmą, obiecuję ratunek. Przybędę w godzinie śmierci z całą Łaską,
jaka dla ich wiecznej szczęśliwości będzie potrzebna. (…) Te dusze będą obdarzone szczególną
Łaską Bożą; jako kwiaty przed Tronem Bożym je postawię”.
Nasze poświęcenie się Sercu Maryi.
Ojciec Święty, wyrażając swoją radość, że akt poświęcenia ponowili wszyscy Biskupi,
Kapłani i wierni pisze dalej: Gdy już wszyscy po święcili się Sercu Maryi, niech teraz
uzgodnią swe życie z życzeniami Jej Serca. Wiadomo, że nabożeństwo do Niepokalanego
Serca Maryi, ma charakter pokutniczy i wynagradzający za grzechy własne i bliźnich w
celu ubłagania Miłosierdzia Bożego. Ten duch pokuty, umartwienia, ofiary i modlitwy
przebija nieustannie w objawieniach w Fatimie. Pan Jezus objawił w ostatnim czasie
Siostrze Łucji, że da się u błagać, lecz boleje nad małą liczbą dusz chętnych do
umartwienia, które jest konieczne do życia wedle Wiary. Pan Jezus żąda następującego
umartwienia:
Każda dusza, która chce żyć życiem sprawiedliwego według Wiary – musi żyć
umartwieniem i ofiarą. Wiele dusz rozumie pod słowem ,,Pokuta” surowe umartwienie, a
nie czując się na siłach i nie mając wielkoduszności, ostygają w zapale i prowadzą nadal
życie lekkie i grzeszne. Pan powiedział mi, mówi Siostra Łucja: Ofiara, której żądam od
każdego, jest wypełnienie obowiązku swego stanu i przestrzeganie Moich Przykazań. To
jest umartwienie, którego pragnę którego żądam.
Część: I
Część: II