Nabożeństwo ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa
Wyraz naszej miłości i szacunku dla Najświętszego Serca
Pana Jezusa.
Zadośćuczynienie za nasze grzechy.
Przedmiotem święta i w ogólności
nabożeństwa do Boskiego Serca jest samo
cielesne, ludzkie serce Pana Jezusa.
Ponieważ jest istotowo zjednoczone z
drugą osobą Boską, toteż jest
człowieczym sercem samego Boga i jest
jednocześnie symbolem oraz siedzibą
niezmiernej miłości naszego Odkupiciela
do rodzaju ludzkiego.
Tą miłością otoczył nas Pan Jezus,
abyśmy także i my Go podobnie kochali,
Jego czcili i wielbili.
Nabożeństwo to sięga swymi początkami aż na Kalwarię, kiedy to
żołnierz włócznią otworzył bok Ukrzyżowanego, z którego wypłynęła
krew i woda. W ten sposób Zbawiciel otworzył swe serce jako źródło
swej miłości.
Na przestrzeni wieków żyło wielu świętych, czcicieli Boskiego Serca, w
którym to znajdowali ukojenie swoich trudów.
Najwięcej o tym pięknym nabożeństwie przekazała nam św.
Małgorzata Maria Alacoque, której w latach 1673-75 sam Zbawiciel
osobiście się objawiał. Pan Jezus powiedział jej między innymi:
– „Moje Boskie Serce tak płonie miłością ku ludziom… Ono pragnie
rozlewać łaski za twoim pośrednictwem i wzbogacać ludzi Bożymi
skarbami. W nim znajdą wszystko czegokolwiek będą potrzebować dla
ratowania swych dusz z przepaści zguby”.
– „Jeśliby mnie choć trochę ukochano, to za nic bym sobie uważał
wszystko, co wycierpiałem dla ludzi… Ty przynajmniej staraj się Mi
zadośćuczynić o ile to będzie w twej mocy, za ich niewdzięczność…
zwłaszcza zaś przyjmować Mnie będziesz w Komunii świętej w każdy
pierwszy piątek miesiąca…”.
– „Oto Serce, które tak ogromnie umiłowało ludzi, że niczego nie
szczędziło, aż do zupełnego wyniszczenia Siebie, dla okazania im Swej
miłości.
W zamian za to doznaje od większości ludzi gorzkiej
niewdzięczności, wzgardy, nieuszanowania, lekceważenia, oziębłości i
świętokradztw, jakie Mi oddają w tym Sakramencie Miłości. Dlatego
żądam, żeby pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała był odtąd
poświęcony, jako osobne święto na uczczenie Mojego Serca i
wynagrodzenie Mi przez Komunię świętą i inne praktyki pobożne
zniewag, jakich doznaję…”.
Dwanaście obietnic Boskiego Serca
Wszystkim czcicielom Najświętszego Serca Pana Jezusa, Boski
Zbawiciel przyrzekł, co następuje:
1. Dam im wszystkie łaski potrzebne w ich stanie
2. Zgoda i pokój będą panowały w ich rodzinach
3. Będę ich pocieszał we wszystkich utrapieniach
4. Będę im bezpieczną ucieczką w życiu, a szczególnie przy
śmierci
5. Wyleję obfite błogosławieństwa na wszystkie ich
przedsięwzięcia
6. Grzesznicy znajdą w mym Sercu źródło nieskończonego
miłosierdzia
7. Dusze oziębłe staną się gorliwymi
8. Dusze gorliwe dojdą szybko do doskonałości
9. Błogosławić będę domy, w których wizerunek mego Serca
będzie czczony
10. Kapłanom dam dar kruszenia serc najbardziej zatwardziałych
11. Osoby, które będą to nabożeństwo rozszerzały, będą miały imię
swoje zapisane w mym Sercu i na zawsze w nim pozostaną
12. Przyrzekam w nadmiarze miłosierdzia Serca Mojego, że
wszechmocna miłość Moja, udzieli tym wszystkim, którzy
przyjmą Komunię św. w pierwsze piątki przez dziewięć
miesięcy z rzędu, łaskę pokuty, iż nie umrą w niełasce Mojej
ani bez sakramentów świętych, a Serce Moje będzie im
pewną ucieczką w ostatniej godzinie ich życia
Praktyczne wskazówki: W pierwszy piątek miesiąca należy przyjąć
Komunię świętą jako zadośćuczynienie za grzechy i zniewagi. Do
spowiedzi można przystąpić w oktawie przed lub po Pierwszym
Piątku. Po Mszy świętej należy odmówić przepisane nabożeństwa do
Najświętszego Serca Pana Jezusa, takie jak: litania, modlitwa na
Pierwszy Piątek, przebłaganie Boskiego Serca za grzechy itd.
Ofiarowanie się Bożemu Sercu, ułożone przez św. Małgorzatę Marię Alacoque.
Ja N., ofiaruję się i poświęcam Boskiemu Sercu Pana naszego Jezusa
Chrystusa. Oddaję mu swą osobę i swe życie, swe uczynki, przykrości i
cierpienia, ażeby nie używać więcej żadnej części swego jestestwa w
innym celu, jak tylko by czcić, kochać i wielbić to Serce.
Jest wolą moją nieodwołalną być całkowicie jemu oddanym i czynić
wszystko z miłości ku niemu, wyrzekając się całym sercem
wszystkiego, co mogłoby mu się nie podobać.
Obieram Cię więc, Serce Najświętsze, za jedyny przedmiot mej miłości,
za opiekuna mego życia, za rękojmię mego zbawienia, za lekarstwo na
moją ułomność i niestałość, za naprawcę wszystkich błędów mego
życia i za schronisko pewne w godzinę mej śmierci.
Bądź, o Serce pełne dobroci, moim usprawiedliwieniem wobec Boga
Ojca i odwróć ode mnie strzały jego słusznego Gniewu.
O Serce pełne Miłości, pokładam całą swą ufność w Tobie, albowiem
wszystkiego się obawiam po mojej złości i mojej słabości, wszystkiego
atoli spodziewam się po Twojej Dobroci.
Zniszcz więc we mnie, cokolwiek może Ci się nie podobać lub stawiać
opor. Niech czysta twa miłość wniknie tak głęboko w moje serce,
żebym nigdy nie mógł zapomnieć Ciebie ani od Ciebie się oddalić.
Błagam Cię przez wszystką Dobroć Twoją, by imię moje było zapisane
w Tobie, gdyż chcę wszelkie swe szczęście i wszelką swą chwałę
pokładać w tym, by żyć i umierać jako Twój wierny sługa. Amen.