OBJAWIENIA FATIMSKIE

 

W całym świecie głośno o maleńkiej

miejscowości w Portugalii, Fatima (akcentować

pierwszą zgłoskę). W roku 1916 objawił się tam

Anioł Pokoju trojgu dzieciom: siedmioletniej

Hiacyncie, jej braciszkowi Franusiowi,

starszemu o dwa lata i ciotecznej siostrze,

dziesięcioletniej Łucji. Było to w czasach, kiedy Portugalia ginęła z powodu rozruchów

wewnętrznych, bezrobocia, nędzy materialnej i moralnej. A narody krwawiły w wojnie

światowej. Pewnego razu w porze wiosennej, kiedy dzieci pasły owce w pięknej dolinie

w pobliżu wioski rodzinnej Fatima, zjawił się Anioł w postaci pięknego młodzieńca. Miał

je przygotować na przyjście Pani. Powiedział, że jest Aniołem-Stróżem ich Ojczyzny i

prosił gorąco o modlitwy i ofiary wynagradzające za tych, którzy w Boga nie wierzą, nie

wielbią Go i nie kochają.

(Słowa Anioła: – Módlcie się razem ze mną. O Boże mój, wierzę w Ciebie, uwielbiam

Ciebie, ufam Tobie! Miłuję Ciebie! Proszę abyś przebaczył tym, którzy nie wierzą, którzy

Cię nie wielbią, którzy Cię nie kochają. – Tak się módlcie. Głos waszych modlitw wzruszy

Najświętsze Serce Jezusa i Maryi. – Módlcie się wiele. Najświętsze Serce Jezusa i Maryi

ma względem was zamiary pełne miłosierdzia. Ofiarujcie Zbawicielowi wasze modlitwy

na przebłaganie za tyle grzechów, które Go obrażają. Czyńcie dla Niego ofiary. Módlcie

się za nawrócenie grzeszników. Sprowadźcie w ten sposób pokój na waszą ziemię

ojczystą. Ja jestem aniołem stróżem ojczyzny. A przede wszystkim przyjmijcie cierpliwie

cierpienia, które na was ześle Zbawiciel).

Dzieci przejęły się tymi słowami. Modliły się i wymyślały ofiarki. W przykrościach

powtarzały bez szemrania: to dla ciebie Jezu, za biednych grzeszników. Po paru

miesiącach dzieci były jak zwykle w dolinie za wsią i odmawiały modlitwy polecone

przez Anioła. Tym razem przybliżył się Anioł, trzymając w ręku Kielich i Hostię. Ukląkł i 53

odmówił z dziećmi piękną modlitwę: „Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty,

uwielbiam Cię ze czcią najgłębszą i ofiaruję Ci bezcenne Ciało, Krew i Duszę i Bóstwo Pana

Naszego Jezusa Chrystusa, obecnego na wszystkich ołtarzach świata, na przebłaganie za grzechy,

które Go obrażają, przez niezmierzone zasługi Jego Najświętszego Serca i za przyczyną

Niepokalanego Serca Maryi błagam o nawrócenie biednych grzeszników”. Potem podał

Komunię św. najstarszej Łucji. Zachęcał znowu do pokuty za grzeszników i do Komunii

św. wynagradzających. Dzieci spełniły gorliwie wszystkie polecenia.

Upłynęło kilka miesięcy. Wiosną (r. 1917) zaczęła objawiać się naszej trójce Matka

Najświętsza. Pewnej niedzieli dzieci bawiły się i często przeplatały zabawę modlitwą.

Dzień był pogodny. Niebo czyste. Nagle błyskawica przestraszyła dzieci. Zerwały się, by

uciec do wsi. Wtem nowa błyskawica. Oślepiająca!

Tuż przed nimi morze ognia. W tej samej chwili nad zieloną koroną dębu ujrzały cudną

Panią. Jaśniała jak słońce. „Nie bójcie się” rzekła i nachyliła się ku nim z tkliwą dobrocią

Matki. Dobre serduszka dziecięce wyczuły, że twarz Pani była dziwnie smutna. Prosiła,

aby tu przychodziły sześć razy, w 13 dniu każdego miesiąca, o tej samej porze: w

październiku powie im swoje życzenie. Poleciła także ofiarować cierpienia i modlitwy

wynagradzające, by przebłagać Boga za grzeszników i uprosić ich nawrócenie.

Zrozumiały dzieci, że była to sama Matka Boga i ludzi. A Pani przychodziła zawsze. W

czerwcu powiedziała Maryja między innymi: „Jezus chce, abym była więcej miłowana.

Duszom, które ofiarują się memu Niepokalanemu Sercu, obiecuję ratunek. Bóg obdarzy je

szczególną łaską”.

W następnym miesiącu zapowiedziała Maryja, że w październiku uczyni wielki cud,

który wszyscy zobaczą. Prosiła o odmawianie Różańca w intencji pokoju. Pokazała też

Maryja okropny obraz dusz potępionych. Wszyscy obecni usłyszeli wtedy bolesny krzyk

dzieci. „Widziałyście piekło – mówi Maryja – do którego idą grzesznicy: By ich ratować, Pan Bóg

chce rozpowszechnić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Należy poświęcić

świat memu Niepokalanemu Sercu. A Komunię św. w pierwsze soboty każdego miesiąca ofiarować

na zadośćuczynienie za grzechy ludzi. Jeśli życzenia moje będą spełnione, wówczas kilka krajów się

nawróci i nastąpi pokój… Serce moje zatriumfuje”. Tymczasem tłumy pobożnych i ciekawych

wzrastały.

Dzień 13 października był zimny i słotny. Mimo to około 70 tysięcy ludzi zebrało się w

dolinie: byli robotnicy, włościanie, lekarze, profesorowie, urzędnicy i inni. Wszyscy

oczekiwali w wielkim napięciu, odmawiając różaniec. W południe błyskawice

zelektryzowały tłumy. Nastała cisza – jakby oddech wszystkich zamarł nagle. – „O tam!

Widzę Ją!” zawołała Łucja. Za chwilę Maryja rozmawiała już z dziećmi. Mówiła tak

bardzo poważnie: „Jestem Najświętsza Panna Różańcowa. Przyszłam upomnieć ludzkość, aby

zmieniła życie i nie zasmucała Boga ciężkimi grzechami”.

Słowa te mówiła z współczującą dobrocią i niewypowiedzianym bólem Matki, która staje

bezsilna przed swawolnymi dziećmi, idącymi ku przepaści. Błaga tylko i zaklina na największe świętości – jeżeli nie dla rozumu, to dla serca człowieka: na miłość

bezgraniczną Serca Ojca i Przyjaciela, na miłość i ból Serca Matki! Niech oni już dłużej –

prosiła Matka Bolesna – nie martwią naszego Pana. On już dosyć jest obrażany!

Prosiła jeszcze dzieci, aby tu wystawiono kaplicę i oddaliła się. W tej chwili ustał deszcz.

Na niebie w samym zenicie ukazała się nagle srebrna tarcza słońca. Można było w nią

patrzeć gołym okiem. Tarcza zaczęła się obracać, rzucając różnokolorowe blaski. Opisać

nie podobna, jak wszystkie barwy tęczy zalewały i niebo, i ziemię, i tłumy.

iedemdziesiąt tysięcy par oczu wisiało u wirującej tarczy słonecznej. Wtem słońce odrywa

się z miejsca i w linii łamanej opada na horyzoncie. Tysiące głosów zawołało na trzeźwo,

przytomnie, że to cud! To zapowiedziany znak, potwierdzający na oczach 70 tysięcy

przedstawicieli całej ludzkości ze wszystkich stanów, każdego wieku, obojga płci, ze

wszystkich stopni wykształcenia i inteligencji, ze wszystkich typów psychicznych: znak

na niebie, potwierdzający wolę Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi,

która chce w bezgranicznym miłosierdziu, uratować ginącą duchem ludzkość. Od tego

czasu Fatima stała się miejscem świętym. W 14 rocznicę objawienia (1931 r.), Biskupi

Portugalscy poświęcili cały naród Niepokalanemu Sercu Maryi we Fatima. W 5 lat

później do Fatimy przybył prezydent państwa z rządem, by hołd złożyć Królowej

Portugalii.

Portugalia szczęśliwie ocalała ze wszelkiej zawieruchy wojennej. Kroczy najwidoczniej

drogą „rewolucji pokojowej” do lepszej przyszłości. 31 października 1943 r. poświęcił

Ojciec Święty cały świat Niepokalanemu Sercu Maryi, przez głębokie słowa pięknej,

krzepiącej modlitwy. Tym samym potwierdził Zwierzchnik Kościoła zgodność głównych

myśli objawionych w Fatima z odwieczną nauką Ewangelii, dziś znowu z życia

wyrzuconą.

Ks. Leon Cieślak