Lepszą rzeczą jest modlić się, niż rozmyślać

 

 

Niektóre dusze pobożne dużo obracają czasu na czytanie i rozmyślanie, a

mało starają się modlić. Nie ulega wątpliwości, że czytanie duchowne i

rozważanie prawd wiecznych jest rzeczą bardzo pożyteczną, ale o wiele

 

pożyteczniejszą, mówi św. Augustyn (1), jest modlić się. Kiedy czytamy i

rozmyślamy, zastanawiamy się nad swymi obowiązkami, a kiedy się modlimy,

 

otrzymujemy łaskę do ich wykonania. Na co się przyda znać swe obowiązki, a

potem ich nie spełniać? Chyba na to, byśmy większą winę zaciągnęli przed

 

Bogiem! Czytajmy i rozmyślajmy, ile się nam tylko podoba, a nigdy nie

spełnimy swych obowiązków, jeżeli nie poprosimy Boga, by nam dopomógł je

 

wykonać.

I dlatego to, zauważa św. Izydor (2), szatan nigdy nie stara się tak sprawiać

 

nam roztargnienia myślami o troskach doczesnych, jak kiedy spostrzeże, że się

modlimy i prosimy o łaski. Dlaczego? Bo widzi ten wróg, że w żadnym innym

 

czasie nie zyskujemy tyle skarbów niebieskich, jak kiedy się modlimy.

Największym owocem modlitwy myślnej jest to, że prosimy Boga o łaski

 

 

potrzebne do wytrwania i do zbawienia wiecznego. I z tego właśnie powodu

głównie modlitwa myślna jest moralnie konieczna dla duszy, aby się mogła

 

utrzymać w łasce Bożej. Jeśli się bowiem dusza nie będzie starała w czasie

rozmyślania prosić o łaski potrzebne do wytrwania, to nie będzie się o to

modliła i kiedy indziej. Bez rozmyślania bowiem nie przyjdzie jej na myśl

 

prosić o nie a nawet nie pomyśli, że powinna o nie prosić! Przeciwnie, kto

codziennie rozmyśla, dobrze pozna potrzeby swej duszy, niebezpieczeństwa w

 

jakich się znajduje, i że koniecznie powinien się modlić: wskutek tego będzie się

modlił i otrzyma łaski, które mu dopomogą wytrwać i zbawić się. O. Segneri

 

opowiada o sobie, że z początku więcej zwracał uwagi podczas rozmyślania,

aby wzbudzać różne uczucia; ale kiedy później poznał, jak konieczna i

niezmiernie pożyteczna jest modlitwa, odtąd większą część rozmyślania obracał

na modlitwę.

 

Jako pisklę jaskółcze, tak będę wołał, mówił pobożny król Ezechiasz (Iz.

38, 14). Pisklęta jaskółcze piskiem proszą matkę o pomoc i pokarm.

Tak

powinniśmy wszyscy robić, jeśli chcemy się utrzymać przy życiu łaski;

powinniśmy zawsze wołać i prosić Boga o pomoc, aby uniknąć śmierci grzechu

i postąpić w miłości. Opowiada O. Rodrycjusz, że starzy ojcowie, którzy byli

 

pierwszymi naszymi mistrzami duchownymi, zebrali się raz na naradę, aby się 

zastanowić, jakie ćwiczenie jest najbardziej konieczne i najpożyteczniejsze do

zbawienia wiecznego; i rozstrzygnęli, że takim ćwiczeniem jest powtarzać

często tę krótką modlitwę Dawida: Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.

To –

według Kasjana – powinien czynić każdy, kto się chce zbawić. Powinien

ustawicznie wołać: Boże mój, wspomóż mię; Boże mój, wspomóż mię. To

powinniśmy powtarzać od pierwszej chwili, gdy się rano przebudzimy, i później

 

we wszystkich naszych potrzebach i zajęciach tak duchownych jak i

doczesnych, a zwłaszcza wtedy, gdy nas trapi jaka pokusa lub żądza. Św.

Bonawentura (3) twierdzi, że zawsze prędzej można otrzymać łaskę jedną krótką

modlitwą, niż wielu innymi dobrymi uczynkami. A św. Ambroży (4) dodaje, że

 

kto się modli, już tej samej chwili otrzymuje; modlić się bowiem, to tyle, co być

wysłuchanym. Stąd św. Jan Chryzostom (5) pisze, że nie ma potężniejszego

człowieka nad tego, który się modli; albowiem modlący się staje się

uczestnikiem potęgi Bożej. Aby dojść do doskonałości – mawiał św. Bernard (6)

 

– potrzeba rozmyślania i modlitwy; na rozmyślaniu widzimy czego nam brakuje

a modlitwą wyjednywamy sobie czego potrzebujemy.

Słowem, bez modlitwy bardzo trudno, owszem – jak widzieliśmy –

według zwyczajnej Opatrzności Bożej niemożliwą jest rzeczą zbawić się; ale z

modlitwą jest to rzeczą pewną i bardzo łatwą. Nie jest koniecznym, aby się

 

zbawić, iść między niewiernych i oddać swe życie; nie jest konieczną rzeczą

udać się na pustynię i żywić się korzonkami. Czego potrzeba, aby się zbawić?

 

Powtarzać: Boże mój, wspomóż mię; Panie ratuj mię, zmiłuj się nade mną. Czy

jest co łatwiejszego nad to? A to wystarczy, byśmy się mogli zbawić, jeżeli to w

 

czyn wprowadzimy. Św. Wawrzyniec Justyniani upomina nas, byśmy się starali

modlić się przynajmniej na początku każdej czynności. A Kasjan świadczy, że

 

starzy ojcowie zachęcali, aby się do Boga uciekać głównie krótkimi lecz

częstymi modlitewkami. Niech nikt nie lekceważy sobie swej modlitwy –

mawiał znowu św. Bernard (1) – bo Bóg ją ceni i daje nam wskutek niej albo to,

 

o co prosimy, albo co uważa dla nas za pożyteczniejsze. I pamiętajmy, że, jeśli

się nie modlimy, nie będziemy mieli żadnej wymówki, ponieważ każdemu Bóg

 

dał łaskę modlitwy; w naszej mocy jest modlić się, kiedy tylko chcemy, jak

mówił o sobie Dawid: Przy mnie modlitwa do Boga żywota mego: powiem

 

Bogu: Tyś mój obrońca (Ps. 41, 9. 10). O tym pomówimy dłużej w drugiej

części, w której wyłożę dostatecznie, że Bóg każdemu daje łaskę modlitwy, aby

 

przez nią mógł otrzymać następnie wszystkie łaski, i to nawet obfite, do

zachowania przykazań Bożych i do wytrwania aż do śmierci. Na razie mówię

tyle, że jeśli się nie zbawimy, nasza tylko będzie w tym wina; potępimy się tylko

 

dlatego, żeśmy się nie modlili.

 

ŚW. ALFONS MARIA LIGUORI

Doktor Kościoła, Założyciel Zgromadzenia Redemptorystów