PRZESTROGI I RADY ŚWIĘTÉJ TERESSY
KU UDOSKONALENIU
CHRZEŚCIAŃSKIEMU
O osobach Bogu oddanych nie mów inaczéj jak z uszanowaniem.
Gdy będziecie wielu razem, mów mało, Nie sprzeczaj się nigdy,
a zwłaszcza w rzeczach małéj wagi.
Mów do wszystkich otwarcie i spokojnie.
Wystrzegaj się szydzić z czegokolwiek.
Nie napominaj nikogo tylko z uwagą, z miłością i wewnętrznym
żalem za własne winy.
Usiłuj dogadzać każdemu we wszystkiém, co nie jest przeciwne
przykazaniom Boga i kościoła, i być dla wszystkich przyjemnym.
Nie zabieraj nigdy głosu bez poprzedniego rozmysłu, a naprzód
westchnij do Boga, iżby ci nie dał powiedzieć nic złego.
Jeśli nie będzie koniecznéj tego potrzeby, nigdy samego siebie
nie tłómacz i nie uniewinniaj.
Nie masz nic o sobie mówić, coby na cię ściągało pochwałę lub
zaletę: chyba gdyby tego czyj pożytek wymagał. Lecz i wtedy nie
mów inaczéj, jak z pokorą i wdzięcznością ku Bogu.
W mowie swéj unikaj przesady.
W rozmowach jakie prowadzisz, nakłaniaj, ile tylko można,
uwagę swoję i drugich do rzeczy pobożnych i budujących.
Nie twierdź o niczém, czego nie jesteś zupełnie pewnym.
Ktokolwiek przykładnie i bogobojnie mówi przed tobą, słuchaj
go z pokorą uczucia, i staraj się słowa jego obrócić sobie na Odkrywaj przed swym spowiednikiem wszystkie swe pokusy,
wady, dolegliwości i słabości: iżby cię mógł wesprzeć radami,
wskazać ci co masz przedsiębrać.
Cokolwiek czynisz lub zamierzasz, pamiętaj, że Bóg twój i Pan
twój jest wszędzie obecny. To jedno tylko statecznie zachowując,
już możesz być pewny wielkiego postępu w cnotach.
Nie miéj nigdy upodobania słuchać źle mówiących o
kimkolwiek; tem bardziéj nie mów sam źle o nikim, dla tego
tylko żeby go ganiono; chyba o sobie.
Nie dawaj się unosić radości. Jeżeli ci ją Bóg zeszle: bądź w niej
skromny, słodki, cichy, budujący.
Bądź zawsze tak gotowy do posłuszeństwa dla twéj prawéj
władzy, jak gdyby sam Chrystus dawał ci przez nią rozkazy.
W każdym uczynku, w každéj chwili, wchodź w sąd ze swojém
sumieniem; aby i najmniejsza wina twoja nie uszła ci przed
uwagą; i abyś natychmiast mógł się z niej poprawić, a przy
pomocy Boskiéj unikać onéj na przyszłość.
Nie wypatruj ułomności i przywar w nikim, ale owszem bierz u
każdego na baczenie i przykład, jego cnoty i dobre postępki.
Przeciwnie, w zastanawianiu się nad sobą samym, nie zatrzymuj
uwagi nad tém, co mógłbyś w sobie widzieć chwalebnego.
Znoś cierpliwie, dla Jezusa Chrystusa, wszystkie dolegliwości i
przykrości życia.
Utrzymuj w sercu i rozwijaj każde dobre uczucie, jakie ci Bóg
zsyła: nie zaniedbuj wykonywać żadnego dobrego natchnienia,
które ci od Niego przychodzi. Wystrzegaj się we wszystkiém, ile możesz, odróżniania się od
innych: wyjąwszy gdybyś się ujrzał w towarzystwie
niewiernych.
We wszystkich rzeczach, widomych i niewidomych, uważaj
mądrość i dobroć Opatrzności Boskiéj; i niech wszystko stawa się
dla ciebie pobudką do składania Jéj czci i dziękczynienia.
Odrywaj swe serce od świata i ciała; szukaj Boga; a znajdziesz i
otrzymasz prawdziwą szczęśliwość.
Nie dawaj sobie chluby przed ludźmi z nabożeństwa. Ukrywaj je
przez skromność, ale się go nie wstydź przez słabość i
niepewność wiary.
Bacz na siebie, iżbyś nie był ciekawym w rzeczach do ciebie nie
należących. Nie rozwódź się nad niemi. Wcale się do nich nie
mieszaj.
Bierz często przed oczy życie swe przeszłe, iżbyś się pobudzał do
skruchy i żalu za grzechy; rozważaj jak jeszcze i w téj chwili
jesteś niegodnym miłosierdzia Boga, i błagaj Go o nie, szczerém
postanowieniem poprawy.
Nie przestawaj nigdy upokarzać się i umartwiać we wszystkiém
aż do śmierci.
Ofiaruj Bogu wszystkie swe myśli, uczynki i uczucia; przez
zasługi Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Na każdy dzień, poświęcony uczczeniu, którego Świętego lub
Świętéj, rozważaj jakie były ich szczególne cnoty i zasługi;
prosząc Boga, aby cię temiż cnotami i zasługami obdarzać raczył.
Ile razy będziesz miał szczęście przystępować do Stołu Boskiego,
przejmuj się najgłębszą wdzięcznością ku Bogu; i staraj się czuć
to jak najmocniéj, że będąc stworzeniem nikczemném i grzechu pełném, nie możesz Mu godnie dziękować za łaskę tak
niezmierną.
Nie karz ani nie strofuj nikogo, kiedy się gniewasz; wstrzymaj się
z tém, aż gniew twój uspokoi się.
Utwierdzaj się nieustannie w bojaźni Boga. Ona to najpewniéj
wprowadza w duszę pokorę i skruchę.
Miéj ciągle na uwadze jak wszystkie uczucia i związki ludzkie są
zmienne i niestałe, i jak im zaufać nie można. Połóż swą ufność
jedynie w Bogu, który się nie zmienia, ani nie zawodzi.
Za každém przyjęciem Ś. Kommunii błagaj Boga o jaką
szczególną łaskę; o dar, którego potrzebujesz dla zbawienia
duszy.
Gdy będziesz w smutku i trwodze, strzeż się dla tego opuszczać
modlitw, pokuty i inszych dobrych uczynków: przez to bowiem
uległbyś nieprzyjacielowi, co te smutki i trwogi umyślnie ku
tobie wymierza, iżby cię oderwał od Boga. Owszem, czyń, ile
tylko z ciebie jest, czyń więcéj jeszcze niż pierwéj; a doznasz
rychło przeciw niemu pomocy i łaski Nieba.
Pamiętaj, że to życie jest chwilą; że życie przyszłe jest
wiecznością.
Nie miéj inszego pragnienia, jak pragnienie Boga; ani inszéj
bojaźni, jak bojaźń Jego utracenia; ani inszéj boleści, jak boleść, że
Go jeszcze nie posiadasz; ani inszéj radości, jak radość, że do
Niego dążysz.