LXVI. Jaki to dar kosztowny ofiaruje się we Mszy Świętej – Marcin z Kochem

Św. Paweł mówi: Każdy bowiem arcykapłan ustanawiany jest do składania darów i ofiar, przeto potrzeba, aby Ten także miał coś, co by ofiarował (Hbr 8, 3).

Ponieważ Chrystus także od swego Ojca wyświęcony został na Kapłana, przeto i On musi mieć coś, co by ofiarował.

Dar mający być ofiarowany, nie może być podły i lichy, ale nieskończenie wysoką mieć musi wartość, by był godny na ofiarę, a im większy pan, tym też kosztowniejszy dar być powinien.

Gdybyś królowi ofiarować chciał garść grochu, może wyśmiano by cię i wzgardzono tobą. A Bóg jest Panem Najwyższym, rządcą Nieba i ziemi, wszystkich królów i cesarzy świata doczesnego.

Przeto i dar, który mu chcesz dać, o wiele kosztowniejszy być powinien i cenniejszy nad te, jakimi panów ziemskich chciałbyś obdarzyć.

Słuchaj, co mówi mędrzec Salomon: Świat cały przy Tobie jak ziarnko na szali, kropla rosy porannej, co spadła na ziemię (Mdr 11, 22). Kiedy więc cały świat, według nieomylnego świadectwa Pisma Świętego, znaczy w porównaniu z Bogiem zaledwie tyle, co kropla rosy, cóż tedy na całym świecie znajdziesz, co byś Jemu godnego mógł ofiarować?

A cóż Chrystus w całym Niebie mógł znaleźć, oprócz Boga, co by Przenajświętszej Trójcy złożył w godnej i upodobanej ofierze? I cóż mniemasz, ofiaruje Chrystus we Mszy Świętej Bogu Najwyższemu?

Słuchaj: w całym Niebie i na całym świecie znalazł tylko jedno, co było godne ofiarowania Bogu Nieskończonemu, to jest – swoje Przenajświętsze, Niepokalane, Błogosławione Człowieczeństwo, czyli innymi słowy: swoje Przenajświętsze Ciało, swoją Najkosztowniejszą Krew i swą błogosławioną duszę.

O czym św. Jan Złotousty tak mówi: „Chrystus był i jest Kapłanem i Ofiarą; Kapłanem według ducha, Ofiarą według Ciała. Tenże ofiarował i był ofiarowany”.

Również mówi św. Augustyn: „Chrystus sam takim był Kapłanem, że razem i Ofiarą; albowiem nic innego nie ofiarował jak siebie samego”.
To Jego człowieczeństwo jest ze wszystkiego najdroższe i najprzedniejsze, co wszechmocna Ręka Boża stworzyła. Bóg szczodrobliwy obdarzył wprawdzie aniołów niezliczonymi darami i cnotami, i różnym Świętym swoim wiele dał łask i na duszy, i ciele, szczególnie zaś Najświętszą Dziewicę Marię, tak przy stworzeniu Jej, jak w Jej życiu świętym, obsypał darami swymi, łaskami i cnotami; ale wszystkie te dary, cnoty i zalety złączył w człowieczeństwie Chrystusa, a nadto dodał jeszcze wiele nieskończonych łask i skarbów niebieskich.

Osądź teraz, jakimi zaletami człowieczeństwo Chrystusa było zaszczycone i jakie morze doskonałości zawiera ono w sobie.

Najkosztowniejsze i najczcigodniejsze człowieczeństwo Chrystusa jedyną jest Najdroższą Ofiarą, którą Najwyższy Kapłan, Jednorodzony Syn Boży, Jezus Chrystus ofiaruje i składa codziennie Przenajświętszej Trójcy we wszystkich Mszach Świętych.

A nie tylko ją ofiaruje, ale z nią razem ofiaruje to wszystko, co najświętsze człowieczeństwo ku większej chwale i ku uwielbieniu Trójcy Najświętszej przez trzydzieści trzy lata na ziemi z miłością serdeczną wypełniało, to jest: wszystkie swoje posty, czuwania, modły, podróże, dzieła pokutne, umartwienia, swoje kazania, zniesione prześladowania, wzgardy, potwarze, szyders twa, wszystkie cierpienia, biczowania, cierniowe kolce, rany, męki i katusze, wszystkie swoje łzy, krwawe pocenie się i wszystkie swej krwi krople.

To wszystko stawia Chrystus na wszystkich Mszach Świętych przed oczy Trójcy Najświętszej i ofiaruje Jej z taką samą usilnością i pokorą, z jaką je ofiarował za życia swego świętego na ziemi i w czasie Męki Swej Najświętszej.

Ale nie samo tylko człowieczeństwo swoje składa Chrystus w Ofierze Mszy Świętej, lecz człowieczeństwo z Bóstwem połączone. Chociaż bowiem we Mszy Świętej nie Bóstwo Chrystusa ofiaruje się Trójcy Świętej, ale człowieczeństwo Jego, to przecież człowieczeństwo to ofiaruje się w swej doskonałości, jaką nabyło przez osobiste zjednoczenie się z Bóstwem.

Dla tego zjednoczenia więc człowieczeństwo ubóstwione, nieskończonymi skarbami łask wzbogacone, nabyło nieskończonej wartości i najwyższej godności.

Pojmiesz więc, jak wielce kosztowną Ofiarę Zbawiciel nasz we wszystkich Mszach Świętych składa Trójcy Świętej, ofiarując Boskie swe człowieczeństwo w sposób niepojęty i najwznioślejszy.

Nareszcie to jeszcze godne uwagi, że Chrystus swego człowieczeństwa nie ofiaruje w kształcie, w jakim ono jest w Niebie, ale w kształcie, w jakim jest na ołtarzu. Bo w Niebie to człowieczeństwo tak jest chwalebne i wspaniałe, że aniołowie nawet drżą przed Jego majestatem.

Na ołtarzu zaś tak ono jest wyniszczone i pokorne, że ci sami święci aniołowie zdumiewają się nad nim i dziwują. Albowiem tu ten Majestat Boski ukryty jest pod postaciami chleba i wina i jakoby zamknięty w wiecznym więzieniu.

I w jakiej to pokornej, lichej, maluczkiej postaci chleba i wina ofiaruje się Chrystus Trójcy Świętej w sposób tak dziwny, że wszystkie zastępy w Niebie zdumiewają się nad tym cudem!

Cóż może pomyśleć lub powiedzieć Przenajświętsza Trójca, gdy to chwalebne człowieczeństwo Chrystusa w tak pokornej postaci, jakoby robaka wzgardzonego, widzi leżące u stóp swoich? Jakże wielka cześć wynika stąd dla Ojca Niebieskiego, kiedy Syna swego w tak wielkim widząc poniżeniu, wie że to wszystko wypełnia ku Jego większej chwale Ojcowskiej!

Co za moc niezwrównana spływa stąd na Ofiarę Mszy Świętej, w której największe spełniają się tajemnice Boże! A na ludzi ileż spływa zbawiennych pożytków, że za nich właśnie Msza Święta się ofiaruje?

Ileż pożądanej pociechy i osłody dostępują stąd dusze w Czyścu cierpiące, że dla ich wyzwolenia tyle Mszy Świętych się odprawia i słucha?
W księdze o sławnych mężach zakonu cystersów czytamy w tym względzie historię następującą:

Za czasów św. Bernarda umarł zakonnik klasztoru z Clervoux i na męki czyścowe od Boga był skazany. Pokazał się bowiem po śmierci jednemu z ojców, staruszkowi i powiedział mu, że jest w Czyścu i prosi o Mszę Świętą za siebie.

Po kilku dniach pokazał się nieboszczyk znowu temu ojcu z wesołym obliczem, i rzekł:
– „Dziękuję Panu Bogu memu, że teraz znajduję się w dobrym stanie”. Starzec pyta:
– „Jakże zostałeś zbawiony?” Odpowiada zmarły:
– „Chodź i patrz”. To rzekłszy prowadzi go do kościoła klasztornego, gdzie przy każdym ołtarzu stali kapłani odprawiający pobożnie Msze Święte, i tak mówi:
– „Patrz, to są oręże łaski Boskiej, przez które zostałem ocalony. Ta jest zwycięska moc Miłosierdzia Boskiego. Ta jest Ofiara zgładzająca grzechy świata. Mówię ci zaprawdę, że tej broni łaski, tej mocy Miłosierdzia, temu całopaleniu Baranka nic oprzeć się nie może, chyba jedno tylko serce niepoprawne i niepokutne”.

Staruszek ocknąwszy się, opowiedział to widzenie braciom zakonnym, a dla wszystkich to odtąd było zachętą do częstego i nabożnego ofiarowania Mszy Świętych za zmarłych.

Podałem tu tę historię, abyś lepiej poznał nadzwyczajną skuteczność Mszy Świętej i słuchał jej jak najpobożniej.

Powtarzam ci więc raz jeszcze te piękne słowa, które zechciej mieć często w pamięci:
– „Codzienne Msze Święte są orężami łaski Bożej, są mocą Miłosierdzia Bożego zwyciężającą. We Mszy Świętej ofiaruje się za grzechy świata Baranek Boży, którego mocy nic oprzeć się nie może, prócz serca niepokutującego, zatwardziałego”!

10