LXII. Uroczystość Bożego Narodzenia – Błogosławiony ks.Ignacy Kłopotowski

I.

(Łuk. II, 1—14).

Onego czasu: Wyszedł dekret od Cesarza Augusta, aby zapisano wszystek świat.
Ten spis pierwszy stał się za starosty Syryjskiego Cyryna: i szli wszyscy aby się zapisali każdy do miasta swego.

Szedł też i Józef z Galilei z miasta Nazaretu, do Żydowskiej ziemi do miasta Dawidowego, które zowią Betleem: dlatego że był z domu i z pokolenia Dawidowego, aby był zapisany z Maryą poślubioną sobie małżonką brzemienną.

I stało się, gdy tam byli, wypełniły się dni, aby porodziła. I porodziła syna swego pierworodnego, a uwinęła go w pieluszki, i położyła go w żłobie: bo miejsca dla nich nie było w gospodzie.

A byli pasterze w tejże krainie czuwający, i odprawiający nocne straże nad trzodą swoją. A oto Anioł Pański stanął przy nich, a jasność Boża zewsząd ich oświeciła, i zlękli się wielką bojaźnią.

I rzekł im Anioł: Nie bójcie się: bo oto opowiadam wam wesele wielkie, które będzie wszystkiemu ludowi: iż wam dziś narodził się Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowem.

A to wam znakiem: Znajdziecie niemowlątko uwinione w pieluszki, i położone w żłobie. A natychmiast przybyło z Aniołem mnóstwo wojska niebieskiego, chwalących Boga, i mówiących: Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli.

II.

(Łuk. II, 15—20).

Onego czasu: Pasterze mówili jeden do drugiego: Pójdźmy aż do Betleem, a oglądajmy to słowo, które nam Pan pokazał. I przyszli kwapiąc się: i znaleźli Maryą, i Józefa, i niemowlątko położone w żłobie.

A ujrzawszy, zrozumieli słowo, które im było powiedziane o dzieciątku tem. A wszyscy, którzy słyszeli dziwowali się: i temu, co do nich pasterze mówili.

Lecz Marya te wszystkie słowa zachowywała, rozważając w sercu swojem. I wrócili się pasterze wysławiając, i chwaląc Boga za wszystko, co słyszeli, i widzieli, jako im powiedziane było.

Jasno i zrozumiale opisuje Ewangelia święta Boże Narodzenie naszego Zbawiciela. Pamiątkę tego Narodzenia obchodzi Kościół świętem uroczystem, z upragnieniem przez wszystkich katolików oczekiwanem.

A zdaje się nam, że w dzień tak uroczysty łaska Boża odradza się w sercach naszych. Stają się one jakby żłobkiem, w którym Najśw. Marya Panna, składa swego Synaczka, uwinionego w pieluszki, naszego Zbawiciela dawcę wszelkiej łaski Bożej.

Ale, niestety, o ilu tu sercach należy powtórzyć, co powiada Ewangelia św. „miejsca dla nich – to jest dla Najświętszej Rodziny – nie było w gospodzie“. Nie każde serce katolika jest miejscem, przybytkiem, świątynią dla Boga, – tylko serce wolne od grzechów, nie zabrudzone namiętnościami.

Takich serc, któreby Go ogrzały swą miłością szukał Pan Jezus, gdy się narodził w Betleem i został złożony w żłobku w stajence betleemskiej. I oto znalazł je – jak czytamy w Ewangelii św. – pośród pasterzy, w tejże krainie czuwających przy trzodzie swojej.

Serce ich choć proste, ale wierzące i z łaski Bożej korzystające, dało przystęp Aniołowi, który im zwiastował wesele wielkie, iż się dziś narodził Zbawiciel.

A gdy oni przyjęli pobożnie Anioła i słowom jego uwierzyli, gdy z łaski, przez niego im z Nieba przyniesionej skorzystali, natychmiast przybyło mnóstwo wojska niebieskiego, złożonego z samych Aniołów, chwalących Boga i mówiących: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli.

Tylko ci ludzie mają dobrą wolę, którzy z łaski Bożej korzystają i ci tylko czuć będą w sercach swych owoc łaski Bożej i pokój. Ci zaś, którzy w sercu łaski Bożej wskutek grzechu utrzymać nie mogą, z którymi przez grzech nie Anioł, ale szatan rozmowę prowadzi i obcuje, – tych wola, niezgodna z wolą Bożą, wyrażoną w przykazaniach świętych, jest złą, są oni ludźmi złej woli i wskutek tego pokoju w sumieniu mieć nie mogą.

O! jakżeż starać się mamy, aby obcować z dobrymi sąsiadami, przyjaciółmi, znajomymi, którzy, jak Anioł, posłani do nas, doprowadzą nas swym przykładem i słowem do Boga, którego serce nasze stanie się żłobkiem, czyli przybytkiem, a tem samem pokój czuć będziemy w duszy.
A natomiast jak każdy z nas unikać winien złych ludzi, szerzących zgorszenie słowem i czynem! Dziś ich nie brak. Udają przyjaciół, a wewnątrz są wilkami drapieżnymi dla naszego uświęcenia i zbawienia. Poznamy ich też może w święto Bożego Narodzenia jak wolu i osła przy żłobie przez obżarstwo i opilstwo które stanie się dla nich grzechem nowym.

Od ludzi żyjących jedynie dla jedzenia i picia, nie szukających prawdy Bożej, nie owianych miłością Bożą i miłością bliźniego, niech strzeże nas Pan Bóg.

Błogosławiony ks.Ignacy Kłopotowski