O NIECZYSTOŚCI

 

 

ZWIĄZAWSZY RĘCE I NOGI JEGO,WRZUDCIE GO W CIEMNOŚCI ZEWNĘTRZNE,TAM BĘDZIE PŁACZ I ZGRZYTANIE ZĘBÓW.

Mt, 22,13

 

 

Jeśli każdy grzech śmiertelny może nas wtrącid do piekła, to co dopiero mówid o haniebnym grzechu nieczystości?

Czy już sama nazwa tego występku nie powinna

przerazid każdego człowieka, a tym bardziej chrześcijanina? Ach, gdybym mógł 

przedstawid wam dokładnie, jak czarnym i wstrętnym występkiem jest ten grzech, 

to może staranniej byście go unikali i większy czulibyście do niego wstręt!

Mój Boże! Jak chrześcijanin może oddawad się namiętności, która tak strasznie go

poniża, która haobi go i upadla jak bezrozumne zwierzę!

Jak może oddawad się tej – mówiąc po prostu – zbrodni, która szerzy w duszy

ludzkiej tak straszne zniszczenie?

A przecież on, chrześcijanin, jest świątynią Boga i żywym członkiem tego

Mistycznego Ciała, którego Głową jest Jezus Chrystus!

I czemu człowiek tarza się w błocie bezwstydnej rozwiązłości, która skraca mu

życie, pozbawia go dobrego imienia i naraża na nieszczęśliwą wiecznośd?

Żebyście wystrzegali się tego grzechu, najpierw przedstawię wam całe jego

obrzydlistwo; po drugie, powiem, w jaki sposób możemy się go ustrzec; po trzecie,

wskażę wam przyczyny tego grzechu, a wreszcie pouczę was, jakich środków 

należy używad, żeby się przed nim obronid.

Chcąc wam właściwie przedstawid ciężkośd tego przeklętego grzechu – grzechu,

który tyle dusz prowadzi na zatracenie – trzeba by otworzyd przed waszymi oczyma 

piekło wraz z całą jego grozą i pokazad wam, jak strasznie Boża wszechmoc 

chłoszcze nieszczęsne ofiary tego występku.

Przyznacie, że człowiek nie zdoła do kooca zrozumied ani obrzydliwości tego

grzechu, ani też surowości Bożej, która nieczystych karze na wieki. Powiem tylko 

tyle, że kto popełnia grzech nieczysty, ten dopuszcza się swego rodzaju 

świętokradztwa, bo znieważa członki Chrystusowe i świątynię Ducha Świętego, 

jaką jest nasze ciało. 

Z tego chod w niewielkim stopniu można wywnioskowad, jak wielką obrazę Bożą 

stanowi ten grzech i na jak wielkie zasługuje on kary.

Trzeba by, bracia moi, postawid tu teraz przed wami bezwstydną królową Jezebel,

która przez swój nierząd zgubiła tyle dusz; ona sama powinna wam odmalowad 

straszny, ponury i rozpaczliwy obraz mąk, jakie teraz ponosi w piekle i będzie 

ponosid na wieki. Usłyszelibyście, jak wśród pożerających ją płomieni jęczy ona:

„Biada mi! Jak strasznie cierpię! Żegnaj wspaniałe niebo, nigdy cię nie zobaczę –

dla mnie wszystko się już skooczyło. Przeklęty grzechu nieczysty, to za ciebie 

nagrodą są te płomienie, które teraz mnie pożerają. O, jak drogo muszę płacid za 

brudną, przelotną przyjemnośd! Gdybym mogła jeszcze raz wrócid na ziemię, 

potrafiłabym docenid cnotę czystości!” 

Pójdźmy jeszcze dalej, żebyście mogli dokładniej poznad obrzydliwośd tego 

grzechu. I nie mówię przecież o poganach, którzy nie mieli szczęścia poznad 

dobrego Boga; mam na myśli chrześcijanina, który powinien wiedzied, że ten 

grzech pozbawia go niebieskiego dziedzictwa, że zmienia on synów Boga w synów 

gniewu i odrzucenia.

Jeszcze raz powtarzam, że mówię o chrześcijanach, których Jezus Chrystus odkupił

Swoją Przenajświętszą Krwią i uczynił mieszkaniem i przybytkiem Boga.

Trudno mi zrozumied, jak może chrześcijanin oddawad się temu obrzydlistwu. Już

sama myśl o tym powinna człowieka śmiertelnie przerazid. Duch Święty mówi, że 

nędznik, który oddaje się rozwiązłości, zasługuje na to, żeby duch piekielny deptał 

po nim tak, jak stopy ludzkie depczą po śmieciach. „Każda niewiasta, która jest 

nierządna, jako gnój na drodze podeptana będzie.”

Świętej Brygidzie objawił kiedyś Chrystus, że przygotował dla rozpustników

straszne męczarnie i że prawie wszyscy ludzie padli ofiarą tego haniebnego 

występku.

Weźmy do ręki Pismo Święte, a zobaczymy, jak surowo ściga Bóg ludzi nieczystych

już od początku świata. Popatrzcie, jak ludzie już przed potopem oddają się temu

potwornemu nierządowi. Miłosierny Bóg nie może znieśd tego widoku – żałuje, że

stworzył człowieka i postanawia go surowo ukarad. Otwierają się więc niebieskie

katarakty, wody potopu zalewają cały świat i oczyszczają zbrukaną ziemię.

Idźmy więc dalej. Mieszkaocy Sodomy, Gomory i sąsiednich miast oddają się

obrzydliwym występkom. Bóg, uniesiony słusznym gniewem, spuszcza na te 

przeklęte miejsca deszcz ognia i spala wszystkie żyjące tam istoty. Ogieo i siarka 

zabiły wszystko: ludzi, zwierzęta, drzewa; nawet ziemia i kamienie stały się ofiarą 

gniewu Bożego. Tam, gdzie przedtem były urodzajne pola i piękne skaliste 

wzgórza, teraz oglądamy Morze Martwe, w którym nie może przeżyd żadna ryba. 

Czasem spotkasz na jego brzegach coś, co przypomina owoce, są to jednak tylko 

łudzące ludzkie oko grudki popiołu. W jeszcze innym miejscu czytamy, że Pan Bóg 

rozkazał ukarad śmiercią dwadzieścia cztery tysiące ludzi za to, że oddawali się 

rozpuście.

Śmiało możemy powiedzied, że ten przeklęty grzech prawie zawsze był przyczyną

wszystkich nieszczęśd ludu wybranego. Popatrzcie na królów Dawida i Salomona, 

na inne postacie biblijne. Co było powodem chłosty, jaka spadła na nich i na ich 

poddanych – czy nie ten przeklęty występek?

Mój Boże, ile dusz odbiera Ci ten grzech! A ile ofiar przynosi piekłu! 

W Nowym Testamencie kary za rozpustę również nie są mniejsze. Święty Jan w

Apokalipsie widzi grzech nieczysty przedstawiony pod postacią niewiasty, która 

siedzi na potwornym zwierzęciu mającym siedem głów i siedem rogów. Chce on 

nam przez to pokazad, że grzech cielesny rzuca się na wszystkie przykazania Boże, 

że jest powodem ich łamania – że mieści w sobie wszystkie grzechy główne.

Jeżeli się chcecie przekonad, czy tak jest naprawdę, przyjrzyjcie się występkom

człowieka nieczystego. Zobaczycie na własne oczy, że idąc za pożądliwością ciała 

łamie on wszystkie przykazania i staje się winny wszystkich grzechów głównych.

Nie muszę tu wchodzid we wszystkie szczegóły – sami widujecie to na własne oczy.

Dodam tylko, że żaden inny grzech nie bywa powodem tylu świętokradztw. Wielu 

ludzi tego nie dostrzega; inni — chod dobrze zdają sobie z tego sprawę, nie chcą 

spowiadad się ze świętokradztw, nieodrodnych córek rozwiązłości.

Dopiero na Sądzie Ostatecznym zobaczymy, ilu ludzi nieczystośd wtrąciła w 

wieczne potępienie.

Tak, bracia, ten grzech jest wyjątkowo obrzydliwy i dlatego ludzie popełniają go w

tajemnicy. Chcą go ukryd nawet we własnych oczach, bo dobrze wiedzą, jak bardzo 

ich on upadla.

Żeby łatwiej wam było zrozumied, jak często ten grzech spotyka się wśród

chrześcijan, wytłumaczę wam teraz, na ile sposobów można się go dopuścid. Bo 

przeciw szóstemu przykazaniu wykraczają ludzie: myślami, pragnieniami, 

spojrzeniami, słowami, uczynkami i sytuacjami.

Najpierw myślami.

Wielu nie potrafi odróżnid myśli od pragnienia – stąd tak łatwo o świętokradzkie

spowiedzi. Zła myśl jest grzeszna wtedy, gdy nad jakąś nieskromną rzeczą, 

odnoszącą się do was lub do innych dobrowolnie się zastanawiacie:, chod nie 

macie jeszcze ochoty zrealizowad tej myśli, to jednak pełzacie nią po tych 

brudnych i nieprzyzwoitych tematach. Przy spowiedzi trzeba zawsze mówid, jak 

długo myśleliście o jakiejś niemoralnej rzeczy; trzeba też wyznad, czy wracaliście 

myślą do jakiejś nieprzyzwoitej rozmowy, grzesznej poufności lub czegoś, coście 

widzieli. 

Zły duch stawia wam przed oczy rozmaite nieskromne rzeczy, bo liczy, że nakłoni 

was do grzechu, przynajmniej myślą.

Grzeszy się też pragnieniami. Różnica pomiędzy myślą a pragnieniem polega na 

tym, że pragnienie dąży do wykonania tego, o czym się myśli. Pragnieniem grzeszy 

ten, kto grzech nieczysty chce popełnid, kto szuka do tego okazji. Oczywiście przy 

spowiedzi trzeba wyznad, czy takie pragnienie było jeszcze ukryte w głębi duszy, 

czy też użyliście już jakichś środków do jego spełnienia, czy molestowaliście kogoś 

mając złe intencje.

Potem:, kogo chcieliście nakłonid do złego – czy brata, czy siostrę, czy dziecko, czy 

matkę, czy siostrzenicę, czy bratanicę, czy kuzyna. Gdyby ktoś z własnej winy nie 

wyznał takich okoliczności, to jego spowiedź nie miałaby żadnej wartości. Rzecz 

jasna, nie trzeba nikogo wymieniad z nazwiska. Ale gdyby ktoś nie wyznał, że 

dopuścił się czegoś nieuczciwego z bratem czy siostrą, a tylko oskarżałby się 

ogólnikowo, że „zgrzeszył przeciw cnocie czystości” – to takie wyznanie na pewno 

nie byłoby wystarczające.

Grzeszy również ten, kto rzuca spojrzenia na przedmioty nieczyste i na wszelkie w

ogóle rzeczy, które łatwo mogą człowieka doprowadzid do upadku. Bo wzrok jest

bramą, przez którą bardzo często wchodzi do duszy grzech. Dlatego sprawiedliwy 

Hiob powiedział: „Uczyniłem przymierze z oczyma swymi, abym ani pomyślał o 

pannie”.

Grzeszyd można także słowami. Przez mowę wyrażamy na zewnątrz to, co 

myślimy, co dzieje się w naszym sercu. Trzeba więc spowiadad się ze wszystkich 

nieczystych słów i dodawad, jak długo trwała taka brudna rozmowa, jakie pobudki 

was do niej skłoniły, w obecności ilu i jakich osób mówiliście o rzeczach 

nieczystych.

Ach, drodzy bracia, dla ilu dzieci lepiej by było wpaśd w łapy tygrysa czy lwa, niż

dostad się w towarzystwo wyuzdanych ludzi!

Z obfitości serca mówią usta. Wiedząc to, łatwo zrozumiecie, jak bardzo muszą byd

zepsute serca tych niegodziwców, którzy brudzą się i tarzają w błocie nieczystości.

O, Boże, Ty sam powiedziałeś, że po owocu poznaje się drzewo! Po wstrętnych

rozmowach poznaje się więc duchową zgniliznę człowieka.

Grzeszyd można następnie uczynkami. Do uczynków takich należą między innymi

niedozwolone dotykania siebie lub innych czy nieskromne pocałunki. Nie chcę o 

tym bliżej mówid, bo dobrze rozumiecie, o co chodzi.

Ale, niestety – gdzie są ci, co by się z takich rzeczy spowiadali! Nic dziwnego –

jeszcze raz to powtarzam – że grzech nieczysty staje się powodem wielu 

świętokradztw. Dowiemy się o tym dokładnie w straszny dzieo pomsty Bożej! 

Ileż to dziewcząt spędza po dwie albo trzy godziny sam na sam z ludźmi

niemoralnymi?

Jakie ohydne rozmowy się tam odbywają, jak naprawdę usta stają się wtedy

piekielnymi czeluściami! O, Boże, jak wśród tak gwałtownego ognia nie ma się 

rozpalid żądza?!

Grzeszy się wreszcie wtedy, kiedy się komuś stwarza okazję do grzechu 

nieczystego lub takiej okazji się ulega. Odnosi się to przede wszystkim do kobiet, 

które przesadnie się stroją i przez to powodują zgorszenie u innych. Dopiero na 

sądzie Bożym dowiedzą się, ile upadków przez to spowodowały.

Wielka wina ciąży też na tych osobach, które dopuszczają się rozmaitych flirtów i 

kokieterii.

Nie można także usprawiedliwid człowieka, który z takimi osobami wdaje się w

rozmowę. Byd może, nie znajduje on w niej przyjemności, ale postępuje źle, bo

dobrowolnie naraża się na niebezpieczeostwo. Niech więc bardzo uważają ci, 

którzy pod pozorem umówionego już małżeostwa widują się zbyt często, 

spędzając nieraz ze sobą mnóstwo czasu, nawet w nocy. Te wszystkie uściski, jakie 

się wtedy zdarzają, tchną zmysłowością i prawie zawsze są grzechami 

śmiertelnymi. Dlatego zaręczeni powinni postępowad bardzo ostrożnie, żeby Bóg

nie pokarał ich kiedyś ciężko za grzechy popełnione przed zawarciem małżeostwa.

Także i rodzeostwa powinny uważad, żeby się im nie trafiały żadne poufałości. 

Ciężka odpowiedzialnośd spada na rodziców, którzy nie czuwają nad postępkami 

swoich dzieci.

Przeciw świętej cnocie czystości grzeszy też ten, kto w nocy pokazuje się ludziom

bez stosownego okrycia – na przykład, kiedy idzie otwierad drzwi albo pomóc 

choremu. Także i matka powinna uważad, żeby nie spoglądad nieskromnie na 

dzieci i nie pozwalad sobie na niepotrzebne dotknięcia. Ojcowie i matki oraz 

przełożeni ciężko odpowiedzą za to przed Bogiem, jeśli się okaże, że z ich winy 

między dziedmi czy podwładnymi pojawiały się grzeszne poufałości.

Dopuszcza się grzechu ten, kto czyta złe książki lub je innym pożycza, a także ten, 

kto rozpowszechnia lekkomyślne piosenki. Złe są też czułostkowe listy i 

korespondencje.

Dalej – w grzechu cudzym uczestniczy ten, kto ułatwia młodym spotkanie pod

pretekstem swatania małżeostwa.

Jeżeli chcecie, żeby wasze spowiedzi były dobre, musicie wyznad wszystkie

okoliczności obciążające. 

 

JEŚLI DOPUSZCZACIE SIĘ GRZECHU Z OSOBĄ ODDAJĄCĄ SIĘ ROZPUŚCIE, TO STAJECIE 

SIĘ SŁUGAMI I NIEWOLNIKAMI CZARTA I NARAŻACIE SIĘ NA WIECZNE POTĘPIENIE.

 

Ale jeślibyście kogoś młodego przywiedli do grzechu po raz pierwszy, jeślibyście

pozbawili go niewinności i kwiatu dziewictwa, jeślibyście otworzyli czartu bramę 

do serca takiej osoby – jeśli tej duszy, która była przedmiotem miłości 

Przenajświętszej Trójcy, zamknęlibyście niebo, czyniąc z niej przedmiot godny 

przekleostwa na ziemi i w niebie – to popełnilibyście grzech dużo cięższy i jako z 

takiego musielibyście się z niego spowiadad.

Zgrzeszyd z osobą wolnego stanu, niezamężną, nie spokrewnioną, jest według 

nauki Świętego Pawła ciężkim przestępstwem – jest grzechem, który zamyka 

niebo, a rozwiera wieczne przepaści. 

 

DUŻO CIĘŻSZĄ JEST JEDNAK ZBRODNIĄ, JEŻELI KTOŚ GRZESZY Z OSOBĄ ZAMĘŻNĄ. 

JEST TO, BOWIEM STRASZNA NIEWIERNOŚD, KTÓRA PROFANUJE I UNICESTWIA WSZYSTKIE ŁASKI SAKRAMENTU MAŁŻEOSTWA

TO STRASZNE WIAROŁOMSTWO I PODEPTANIE PRZYSIĄG ZŁOŻONYCH PRZY OŁTARZU NIE TYLKO W OBECNOŚCI ŚWIĘTYCH ANIOŁÓW, LECZ TAKŻE WOBEC PANA JEZUSA CHRYSTUSA!

TAKA ZBRODNIA SPROWADZA PRZEKLEOSTWO NA CAŁY DOM I NA CAŁĄ PARAFIĘ!

 

Grzech z osobą nie spokrewnioną i niezamężną jest śmiertelny i gubi na wieki. Kto

jednak grzeszy mimo węzłów małżeoskich czy pokrewieostwa popełnia zbrodnię 

tak ciężką, że większej nie można już sobie wyobrazid. Bo taki człowiek drwi sobie z

najbardziej świętych reguł wstydliwości, poniewiera i depce wszelkie prawa religii i

natury.

 

I WRESZCIE GRZECH Z OSOBĄ POŚWIĘCONĄ BOGU, KTÓRY JEST SZCZYTEM ZŁA, BO JEST STRASZLIWYM ŚWIĘTOKRADZTWEM.

 

Jak chrześcijanie mogą oddawad się takim bezwstydom! 

Gdyby przynajmniej po tych okropnych upadkach uciekali się do Boga, prosili Go o 

przebaczenie, żeby raczył ich wyrwad z tej głębokiej przepaści!

A co myśled, kiedy wielka częśd ludzi, mimo popełniania grzechu nieczystości, żyje

sobie spokojnie i bez zmrużenia oka pędzi na wieczne potępienie?

Zapytacie mnie może teraz, co zazwyczaj prowadzi tu do upadku. 

Każde dziecko, które uczy się katechizmu, z łatwością odpowie, że powodem tego

bywają taoce, bale, częste i poufałe kontakty z osobami płci przeciwnej; muzyka, 

zbyt swobodne słowa, nieskromne stroje, nieumiarkowany stosunek do jedzenia i 

picia.

Dlaczego niekontrolowanie się przy piciu i jedzeniu prowadzi do złego?

Otóż dlatego, że ciało pożąda przeciw duchowi, dąży do jego zguby. Koniecznie

zatem trzeba je umartwiad – inaczej prędzej czy później wtrąci ono duszę do 

piekła. Osoba, której zależy na zbawieniu duszy, każdego dnia umartwia się –

chodby w małej rzeczy, jak w pokarmie, napoju czy w odpoczynku.

Święty Augustyn twierdzi, że pijaostwo bardzo łatwo prowadzi do nieczystości.

Wejdźcie na chwilę do jakiejś spelunki albo pobądźcie chwilę w towarzystwie 

pijaka, to przekonacie się, że z ust osób nietrzeźwych prawie zawsze wydobywają 

się słowa wstrętne i brudne; przekonacie się też, że haniebne jest także 

zachowanie takich ludzi – robią oni rzeczy, których na trzeźwo nigdy by się nie 

dopuścili.

Jeśli więc, bracia drodzy, chcecie zachowywad czystośd duszy, to koniecznie 

musicie odmawiad czegoś swojemu ciału – inaczej poprowadzi was ono na 

potępienie.

Także bale i taoce są pod tym względem bardzo niebezpieczne! Co najmniej trzy 

czwarte młodych ludzi dostaje się z ich powodu w ręce nieczystego ducha. Nie 

muszę wam tego dowodzid, bo już to, niestety, bardzo dobrze wiecie z własnego 

doświadczenia.

Ile złych myśli, ile brudnych pragnieo i niemoralnych postępków powodują taoce!

Wcale się nie dziwię, że aż osiem synodów francuskich pod ciężkimi karami

zabraniało swawolnych zabaw.

Ale powiecie mi:, „Dlaczego niektórzy księża nie traktują tego, jako grzech?”

Powiem tylko tyle, że każdy za siebie zda rachunek przed Bogiem.

Dlaczego tylu młodych ludzi się gubi?

Dlaczego nie przystępują do Sakramentów Świętych?

Dlaczego opuszczają modlitwę?

Powodem tego są zabawy i taoce, które przeciągają się do późna w noc. Ile

dziewcząt straciło z tego powodu dobre imię – więcej: swoją biedną duszę, niebo i 

Boga! 

Święty Augustyn twierdzi, że mniejszym złem byłoby całą niedzielę pracowad, niż

spędzid ją na taocach!

Tak! Dopiero na Sądzie Ostatecznym przekonamy się, że przez te taoce 

dziewczęta, które tak lubią na nich bywad, popełniły więcej grzechów, niż mają 

włosów na głowie.

Ile się wtedy zdarza nieczystych spojrzeo, ile pragnieo, ile nieskromnych dotknięd,

brudnych słów, roznamiętnionych uścisków, ile zazdrości i kłótni!

Dobrze powiedział cierpiący Hiob: „Trzymają bęben i arfę i weselą się przy głosie

muzyki. Prowadzą w dobrach dni swoje, a we mgnieniu oka do piekła zstępują”. 

Prorok Ezechiel z rozkazu Boga mówi do Żydów, że za taoce spadnie na nich 

surowa kara, żeby cały lud Izraela zaczął się tego bad. Święty Jan Chryzostom 

twierdzi, że patriarchowie Abraham, Izaak i Jakub nie pozwalali na swoich 

weselach wyprawiad pląsów, bojąc się kary niebios.

Zresztą nie potrzebuję na to wyszukiwad długich dowodów. Spytam was tylko:

powiedzcie szczerze – czy chcielibyście umrzed zaraz po powrocie z taoców? Na 

pewno nie. Sami jakoś tam przyznacie, że bezsensowne oddawanie się zabawom

jest rzeczą złą i że trzeba się z tego spowiadad.

Za czasów Świętego Karola Boromeusza osoby, które prowadziły hulaszczy tryb

życia, skazywano na surową pokutę, a niekiedy nawet je ekskomunikowano.

W godzinie śmierci przekonacie się o prawdziwości tego, co mówię, ale dla wielu 

nie będzie już czasu na poprawę. Tylko ślepi mogą dowodzid, że przy taocach nie 

grozi im żadne niebezpieczeostwo. Gdyby tak miało byd, to czemu ludzie, którzy 

chcieli zdobyd niebo, tak starannie unikali zabaw i taoców, dlaczego tak żałowali za 

wszystkie szaleostwa młodości?

Teraz możemy się łudzid, kiedyś jednak przyjdzie dzieo, w którym spadną nam z

oczu łuski – dzieo, w którym na nic się zdadzą wszelkie wymówki. Tego dnia innymi 

oczyma będziemy patrzyli na świat.

Nieskromnośd i przesada w ubieraniu się też prowadzi do tego wstrętnego

występku.

Próżnośd, która wyraża się w sposobie ubierania, bardzo często staje się z kolei

przyczyną lubieżnych spojrzeo, nieczystych myśli i dwuznacznych, nieprzyzwoitych

rozmów. Jeślibyś chciał chod trochę tylko zrozumied zło, jakie z tego wynika, to 

musisz przynajmniej na chwilę upaśd na kolana przed krzyżem – upaśd tak, jakbyś 

właśnie w tej chwili miał byd osądzany na wieki. 

Osoby „światowe” są źródłem nieczystości i zabójczą trucizną dla tych, którzy nie

mają dostatecznej siły do walki z nasuwającymi się im okazjami. Gorszyciele mają 

często bardzo wyzywającą minę i śmiałe spojrzenie. Z ich zachowania od razu 

można poznad, że są zatruci nieczystością i próbują zarazid śmiertelną chorobą 

tych, którzy patrzą na nich bez należytej ostrożności.

Pomyślcie, ile zgniłych serc błąka się po świecie — serc palonych żądzą, serc, które

są jak płonąca wiązka słomy?!

A jeżeli zrozumieliście, jak wielkim złem jest nieczystośd i na ile sposobów można

dopuścid się tego grzechu, to proście dobrego Boga, żeby was napełnił świętą 

bojaźnią i żeby was ustrzegł od tych obrzydliwych upadków.

Zastanówmy się teraz, co trzeba robid, żeby bronid się przed tym okropnym

grzechem – grzechem, który tyle biednych dusz wlecze na potępienie.

Środki do tego pokazuje nam już nauka katechizmu; dlatego umiałoby je wam

wyliczyd niejedno dziecko. Podstawowe z nich to życie skupione, modlitwa,

uczęszczanie do Sakramentów Świętych, gorące nabożeostwo do Matki 

Najświętszej, unikanie niebezpiecznych okazji, szybkie odrzucanie nieczystych 

myśli, które nam podsuwa zły duch.

Powiedziałem, że trzeba kochad życie skupione. Nie każę wam tu wcale, żebyście 

się pochowali w samotnych lasach albo po klasztorach – co skądinąd byłoby dla 

was wielkim szczęściem. 

Chcę was tylko zachęcid, żebyście unikali osób, które chętnie mówią o rzeczach 

śliskich, mogących splamid wyobraźnię, a także osób, które zajmują się tylko

sprawami doczesnymi, a wcale nie myślą o Bogu.

Zwłaszcza w niedzielę, zamiast chodzid z wizytami, weźcie do ręki książkę – na

przykład „O naśladowaniu Chrystusa” Tomasza a Kempis albo „Żywoty Świętych” i 

poczytajcie ją uważnie. Dzięki takiej lekturze nauczycie się, ile pokus zwalczyli 

wybrani Paoscy, ile ponieśli ofiar, żeby podobad się Bogu i zbawid swoją duszę. 

Lektura duchowa doda wam zapału do cnoty i bogobojnego życia. 

Czytając Żywoty Świętych, powiecie może do siebie tak, jak kiedyś powiedział 

ciężko ranny Ignacy Loyola:, „Czemu nie miałbym robid tego, co robili ci Święci? 

Czy dobry Bóg nie pomoże mi zwyciężyd, jak pomógł tamtym? Czy nie dla mnie

przeznaczone jest to samo niebo, które oni już zdobyli? Czy nie mam się bad tego 

samego piekła, którego oni się bali?” 

Tak, moi bracia, trzeba unikad ludzi, którzy nie mają w sercu miłości Bożej. Tylko z

konieczności, kiedy wzywa nas do tego obowiązek, obcujmy ze światem.

Następnie, — jeżeli chcemy zachowad czystośd serca, musimy kochad modlitwę.

Bo cnota niewinności jest darem Nieba – stąd trzeba się o nią modlid. Poprzez

modlitwę obcujemy z Bogiem, Aniołami i Świętymi i uduchowiamy się. Nasze serce 

i umysł odrywają się powoli od stworzeo, zatapiają się w rzeczach wyższych i coraz

bardziej kochają dobra niebieskie. Nie pomyślcie sobie jednak, że już przez każdą 

pokusę obrażamy dobrego Boga.

Grzech zależy od zezwolenia woli i od przyjemności, której człowiek w nim szuka.

Chodby nawet pokusa trwała osiem do piętnastu dni, to wyjdziemy z niej cało i 

nawet piękniejsi niż młodzieocy z rozpalonego pieca w Babilonie, pod jednym 

wszakże warunkiem – że będziemy mieli wstręt do grzechu.

Trzeba więc jak najszybciej uciekad się do Boga, mówiąc: „Boże, pospiesz mi z

pomocą! Ty wiesz, że bez Ciebie nic nie mogę uczynid, że jestem tak bardzo 

skłonny do grzechu. Ale wzmocniony Twoją łaską, na pewno odniosę zwycięstwo! 

Ach, Najświętsza Dziewico, nie pozwól, żeby czart porwał moją duszę – duszę, za 

którą tyle wycierpiał Twój Boski Syn!”

Aby zachowad czystośd, trzeba też godnie przystępowad do Sakramentów 

Świętych. Kto często i pobożnie czerpie z tych zdrojów Zbawiciela, ten z łatwością 

utrzyma tę piękną cnotę. 

Dobrze o tym wie duch piekielny i dlatego stara się was odwieśd od Spowiedzi i 

Komunii Świętej albo usiłuje nakłonid was do świętokradzkiego przyjmowania tych 

Sakramentów. Rozbudza w was obawę, niepokój i wstręt. Wmawia wam, że źle

postępujecie, że kapłan was nie zna, że go oszukujecie.

Na takie intrygi piekła nie trzeba zwracad uwagi, ale wręcz przeciwnie – trzeba

podwajad wysiłki, często przychodzid do nadprzyrodzonych źródeł łask, całkowicie 

oddawad się miłosiernemu Bogu. Kiedy zły duch będzie was odwodzid od 

Sakramentów Świętych, wołajcie z ufnością: „Ty wiesz, Boże mój, że szukam tylko 

Ciebie i zbawienia mojej biednej duszy!”

Naprawdę – przez nic innego nie staniemy się groźni dla szatana, jak tylko przez

częste i godne przyjmowanie Komunii Świętej, która jest tym cudownym winem

rodzącym dziewictwo:, „Bo cóż jest dobrego Jego i cudnego Jego, jedno zboże 

wybranych a wino, które rodzi panny”.

Jak można nie byd czystym, skoro przyjmuje się do serca Króla czystości? 

Jeśli więc chcecie zachowad lub zyskad tę piękną cnotę, która czyni ludzi równymi

Aniołom, to przystępujcie często i pobożnie do Sakramentów Świętych. Nie 

zaszkodzi wam wtedy piekło – chociażby podejmowało najbardziej wściekłe wysiłki 

i zastawiało najgorsze zasadzki na waszą cnotę.

Jeżeli chcemy zachowad w sobie świątynię Boga w całym blasku, to miejmy też

wielkie nabożeostwo do Matki Najświętszej, bo Ona jest Królową dziewic. Ona 

pierwsza podniosła sztandar tej niezrównanej cnoty.

I zastanówcie się, jak bardzo Bóg ceni sobie tę cnotę.

Rodzi się z Matki ubogiej i nikomu nie znanej – ale czystej i świętej. Jako opiekuna

przybiera sobie Świętego Józefa, który także kochał tę właśnie cnotę i w stopniu 

doskonałym, — chod oczywiście niższym niż jego Przeczysta Oblubienica – ją 

posiadał.

Święty Jan Damasceoski zachęca nas gorąco, żebyśmy mieli nabożeostwo do

niezrównanej czystości, jaką odznacza się Matka Najświętsza, przy czym wyraźnie

stwierdza, że otrzymamy od Boga wszystko, o cokolwiek będziemy Go błagad w 

imię tego przywileju Dziewiczej Królowej. Ten sam Ojciec Kościoła dodaje, że ta 

cnota jest tak miła Aniołom, że w niebie nieustannie śpiewają: „Dziewico nad 

dziewicami, chwalimy Ciebie i błogosławimy Cię, Matko pięknej miłości”.

Wielki sługa Maryi, Święty Bernard, mówi, że więcej nawrócił dusz przez

odmawianie Zdrowaś Mario niż przez wszystkie swoje kazania. I mówi do nas ten 

Święty: „Doznajecie pokus? Wzywajcie na pomoc Maryję, a z pewnością im nie 

ulegniecie.”

Kiedy odmawiamy Zdrowaś Mario, całe niebo się cieszy, a piekło drży, bo 

przypomina sobie, że Maryja stała się w rękach Bożych narzędziem poskromienia 

jego wściekłych wysiłków. Dlatego właśnie ten wielki Święty tak gorąco poleca 

nam nabożeostwo do Matki Bożej. Jeżeli pokocha was Matka Najświętsza, to 

będzie was także kochad Jej Syn, Jezus Chrystus.

Chcąc zachowad cnotę czystości, musimy walczyd z pokusami i unikad okazji do

złego, tak jak robili to Święci.

Na przykład, Józef, patriarcha, zostawił połowę płaszcza w ręce niegodziwej żony

Putyfara, która go namawiała do grzechu, i uciekł, bo nie chciał obrazid Boga. 

Czysta Zuzanna wolała zaryzykowad śmierd, niż stracid tę tak drogą dla siebie 

cnotę. 

Posłuchajcie też, co się przytrafiło Świętemu Martynianowi, który na pustyni

prowadził życie poświęcone Bogu. Otóż przyszła do jego celi jakaś występna 

niewiasta. Udawała, że zabłądziła w lesie i prosiła pustelnika, żeby się nad nią 

zlitował. Święty przyjął ją do pustelni, a sam odszedł stamtąd. Kiedy następnego 

dnia wrócił, by się dowiedzied, co stało się z tą kobietą, spotkał ją całą wystrojoną. 

Usłyszał też od niej, że przysłał ją tam Bóg, specjalnie, żeby zawarła z Martynianem 

przymierze. Potem dodała jeszcze, że ma w mieście ogromny majątek, z którego 

będzie można rozdawad wielkie jałmużny. Święty postanowił przekonad się, czy to 

wszystko naprawdę pochodzi od Boga, czy też jest może dziełem złego ducha. 

Kazał więc kobiecie czekad. Powiedział jej, że każdego dnia przychodzą tu ludzie, 

którzy polecają się jego modlitwom, i dlatego on musi teraz pójśd na wzgórze, żeby 

zobaczyd, czy ktoś nie nadchodzi, żeby przypadkiem nie zabłądził i nie odszedł z

niczym. Kiedy więc wyszedł na wzgórze, usłyszał tajemniczy głos: „Martynianie,

Martynianie, dlaczego słuchasz głosu szatana?” Tak go to przeraziło, że po 

powrocie do swojej pustelni, rozpalił wielki stos i wskoczył w ogieo. Strach przed 

grzechem i ból, jakiego doznał w płomieniach, sprawiły, że zaczął głośno jęczed. 

Wtedy przybiegła ta nieszczęsna kobieta i zaczęła się dopytywad, kto go wepchnął 

w ogieo. Na to Święty odpowiedział: „Skoro teraz nie mogę spokojnie znosid ognia 

ziemskiego, to jak zniosę ogieo piekielny, jeżeli popełnię grzech, do którego mnie 

namawiasz?” 

Słowa te wprawiły niewiastę w takie przerażenie, że postanowiła na zawsze już 

pozostad w pustelni Świętego, który wybudował sobie celę znacznie dalej i tam 

prowadził życie pokutnicze.

Święty Tomasz z Akwinu z kolei wypędził niedobrą kobietę ze swojego mieszkania

rozpaloną głownią. 

Święty Benedykt, kiedy doznawał pokus nieczystych, tarzał się w cierniach i ranił 

do krwi. Kiedy indziej zanurzył się po szyję w wodzie ściętej mrozem, żeby w ten 

sposób ugasid nieczyste żądze. 

Trudno wreszcie powstrzymad wzruszenie, kiedy czyta się takie wyznanie 

wielkiego Doktora Kościoła, Świętego Hieronima: „W tej rozleglej pustyni, spalonej 

od słooca, nie przestaję płakad u stóp Ukrzyżowanego, żywiąc się czarnym 

chlebem i ziołami, sypiając na gołej ziemi i pijąc tylko wodę ze źródła – nawet w 

czasie choroby. Kiedy mi już łez nie wystarcza, biorę do ręki kamieo i uderzam się 

nim w piersi tak, że krew płynie mi z ust, a pomimo to zły duch nie daje mi spokoju 

– zawsze trzeba mied w ręku broo.” 

Jaki więc, drodzy bracia, z tego wszystkiego wyciągniemy wniosek? Nie ma cnoty, 

która by nas czyniła miłymi Bogu bardziej niż czystośd. I przeciwnie żaden 

występek nie sprawia tyle radości złemu duchowi, co lubieżnośd.

Musimy więc dzielnie bronid się przed atakami piekła i pilnie uważad na swój

wzrok, na swoje myśli i poruszenia serca, często uciekad się do modlitwy, unikad 

złych okazji i złego towarzystwa, taoców czy zabaw – musimy umartwiad swoje 

ciało, polecad się Pannie Najświętszej i przyjmowad często Sakramenty Święte.

Będziemy błogosławieni, jeśli nie zabrudzimy swojego serca tym przeklętym

grzechem – bo Chrystus powiedział wyraźnie, że czyści będą na wieki oglądali 

Boga. Amen.