Czytanie z Listu świętego Jana Apostoła.

1 J 3:13-18

 

Najmilsi: Nie dziwcie się, jeśli świat was nienawidzi.

My wiemy, żeśmy przeszli ze śmierci do życia, bo miłujemy braci.

Kto nie miłuje, trwa w śmierci.

Każdy, kto nie miłuje brata swego, mordercą jest.

A wiecie, że żaden morderca nie ma w sobie życia wiecznego.

Przez to poznaliśmy miłość Boga, że oddał za nas życie swoje; i my winniśmy oddać życie za braci.

 

Kto by miał majętność tego świata, a widziałby brata swego w potrzebie i zamknął przed nim serce swoje ― jakże może w nim przebywać miłość Boża?

Synaczkowie moi! Nie miłujmy słowem ani językiem, ale czynem i prawdą.

Ewangelia

Ciąg dalszy ☩ Ewangelii świętej według Łukasza.

Łk 14:16-24

 

Onego czasu: Powiedział Jezus faryzeuszom tę przypowieść:

«Człowiek pewien zgotował wieczerzę wielką i wezwał wielu.

I posłał sługę swego w godzinę wieczerzy, aby powiedział zaproszonym, żeby przyszli, bo już wszystko gotowe.

I poczęli się wszyscy społem wymawiać.

Pierwszy rzekł mu: Kupiłem wieś i koniecznie muszę pójść, a obejrzeć ją; proszę cię, miej mnie za wymówionego.

A drugi rzekł: Kupiłem pięć par wołów i idę ich próbować; proszę cię, miej mnie za wymówionego.

A inny powiedział: Żonę pojąłem, a przeto nie mogę przyjść.

I wróciwszy ów sługa oznajmił to panu swemu.

Wtedy rozgniewany gospodarz rzekł do sługi swego: Wynijdź rychło na ulice i na drogi miejskie, a ubogich i ułomnych, i chromych, i ślepych wprowadź tu.

I rzekł sługa: Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce.

I rzekł Pan do sługi: Wynijdź na drogi i opłotki, a przymuszaj do wejścia, aby dom mój był zapełniony.

A powiadam wam, że żaden z owych mężów, którzy byli zaproszeni, nie zakosztuje wieczerzy mojej».

Objaśnienia Ewangelii na 2 niedzielę po Zesłaniu Ducha św.

(1) Zdarzyło się, że ten lub ów z faryzeuszów zapraszał P. Jezusa na ucztę. P. Jezus korzystał z takich sposobności, żeby ich pouczać i dopomagać im do zbawienia.

Przy jednej takiej uczcie mówił im P. Jezus o zasłudze karmienia ubogich.

Na to jeden z obecnych rzekł mu: «Błogosławiony, który będzie jeść chleb w Królestwie Bożem.»

W odpowiedzi na to słowo opowiedział P. Jezus przypowieść, którą mamy w dzisiejszej Ewangelii. Kościół św. zwykł ją stosować do Przen. Sakramentu,

czyli do stołu Pańskiego, boć jest to «wieczerza wielka», na której zastawiona jest potrawa z Ciała i Krwi Chrystusowej.

(2) Do częstszego przyjmowania Komunji św. wezwani są przede wszystkiem zamożniejsi, którzy nie potrzebują wciąż pracować na kawałek chleba, więc więcej mają czasu i wolności, żeby dbać o dobro swej duszy.

Niestety! P. Jezus zmuszony jest jednak powiedzieć o nich często: «poczęli się wszyscy społecznie wymawiać.

» Nie należą oni wprawdzie do rzędu tych, o których mówi Paweł św.:

«Nie mylcie się, ani porubnicy, ani bałwanom służący, ani cudzołożnicy, ani sodomczycy, ani złodzieje, ani łąkomi, ani pijanice, ani złorzeczący, ani drapieżcę nie posiędą Królestwa Bożego.

» Ni, to są, po światowemu mówiąc, wcale porządni ludzie; złego może niewiele robią, ale dobrego jeszcze mniej, bo w ogóle mało robią.

Przytem są to grzeczni i dobrze wychowani ludzie, więc i dla P. Boga zachowują pewne ugrzecznienie i formy światowe; wszyscy gładko się tłumaczą i bardzo uprzejmie P. Bogu się wypraszają: «proszę Cię, miej mię za wymówionego».

Racje, jakiemi się tłumaczą, są także wcale przyzwoite; przynajmniej nie ma w nich nic wyraźnie złego.

A jednak gospodarz na nich się rozgniewał, i to bardzo, tak że zapowiada: «żaden z onych mężów, którzy są zaproszeni, nie ukąsi wieczerzy mojej.

» Dlaczego?

By dostać się do nieba, nie wystarcza być człowiekiem porządnym, zacnym po światowemu; potrzeba nadto być chrześcijaninem, tzn. człowiekiem z przekonania i z dobrej, szczerej woli, trzymającym się wszędzie i zawsze, wżyciu prywatnem tak samo jak i publicznem zasady:

«Szukajcie naprzód Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a inne wszystko przydane wam będzie.»

W stanach P. Boga uprzywilejowanych, bo nad innych wywyższonych, niestety, mało tylko bywa chrześcijan prawdziwych.

(3) «Kupiłem wieś,» z pewną dumą wymawia się pierwszy.

Widocznie człowiek to bogaty, kiedy stać go na to, żeby kupić sobie wieś; bogatym zaś ludziom nie tak łatwo przychodzi na myśl, żeby mieli potrzebować P. Boga, więc też o łaski i względy u Niego nie wiele dbają.

Śród zachodów około zaspokojenia wszystkich tak licznych i różnorodnych swych potrzeb, biedni ci bogacze prawie nigdy nie umieją sobie znaleźć tyle czasu i tyle myśli swobodnej, ile potrzeba, żeby zająć się tem, o czem P. Jezus mówi:

«troszczysz się i frasujesz około bardzo wiela, ale jednego potrzeba.

» Dlatego twierdzi sam P. Jezus: «Zaprawdę powiadam wam, iż bogaty trudno wnijdzie do Królestwa niebieskiego.

» A jednak ludzie, i to nawet chrześcijanie, zwykli bogatym zazdrościć.

(4) «Kupiłem pięć jarzm wołów i idę ich doświadczać.»

To wymówka człowieka dorabiającego się mienia i chleba.

On nie mówi, jak ów kupujący wieś: «mam potrzebę».

Dla niego to rzecz tak jasna i prosta, iż przede wszystkiem należy pilnować swego i dorobić się, że ani nie przypuszcza, aby ktokolwiek mógł od niego domagać jeszcze czegoś więcej.

Ciągła troska o chleb powszedni, a gdy ten jako tako już jest zabezpieczony, troska o zabezpieczenie sobie spokojnej starości, a dzieciom dobrobytu tak go pochłonęła, że o niczem innem myśleć nie umie i nie chce.

Przewiduje nieraz i przyszłość, ale tylko doczesną; wieczności ani nie przewiduje, ani pragnie; w najlepszym razie odezwie się, że gdyby go P. Bóg w innym był postawił stanie, to służyłby Mu całem sercem, ale w takich jak on warunkach, to i sam Bóg widzi, że nie może.

I dlatego byle czem Boga zbywają. O takich to woła Pismo św.: «Daj Boże, aby mądrzy byli i rozumieli i ostateczne rzeczy opatrowali.»

(5) «Żonem pojął, a przeto nie mogę przyjść –» tłumaczy się trzeci krótko i prawie opryskliwie.

Niemać w tem grzechu, że kto się żeni albo za mąż wydaje; chociaż wyraźnie jest w Piśmie św.:

«Kto bez żony jest, stara się o to co Pańskiego jest, jakoby się podobał Bogu; a który z żon jest, stara się o to co światu należy, jakoby się podobał żonie, i rozdzielon jest.»

Byłoby to jeszcze dobrze, gdyby kto dbając o żonę, równocześnie też dbał szczerze o P. Boga, jak to się dzieje w małżeństwach, które skojarzyły się nie z namiętności, ani z wyrachowania, ale prawdziwie po chrześcijańsku.

Ale jeżeli kto tak zupełnie oddaje się rozkoszom, że według słów Psalmisty: «przyrównany jest bydlętom bezrozumnym i stał się im podobnym,»

zatracił wszystko, co w człowieku jest wyższego idealnego, – to cóż dziwnego, że nie mając się czem tłumaczyć, na każde wezwanie Boże odpowiada: «nie mogę przyjść.»

Dla takich jeden tylko bywa ratunek: uprosić im u P. Boga, żeby uczynił ich ubogimi, ułomnymi, ślepymi albo chromymi, i wtenczas dopiero przez sługi swoje «przymusił ich wnijść»; bo takim zwykle «samo tylko utrapienia daje wyrozumienie.»

(6) Wreszcie ubodzy, chromi, ślepi i ułomni korzystają z hojności Gospodarza niebieskiego i przy Nim prędko na wieki zapominają wszystkich swoich ziemskich dolegliwości, które były dla nich prawdziwem dobrodziejstwem, a nie upośledzeniem ze strony P. Boga.

«Źródło: ks. H. Jackowski SI, Ewangelje niedzielne i świąteczne z objaśnieniami»