Ciąg dalszy
☩
Ewangelii świętej według Mateusza
Mt 21:1-9
Onego czasu: Gdy Jezus przybliżał się do Jeruzalem i przyszedł do Betfage na Górze Oliwnej, wtedy wysłał dwóch uczniów mówiąc im:
«Idźcie do wsi, która jest przed wami, a niebawem znajdziecie oślicę przywiązaną i oślę z nią: odwiążcie i przywiedźcie do mnie.
A jeśliby wam kto co mówił, powiedzcie, że Pan ich potrzebuje, a natychmiast puści je».
A wszystko to się stało, aby się wypełniło, co powiedziane jest przez Proroka mówiącego:
Powiedzcie córce Syjońskiej: Oto zdąża ku tobie król twój cichy i siedzący na oślicy i na oślęciu, synu podjarzemnej.
Idąc tedy uczniowie uczynili jako im przykazał Jezus.
I przewiedli oślicę z oślęciem i włożyli na nie szaty swoje, a Jego posadzili na nie.
A wielka rzesza słała szaty swoje na drodze, a drudzy obcinali gałązki z drzew i rzucali na drogę.
Rzesze zaś, które wyprzedzały i które postępowały za Nim, wołały mówiąc: «Hosanna Synowi Dawidowemu.
Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie».
Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Filipian
Flp 2:5-11
Bracia: To bowiem rozumiejcie, co i w Chrystusie Jezusie, który mając naturę Bożą, nie poczytywał swej równości z Bogiem za przywłaszczenie,
ale wyniszczył samego siebie, przyjąwszy naturę sługi, stawszy się podobnym do ludzi i dla swego sposobu życia uznany był za człowieka.
Uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, a była to śmierć krzyżowa.
Dlatego i Bóg wywyższył Go i nadał Mu imię przewyższające wszelkie imię (tu się przyklęka), aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano mieszkańców niebios, ziemi i podziemia, i żeby wszelki język wyznawał,
że Jezus Chrystus jest Panem w Chwale Boga Ojca.
Ewangelia
Pasja Pana naszego Jezusa Chrystusa według Mateusza.
Mt 26:36-75; 27:1-60
J = słowa Chrystusa; C = opowiadanie Ewangelisty; S = słowa innych osób.
Onego czasu: Przyszedł Jezus z uczniami swymi do posiadłości wiejskiej, którą zowią Getsemami, i rzekł im
J. Zostańcie tu, aż odejdę tam i będę się modlił.
C. I wziąwszy Piotra i dwóch synów Zebedeuszowych, począł się smucić i cierpieć udrękę. Wówczas rzekł im:
J. Smutna jest dusza moja aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie ze mną.
C. A odszedłszy nieco padł na oblicze swoje, modląc się i mówiąc:
J. Ojcze mój, jeśli to być może, niechaj odejdzie ode mnie ten kielich, wszakże nie jako ja chcę, ale jako Ty.
C. I przyszedł do uczniów swoich i zastał ich śpiących. I powiedział Piotrowi:
J. Tak to, nie mogliście jednej godziny czuwać ze mną? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokuszenie: duch wprawdzie jest ochoczy, ale ciało omdlałe.
C. I oddalił się powtórnie i modlił się mówiąc:
J. Ojcze mój, jeżeli kielich ten nie może odjeść ode mnie, jeno abym go pił, niech się stanie wola Twoja.
C. I przyszedł znowu i zastał ich śpiących, oczy ich bowiem były senne. A zostawiwszy ich, znowu się oddalił i modlił się po raz trzeci, te same wypowiadając słowa. Wtedy przyszedł do uczniów swoich i rzekł im:
J. Śpijcie już i odpoczywajcie, oto nadeszła godzina i Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników. Wstańcie, pójdźmy, oto przybliżył się ten, który mię wyda.
C. A gdy On jeszcze mówił, oto nadszedł Judasz, jeden z dwunastu, a z nim wielki tłum z mieczami i kijami, wysłany od przedniejszych kapłanów i starszych ludu. Zdrajca zaś Jego dał im znak mówiąc:
S. Którego pocałuję, ten jest, chwytajcie Go.
C. A natychmiast przystępując do Jezusa rzekł:
S. Bądź pozdrowiony, Mistrzu!
C. I pocałował Go. A Jezus rzekł do niego:
J. Przyjacielu, po coś przyszedł?
C. Wówczas przystąpili i rzucili się na Jezusa, i pojmali Go. A oto jeden z tych, którzy byli z Jezusem, wyciągnąwszy rękę dobył miecza swego i uderzywszy sługę księcia kapłańskiego uciął mu ucho. Wtedy rzekł mu Jezus:
J. Schowaj miecz swój na miejsce. Wszyscy bowiem, którzy za miecz będą chwytali, od miecza poginą. Czyż mniemasz, żebym nie mógł prosić Ojca mego, a nie wystawiłby mi zaraz więcej niż dwanaście hufców Aniołów? Jakoż się tedy Pisma wypełnią, że się tak stać musi?
C. W tymże czasie powiedział Jezus rzeszom:
J. Wyszliście z mieczami i kijami jak na złoczyńcę, aby mnie pojmać.
Codziennie wśród was przebywałem, nauczając w świątyni, a nie pojmaliście mnie.
Ale wszystko to się stało, aby się wypełniły Pisma Proroków.
C. Wtedy wszyscy uczniowie, opuściwszy Go pouciekali.
A oni pojmawszy Jezusa, wiedli Go do Kajfasza, najwyższego kapłana, gdzie się byli zebrali uczeni w Piśmie i starsi.
Piotr zaś szedł za nim z daleka, aż na dziedziniec najwyższego kapłana.
I wszedłszy do wnętrza, siedział ze sługami, aby widzieć, jak się sprawa zakończy.
A przedniejsi kapłani i cała Rada szukali fałszywego świadectwa przeciw Jezusowi, aby Go na śmierć skazać.
A nie znaleźli, chociaż przychodziło wielu fałszywych świadków. W końcu zjawili się dwaj fałszywi świadkowie i rzekli:
S. Ten mówił: Mogę zburzyć świątynię Bożą, a po trzech dniach odbudować ją.
C. I powstawszy, najwyższy kapłan rzekł Mu:
S. Nic nie odpowiadasz na to, co ci przeciwko tobie świadczą?
C. Ale Jezus milczał. I rzekł Mu najwyższy kapłan:
S. Poprzysięgam cię przez Boga żywego, abyś nam powiedział, czy ty jesteś Chrystusem, Synem Bożym?
C. Rzekł mu Jezus:
J. Tyś powiedział. Wszakże powiadam wam, odtąd ujrzycie Syna Człowieczego siedzącego na prawicy mocy Bożej i przychodzącego w obłokach niebieskich.
C. Wtedy najwyższy kapłan rozdarł swoje szaty, mówiąc:
S. Zbluźnił, na cóż więcej potrzebujemy świadków? Otoście teraz słyszeli bluźnierstwo. Cóż tedy myślicie?
C. Oni odpowiadając rzekli:
S. Winien jest śmierci.
C. Wtedy poczęli plwać na oblicze Jego i bić Go pięściami, a inni policzkowali Go, mówiąc:
S. Prorokuj nam, Chrystusie, któryż cię uderzył?
C. A Piotr siedział zewnątrz na dziedzińcu. I zbliżyła się do niego jedna z niewiast służebnych, mówiąc:
S. I tyś był z Jezusem Galilejskim.
C. Ale on zaparł się wobec wszystkich, mówiąc:
S. Nie wiem, co powiadasz.
C. A gdy wychodził z drzwi, ujrzała go druga niewiasta służebna i rzekła tym, którzy tam byli:
S. I ten był z Jezusem Nazareńskim.
C. I powtórnie zaparł się z przysięgą: że nie znam człowieka. A wkrótce potem przystąpili ci, którzy stali, i rzekli Piotrowi:
S. Prawdziwie i tyś z nich jest, bo i mowa twoja cię zdradza.
C. Wtedy począł się zaklinać i przysięgać, że nie znał człowieka.
A wnet kur zapiał.
I wspomniał Piotr na słowa Jezusowe, które mu był powiedział: Pierwej nim kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz. I wyszedłszy na zewnątrz gorzko zapłakał.
A gdy nadszedł ranek, zeszli się na radę wszyscy przedniejsi kapłani i starsi ludu przeciw Jezusowi, aby Go na śmierć skazać.
I zaprowadzili Go związanego i wydali namiestnikowi, Poncjuszowi Piłatowi.
Wtedy Judasz, który Go wydał, widząc, że był skazany, żalem zdjęty odniósł trzydzieści srebrników kapłanom i starszym, mówiąc:
S. Zgrzeszyłem, wydając krew sprawiedliwego.
C. A oni rzekli:
S. Cóż nam do tego? To twoja rzecz.
C. I porzuciwszy srebrniki w świątyni, oddalił się, poszedł i powiesił się. A przedniejsi kapłani wziąwszy srebrniki mówili:
S. Nie godzi się ich kłaść do skarbony, bo są zapłatą krwi.
C. I naradziwszy się, kupili za nie pole garncarzowe na grzebanie pielgrzymów.
Dlatego pole owo nazywa się aż do dnia dzisiejszego Hakeldama, to jest pole krwi.
Wtedy wypełniło się, co było powiedziane przez Jeremiasza proroka, mówiącego:
I wzięli trzydzieści srebrników, zapłatę oszacowanego, którego oszacowali synowie Izraela, i dali je na pole garncarzowe, jako mi nakazał Pan.
A Jezus stanął przed namiestnikiem i zapytał Go namiestnik mówiąc:
S. Tyś jest król żydowski?
C. Rzekł mu Jezus:
J. Sam mówisz.
C. A gdy Go oskarżali przedniejsi kapłani i starsi, nic nie odpowiedział. Tedy rzecze Mu Piłat:
S. Nie słyszysz ile świadectw przywodzą przeciwko tobie?
C. I nie odpowiedział mu na żadne słowo, tak że namiestnik dziwił się wielce.
A na dzień uroczysty zwykł był namiestnik wypuszczać ludowi jednego więźnia, którego by chcieli.
Miał zaś naówczas więźnia znacznego, zwanego Barabaszem.
Gdy się przeto zebrali rzekł Piłat:
S. Którego chcecie, abym wam wypuścił? Barabasza, czy Jezusa, którego zowią Chrystusem?
C. Wiedział bowiem, że Go z zazdrości byli wydali.
A gdy on zasiadł na trybunie sądowej, posłała do niego żona jego mówiąc:
S. Nic nie czyń temu sprawiedliwemu, bo dzisiaj we śnie wiele cierpiałam z jego powodu.
C. A przedniejsi kapłani i starsi namówili tłumy, aby zażądali Barabasza, a Jezusa zgubili.
I odpowiadając namiestnik rzekł im:
S. Którego z dwóch chcecie, abym wam wypuścił?
C. A oni powiedzieli:
S. Barabasza.
C. Rzecze im Piłat:
S. Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego zowią Chrystusem?
C. Mówią mu wszyscy:
S. Niech będzie ukrzyżowany.
C. Rzekł im namiestnik:
S. Cóż tedy złego uczynił?
C. Ale oni tym więcej wołali mówiąc:
S. Niech będzie ukrzyżowany.
C. I widząc Piłat, że nic nie osiągnie, a zamieszanie większym się staje, wziąwszy wodę obmył ręce przed tłumem mówiąc:
S. Nie winienem ja krwi tego sprawiedliwego. Wasza to rzecz.
C. I odpowiadając wszystek lud rzekł:
S. Krew jego na nas i na syny nasze.
C. Tedy im wypuścił Barabasza, a ubiczowanego Jezusa wydał im, aby był ukrzyżowany.
Wówczas żołnierze namiestnika zabrali Jezusa do pretorium i zwołali do Niego całą kohortę.
A zdjąwszy szaty jego, włożyli nań płaszcz szkarłatny i uplótłszy koronę z ciernia, włożyli na głowę Jego, a trzcinę w prawicę Jego.
I zginając przed Nim kolana naigrawali się z Niego, mówiąc:
S. Bądź pozdrowiony, królu żydowski!
C. I plwając nań, brali trzcinę i bili Go po głowie.
A gdy mieli dość naigrawań, zdjęli zeń płaszcz i oblekli Go w szaty Jego, i wyprowadzili, aby Go ukrzyżować.
A wychodząc spotkali człowieka z Cyreny imieniem Szymona, tego przymusili, aby niósł, krzyż Jego.
I przyszli na miejsce, które zowią Golgota, to jest: miejsce Trupiej Głowy.
I dali Mu do picia wino zmieszane z żółcią.
A gdy, go skosztował, nie chciał pić.
A ukrzyżowawszy Go,
rozdzielili szaty Jego, rzucając losy, aby się wypełniło, co jest powiedziane przez Proroka mówiącego:
Rozdzielili sobie szaty moje, a o suknię moją rzucali los.
I siedząc, strzegli Go.
Umieścili też ponad głową Jego tytuł Jego winy: Ten jest Jezus, król żydowski.
Wówczas ukrzyżowani byli z Nim dwaj łotrzy, jeden po prawicy, a drugi po lewicy.
A przechodzący mimo bluźnili Mu potrząsając głowami i mówiąc:
S. Hej, Ty, co burzysz świątynię Bożą i odbudowujesz ją w ciągu trzech dni, wybawże samego siebie. Jeśliś Synem Bożym, zstąp z krzyża.
C. Podobnie i przedniejsi kapłani z uczonymi w Piśmie i starszymi naigrawając się, mówili:
S. Innych ocalił, a sam siebie ocalić nie może. Jeśli jest królem Izraela, niechże teraz zstąpi z krzyża, a uwierzymy mu.
Ufał w Bogu, niechże Go teraz, jeśli chce, wybawi; powiedział przecież, że jest Synem Bożym.
C. Także i łotrzy, którzy z Nim ukrzyżowani byli, lżyli Go.
A od godziny szóstej całą ziemię zaległy ciemności aż do godziny dziewiątej.
I około dziewiątej godziny zawołał Jezus głosem wielkim, mówiąc:
J. Eli, Eli, lamma sabaktani?
C. To jest:
J. Boże mój, Boże mój, czemuś mię opuścił?
C. A niektórzy ze stojących tam, słysząc to, mówili:
S. Eliasza wzywa.
C. I natychmiast pobiegł jeden z nich, a wziąwszy gąbkę, napełnił octem, włożył na trzcinę i dał Mu pić. Inni zaś mówili:
S. Zaniechaj, patrzmyż, czy przybędzie Eliasz, aby go wybawić.
C. A Jezus zawoławszy powtórnie głosem wielkim, oddał ducha. (Wszyscy klękają i modlą się w milczeniu)
A oto zasłona świątyni rozdarła się na dwie części od góry aż do dołu i ziemia zadrżała, a skały popękały i groby się otworzyły, i wiele ciał świętych, którzy byli posnęli, powstało.
I wyszedłszy z grobów po zmartwychwstaniu Jego przyszli do miasta świętego i ukazali się wielu.
Setnik zaś i ci, którzy z nim byli, strzegąc Jezusa, ujrzawszy trzęsienie ziemi i wszystko, co się działo, przerazili się wielce, mówiąc:
S. Zaiste ten był Synem Bożym.
C. I było tam wiele niewiast z daleka, które szły za Jezusem od Galilei,
posługując Mu: wśród nich była Maria Magdalena i Maria, matka Jakuba i Józefa, i matka synów Zebedeuszowych.
A gdy był wieczór, przyszedł człowiek pewien bogaty z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusowym.
Ten przyszedł do Piłata i prosił o ciało Jezusowe. Tedy Piłat rozkazał oddać mu zwłoki.
A Józef otrzymawszy ciało, owinął je w prześcieradło czyste i złożył je w nowym grobowcu swoim,
który był wykuł w skale. I zatoczył, wielki kamień przed wejściem do grobowca, i odszedł.
Objaśnienia Ewangelii:
(1) Na pięć dni przed gorzką męką Swoją, odbywa P. Jezus swój uroczysty i triumfalny wjazd do świętego miasta.
Tłumy bezwiednie, ale chętnie i zgodnie z wolą Pana, spełniają dosłownie, co długo przedtem, jak to dzisiejsza Ewangelia wyraźnie wspomina, prorocy byli przepowiedzieli i tak dają jeden dowód więcej,
że P. Jezus jest rzeczywiście obiecanym przez Ojca niebieskiego Mesjaszem i Zbawicielem świata.
Wspaniały jest ten wjazd, a zarazem dziwnie pokorny; wspaniały serdeczną miłością Apostołów i gorącym zapałem wszystkiego ludu, wspaniały też tym jednomyślnym i niebiosa przebijającym hymnem na cześć P. Jezusa, z piersi niezliczonej rzeszy pod tchnieniem łaski Bożej się wyrywającym:
«Hosanna Synowi Dawidowemu! Błogosławiony, który idzie w Imię Pańskie!» Pokorny zatem jest ten pochód, jak pokorny i cichy przy całym Majestacie swoim jest sam P. Jezus.
Miasto koni i złoconych pojazdów, skromny osiołek, przybrany niebogatym, prostym płaszczem.
Zamiast dumnego rycerstwa i wojska zbrojnego, nieprzejrzane okiem tłumy ludu, przeważnie prostego, jakby łany kłosów kłaniające się Panu i ścielące przed Nim drogę szatami, zielenią i kwieciem.
Gdzie jest pobożna parafia, tam dzieje się coś podobnego co roku na uroczystość Bożego Ciała, kiedy wszystek lud śpiewa: «Twoja cześć chwała, nasz wieczny Panie», a P. Jezus obchodzi wieś całą, żeby wszystkim błogosławić.
(2) W wielkanocnym czasie kto w Boga wierzy, kwapi się do Komunii św.; do każdego więc z osobna odnosi się ono słowo prorocze w dzisiejszej Ewangelii:
«Powiedzcie córce Sjońskiej», tj. duszy chrześcijańskiej: «Oto Król twój idzie tobie cichy.» Wszak o Przen.
Sakramencie wierzymy i wyznajemy, że «W tej Hostji jest Bóg żywy, choć ukryty, lecz prawdziwy». Otóż pod ubogą i skromną zasłoną Hostji świętej, idzie ku tobie, duszo chrześcijańska,
Król twój, większy nad wszystkie króle ziemi, Pan twój, bogatszy nad wszystkie pany, idzie Bóg i Zbawiciel.
Gotujże się zawczasu, żebyś Go przywitał godnie i uczciwie przyjął.
A w jaki sposób? Kiedy przed Bożem Ciałem naznaczają najuczciwszych we wsi lub mieście gospodarzy, przy domostwie których mają stanąć ołtarze, gdzie P. Jezus ma się zatrzymać, toć każdy z nich z radością serdeczną dowiaduje się o tem, że tak wielki spotyka go zaszczyt.
Więc ochotnie też i wczas myśli i stara się, żeby wszystko w domu i około domu było ładnie i składnie, jak przystoi na przyjęcie tak wielkiego Gościa.
I on sam, i żona, i dzieci, i wszystka czeladź, zamiatają i uprzątają w domu i przed domem, myją szyby w oknach, naprawiają płoty, słowem czynią co mogą, żeby przede wszystkiem było «choć ubogo, lecz chędogo».
Toż i ty tak czyń; przy rachunku sumienia zobacz, jak wiele nazbierało się w przybytku serca twego rozmaitego śmiecia, brudu i kału grzechowego.
Przez serdeczną skruchę i pokutne uczynki, jakby miotłą ostrą, zmieć to wszystko na kupę i przez szczere wyznanie na świętej spowiedzi wyrzuć te obrzydliwości daleko od siebie.
Oczyść te szyby okiem twej duszy, abyś miał jasny a zdrowy pogląd na to, co jest i co dzieje się koło ciebie, że przede wszystkiem potrzeba ci pragnąć i szukać królestwa Bożego i sprawiedliwości jego; a inne rzeczy, jak dostatki,
honory i uciechy tego świata, choćbyś je wszystkie posiadł, cóż ci pomogą, jeślibyś szkodę poniósł na duszy swojej?
Ponaprawiaj też płoty, tzn. obmyśl i uczyń postanowienia któreby duszę twą strzegły od grzechu, i okazyj do grzechu, tak jak płoty strzegą ogrodu od szkodnika.
Gospodarzowi onemu nie wystarcza oczyścić dom i obejście całe na przyjęcie wielkiego i pożądanego Gościa, ale pragnie i stara się jeszcze o jego ozdobę.
Więc tu uprosi, tam kupi, ile może, i zbiera jak najwięcej zieleni i kwiatów, a dla większej ozdoby pożycza u sąsiadów, tu makaty, tam dywany i wszystko jak umie tak rozwiesza i ustawia;
w końcu czystym białym albo żółtym piaskiem wysypuje drogę i cały plac przed domem, żeby miłemu Panu miękko było stąpać, jak po kobiercu najlepszym.
I ty, kiedy Pan ma przyjść do przybytku serca twego, naśladuj tego gospodarza; zieleń oznacza nadzieję; nadzieją więc serdeczną, że za łaską Bożą odtąd już naprawdę poprawisz i będziesz żył jak Bóg przykazał, ozdabiaj twe serce.
Dodaj do zieleni kwiatów; kwiatami są dobre postanowienia, bo jak kwiat, gdy dojrzeje, wydaje owoce, tak i postanowienie, gdy go dotrzymasz, przynosi owoce dobrych uczynków.
Makaty i dywany i bogate naczynia są to wielkie cnoty, których ci brak, ale posiadają je w obfitości nasi sąsiedzi, Święci Pańscy w niebie. Tam przebywa bogata, łaskawa i ponad innych uczynna Najśw. Panna.
Niechbyś od niej uprosił, bodaj na tę jedną Komunię świętą, trochę z przedziwnej jej czystości, pokory i gotowości na wszelkie rozkazy Pańskie, jakiemi ona pociągnęła P. Jezusa z nieba ku sobie i ziemi. Pragnij od Józefa św. jego prostoty i pobożności, z jaką on wszystko czynił i znosił dla P. Jezusa i tylko dla P. Jezusa.
Zapragnij od śś. Apostołów gorliwości o Chwałę Bożą i zbawienie dusz, a innych jeszcze cnót od śś. Patronów twoich.
Jak pożyczane obrazy, makaty, dywany pokrywają nagie ściany ubogiego domku, tak te święte pragnienia zastąpią wielorakie niedostatki duszy twojej.
W ostatniej chwili, gdy już usłyszy dzwonki zwiastujące mu bliskie przyjście Pana, zapala ów gospodarz światło, stawia kadzidło i wreszcie klęka i korzy się na powitanie Pana.
Tak i ty w ostatniej chwili zapal w sercu swem światło wiary, że to ten sam P. Jezus, który dla nas i dla naszego zbawienia począł się z Ducha św., narodził się Marji Panny, umęczon pod Pontskim Piłatem, umarł i pogrzebion, trzeciego dnia zmartwychwstał,
wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Rozpal też w sobie ogień świętej miłości ku Bogu i Panu twemu, zapal Mu na powitanie kadzidło najwyższej czci i uwielbienia.
Ale gdy już Pana nie tylko w przechodzie jak on gospodarz, ale jako gościa przyjmiesz do przybytku serca swego, wiedz i pamiętaj, że zacniejszego i pożądańszego od Niego nie znajdziesz; więc zachowaj też względem Niego, jak najlepiej potrafisz, wszelkie obowiązki szczerej i serdecznej gościnności.
Powitawszy go z czcią i radością wielką, wypowiedz Mu wszystko, cokolwiek masz na sercu.
Pomyśl, gdyby tobie, tak jak św. Antoniemu, albo Stanisławowi Kostce, ukazał się P. Jezus w widomej postaci, cobyś ty począł, cobyś Mu powiedział, o cobyś prosił i pytał, cobyś Mu ofiarował?
Oto, skoroś przyjął Komunję św., sam żywy i prawdziwy P. Jezus jest obecny w sercu twojem. Korzystajże z tego krótkiego czasu, przepraszaj za winy, dziękuj za miłosierdzie i tak liczne Jego dary, mów Mu o obawach i nadziejach, o zamiarach i postanowieniach twoich.
Zachowaj wszystkie obowiązki gościnności; więc proś, aby ci powiedział, co Mu się podoba lub nie podoba u ciebie, proś ze Samuelem Prorokiem:
«Mów, Panie, bo słucha sługa twój!» i ze św. Pawłem Apostołem: «Panie co chcesz abym uczynił?» Do obowiązków gościnności wreszcie należy gościa uraczyć;«czem chata bogata, tem rada».
«Pokarm mój,» mówi Pan, «jest, abym czynił wolę Tego, który Mię posłał». Postanówże, co dziś jeszcze uczynić możesz z rzeczy, o których wiesz, że je P. Jezus lubi i pragnie ich. I gdy już będzie się kończył czas Komunji św., nie zaniedbaj pożegnać
P. Jezusa, ułożyć się z Nim, kiedy znów będzie raczył przyjść do ciebie, przeproś za dzisiejsze tak nieudolne przyjęcie i przyrzecz większe na przyszły raz staranie. Pokłoń Mu się wreszcie i proś o błogosławieństwo.
A po Komunii św. niech będzie długo znać po tobie, że Boga przyjąłeś, że Boga masz w sercu.
«Źródło: ks. H. Jackowski SI, Ewangelje niedzielne i świąteczne z objaśnieniami»
O Boże Przedwieczny w Trójcy Przenajświętszej, Który Jedynego Syna Swojego
O Boże Przedwieczny w Trójcy Przenajświętszej, Który Jedynego Syna Swojego, ku zbawieniu ludzkiemu, na ziemię zesłać raczyłeś,
aby lud Twój w grzechach upadły od śmierci wiecznej odkupił, Królestwo Twoje nad narodami postanowił; błogosław Panie nam sługom
Twoim, którzy świętą pamiątkę męki Jezusa Chrystusa nabożnie obchodzić pragniemy: a jakoś pobłogosławił uścielającym drogę do
Syna Twojego, tak też racz pobłogosławić domy nasze, dokąd te palmy od Kościoła Twego poświęcone z wiarą i modlitwą wniesiemy.
Błogosław nam, Boże Wszechmogący, Miłości Nieskończona, a obdarz nas Łaską przemożną, iżbyśmy odparłszy od siebie najazdy nieprzyjaciela dusz naszych, zasłużyli po wiekuistą zapłatę stanąć
w Królestwie Chwały Twojej z palmą zwycięstwa, i wiecznie Ciebie oglądać, prosimy Cię o to przez zasługi Jezusa Chrystusa, Odkupiciela, Zbawiciela i Pana naszego. Amen.
Boże, Któryś Syna Twojego Jezusa Chrystusa, Pana naszego dla zbawienia nas na ten świat posłał
Boże, Któryś Syna Twojego Jezusa Chrystusa, Pana naszego dla zbawienia nas na ten świat posłał, żeby się upokorzył aż do nas; a nas przywrócił Tobie,
Któremu także gdy do Jeruzalem przychodził, dla spełnienia proroctwa, rzesza wiernego ludu z najszczerszym nabożeństwem odzienie swoje z palmowymi gałęziami po drodze uścielała, dozwól prosimy, ażebyśmy
Jemu nagotowali drogę mocnej wiary, na której uprzątnąwszy kamień obrażenia i skałę zgorszenia, zielenic przed Tobą dobrym uczynkom naszym na kształt gałęzi drzew pięknych, abyśmy zasłużyli wstępować w Ślady Tego, Który z Tobą żyje i króluje w Jedności Ducha Świętego Bóg na wieki wieków. Amen.
Wszechmogący Przedwieczny Boże, Któryś rozporządził, aby Pan nasz Jezus Chrystus wjeżdżając do Jerozolimy
Wszechmogący Przedwieczny Boże, Któryś rozporządził, aby Pan nasz Jezus Chrystus wjeżdżając do Jerozolimy na oślicy siedział, i który nauczyłeś, iżby rzesza ludu odzieniem lub gałęziami drogę
Mu uścielała, a Hosanna! na Chwałę Jego wyśpiewywała; daj nam prosimy, ażebyśmy tej rzeszy niewinności naśladować mogli. Przez Tegoż Chrystusa Pana naszego. Amen.
O Zbawicielu mój Najdroższy obchodząc świętą pamiątkę Twego chwalebnego wjazdu do Jerozolimy
O Zbawicielu mój Najdroższy obchodząc świętą pamiątkę Twego chwalebnego wjazdu do Jerozolimy, w którym lud Syoński rzucał pod Stopy Twoje gałązki palmowe śpiewając:
Hosanna Synowi Dawidowemu, Błogosławiony, Który idzie w Imię Pańskie, nie mam nic o Panie tak godnego co bym mógł złożyć pod stopy Twoje, ale pono najwdzięczniej przyjmiesz najpokorniejsze poddaństwo serca mego,
które Ci składam w ofierze; niech ono odtąd dla Ciebie tylko żyje, niechaj je odtąd żaden grzech nie zbrzydzi! Przyjmij je, o Panie, i pobłogosław, a jakoś pobłogosławił uścielającym drogę do miasta Świętego, tak też racz pobłogosławić chatki nasze,
wioski nasze, pola nasze, i bydełko nasze, słowem całą biedę naszą, dokąd te palmy przez sługę Twego Kapłana poświęcone poniesiemy z wiarą żywą i z prawdziwą modlitwą. Amen.
Boże! Panie! i Nauczycielu nasz! Przyjmij w dniu dzisiejszym uwielbienie i cześć naszą
O Boże! Panie! i Nauczycielu nasz! Przyjmij w dniu dzisiejszym uwielbienie i cześć naszą, ja koś przyjmował okrzyki jerozolimskiego ludu;
ale zarazem racz zamieszkać serca nasze, byśmy kiedyś jak tenże lud jerozolimski nie podnieśli zuchwałych głosów przeciw Tobie.
— Chwała i dzięki Tobie Synu Boży! któryś tak ochotnie wjeżdżał do miasta, gdzie Cię straszliwa śmierć czekała; — naucz nas Panie przykładem swoim pełnić chętnie obowiązki powołania naszego, choćby one trudnymi i przykrymi były.
– Spojrzyj litośnie na zaślepienie serc naszych, i przywróć nam wzrok duchowny, byśmy nie zbaczali z Twej drogi; wytęp w sercu i duszy naszej wszelkie złe skłonności, i utwórz w nas przybytek godny czystości i wielkości Twojej,
Panie! Boski nasz Mistrzu! obejmij dziś na nowo opiekę nad sługami Twoimi, oczyść usta nasze, byśmy jak niegdyś niemowlęta mogli wznieść ku niebu, nieskalane głosy Chwały i uwielbienia.
— Chwała na wysokościach! Błogosławiony, który idzie w Imieniu Pańskim! Idziesz ku nam, o Panie !
zbliża się czas w którym obchodzić będziemy pamiątkę niezmierzonej Twojej miłości dla nas grzesznych, pamiątkę Męki i Śmierci Twojej, i pamiątkę odkupienia naszego.
Dozwól nam przygotować się należycie do uroczystych obrzędów, którymi Kościół Święty obchodzi dzieło Miłości Twojej.
— Zajmij dusze nasze wdzięcznością ku Tobie, roznieć w nich żywy ogień wiary, byśmy się stali godnymi stanąć w liczbie tych, którym Śmierć Twoja zjednała życie wieczne. Amen.
Niech Ci będzie przyjemną, Boże Zbawicielu, Chwała, którą dajemy Tobie
Niech Ci będzie przyjemną, Boże Zbawicielu, Chwała, którą dajemy Tobie, obchodząc rocznicę uroczystego wjazdu Twojego do Jeruzalem.
Tyś wstępował do miasta Twojego i ludu, niosąc mu w miłości zbawienie.
W szczerym zda się uniesieniu lud Cię witał, ścieląc pod Nogi Twoje szaty i różdżki palmowe, wołając: Hosanna Synowi Dawidowemu;
błogosławiony, który idzie w Imię Pańskie! a w sercu jego była niewdzięczność, bo za dni kilka, tenże lud wołał do Piłata: Ukrzyżuj, ukrzyżuj, domagając się Twej Śmierci.
Przetąś go odrzucił w Sprawiedliwości Twojej, i wydał na rozproszenie i tułactwo po świecie. Od tej chwili, przez wiele już wieków, w każdą rocznicę dnia dzisiejszego, nowy Twój Izrael,
Chrześcijaństwo całe, z palmami w ręku, śpiewa Ci na cześć święte:
Hosanna Synu Dawidowy, Synu Przedwieczny Boga żywego! A Ty Sam tylko wiesz, ile się odzywa ku Tobie ust szczerych i serc gorących. Panie nasz i Boże! nie dopuszczaj, aby lud chrześcijański,
nowe Twe Dziedzictwo, któreś Męką i Krwią Twoją odkupił dla Siebie, na wzór ślepej niewiarą tłuszczy Jerozolimskiej, miał Cię w myśli swej zdradzić, umęczyć w swym sercu przez życie występne, lub przez niewiarę, zabić Cię w swej duszy.
Zbawicielu świata prawdziwy, niech już Moc Twej Łaski na nas spłynie i stanie się siłą dusz naszych; niech prawiły i przykazania Twoje,
których nas uczysz w Twym świętym Kościele, staną się jedynym żywiołem uczuć, myśli, uczynków i wszystkich naszych nadziei: abyśmy żyjąc Tobą, w Tobie i dla Ciebie, nie byli nigdy cd
Ciebie odrzuceni, nie zostali skazani na wieczny upadek i zatracenie, lecz zasłużyli na zmartwychwstanie ku chwale Twojej. Zbawicielu Chryste! Panie miły, któryś cierpiał za nas grzesznych, przyjmij łaskawie to uczestnictwo nasze w obrzędach
Twego Świętego Kościoła, a przez nie w wzbudź w nas ducha wiary, nadziei i miłości, abyśmy jak teraz różdżką palmową, tak zawsze dobrymi, a godnymi Twej chwały uczynkami mając zajęte ręce nasze, złożyli z myśli, słów i wszystkich spraw życia naszego jeden wdzięczny święty hymn na uwielbienie
Twoje: aż nas, ozdobionych palmą zbawienia, powołasz między święte niebieskie zastępy, z którymi wiecznie śpiewać będziemy: Hosanna na wysokościach Tobie Synu Dawidowy, Synu Jedyny, Boga Żywego, który żyjesz i królujesz wespół z Ojcem i Duchem Świętym na wieki. Amen.
V. Panie, wysłuchaj modlitwy nasze.
R. A wołanie nasze niech do Ciebie przyjdzie.
V. Módlmy się. Wszechmogący Wieczny Boże! Który chcąc podać rodzajowi ludzkiemu ku naśladowaniu wzór pokory, dopuściłeś,
aby Zbawiciel nasz Ciało przyjął i krzyż dźwigał; racz sprawić, abyśmy i cierpliwości Jego świadectwo i zmartwychwstania uczestnictwo otrzymać mogli. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
R. Amen.