Ewolucja, czyli rozwój

 

 

Jeżeli w świecie materii nieorganicznej istnieje mnóstwo

rodzajów i odmian, o których uczy mineralogia, to w świecie

żywym, organicznym, jest owych rodzajów i odmian jeszcze

więcej. Jakaż olbrzymia różnica zachodzi między mchem

drobnym a dębem stuletnim, między mikrobem a wielorybem

lub słoniem, między przezorną mrówką a śmieszną małpą!

Człowiek góruje nad tym wszystkim misternym ustrojem (mikrokosmos), bo ciało ludzkie złożone jest z czynników

mineralnych, roślinnych i zwierzęcych w nader harmonijnym

zestawieniu. Skąd powstało tak wiele odmian w świecie

żywym? Skąd wynikło przepiękne stopniowanie od istot mniej

doskonałych do coraz doskonalszych?

Materialiści twierdzą (za Darwinem i Huxleyem), że

najprostsze komórki żywe, wytworzywszy się z materii

martwej przez samorództwo, przekształcały się potem w istoty

coraz doskonalsze przy pomocy doboru naturalnego i walki o

byt, aż wreszcie powstały małpoludy, a z nich ludzie. Bronią oni

zatem ewolucji (rozwoju) mechanicznej bez granic, zwanej

monogenetyczną. Wykład ten jest łatwy, nie wymaga

mozolnego rozróżniania i podoba się wszystkim, którzy nie

chcą uznać duszy nieśmiertelnej i Boga. Nie ma on jednak

wartości naukowej, bo nie opiera się na faktach, lecz jedynie

na przypuszczeniach. Fakty naukowo stwierdzone głoszą dwie

prawdy: 1) że istnieje dziwnie mądry i przepiękny plan w

stopniowym urządzeniu form świata i życia, 2) że w ramach

tego planu możliwy jest rozwój (ewolucja) roślin i zwierząt, ale

tylko do pewnych granic (ewolucja poligenetyczna).

W pewnych wypadkach nie ma wcale ewolucji. Na

przykład ze skrzyżowania osła z koniem powstaje muł, ale już

sam muł jest w 95% bezpłodny. W innych przypadkach

ewolucja istnieje tylko do pewnej granicy.

Kto porządek i stopniowanie, jakie widzimy we

wszechświecie, uważa za wytwór ewolucji mechanicznej bez

granic, rozumuje podobnie jak małe dziecko, które

zobaczywszy w aptece szereg flasz, od maleńkich do coraz większych, przypuszcza, że większe flasze wyrosły same z

mniejszych i same ustawiły się w kolejnym porządku. Rzecz

bowiem bezduszna i nierozumna, jak flasze lub jakakolwiek

materia, nie może samodzielnie wytworzyć ładu rozumnego.

Bóg stworzył pierwsze istoty żywe. Nie potrzebował

jednak stwarzać wszystkich odmian, jakie dziś istnieją. W

mądrości i wszechmocy swojej stworzył główne rodzaje i

wytknął im prawa rozwoju. Na mocy tych praw wytworzyły się

z czasem odmiany pośrednie. Świadczą o tym warstwy ziemi

naszej, które grzebały w sobie i przechowują po dziś dzień

resztki wszystkiego, co kiedykolwiek istniało na ziemi.

Paleontologia bada pokłady ziemi i stwierdziła w nich

trzy rzeczy:

1) W najdawniejszych pokładach są resztki nie jednego tylko

rodzaju, jak chcą darwiniści, lecz różnorodnych gatunków

zwierząt i roślin, chociaż nie ma tam jeszcze wszystkich

gatunków, dziś istniejących.

2) Nie znaleziono dotąd formy przejściowej między małpą a

człowiekiem.

3) Szczątki człowieka znaleziono dopiero w warstwach

Ewolucja poligenetyczna uznaje przepaść nieprzebytą

1) między materią a komórką żywą,

2) między zwierzęciem a człowiekiem, zwłaszcza gdy zwrócimy

uwagę na inteligencję ludzką. Człowiek jako hodowca

inteligentny, zdoła ewolucję u roślin i zwierząt posunąć

znacznie dalej niż natura, pozostawiona sobie samej. Bywa

nawet, że natura sprowadza rozkład i dewolucję (Hortyński,

125). Virchow stwierdził na zjeździe przyrodników w

Monachium, że ewolucja nieograniczona nie ma podstawy

naukowej, owszem, przy porównaniu czaszek ludzi obecnych z

wykopanymi z czasów pradawnych pomiary wypadają

niekiedy na niekorzyść czasów nowszych.

Zwolennicy Darwina głosili już nieraz, że znaleźli formę

przejściową między człowiekiem a małpą (Pitecanthropos

erectus na Jawie itp.). Okazywało się to jednak zawsze

urojeniem. Haeckel sfałszował nawet fotografie zarodków, aby

okazać, że one niczym nie różnią się między sobą. Okrył się

tylko niesławą, bo prof. Clausius i inni uczeni udowodnili mu

fałszerstwo. Gdyby istotnie człowiek pochodził od małpy, to

musiałoby się to powtarzać i w naszych czasach, bo prawa

przyrody są dziś te same, jak przed tysiącami lat. Tymczasem

nie zdarzyło się nic podobnego nawet w zwierzyńcach, gdzie

specjalnie w tych celach małpy hodowano.

Karol Darwin oddał rzetelne przysługi na polu nauk

przyrodniczych, których był znawcą niepospolitym, natomiast

popadł w błędy, gdy się przerzucił na pole filozofii. Zatracił on

istotną różnicę między światem fizycznym a duchowym. W

twierdzeniach swoich opierał się nie na faktach, lecz na

możliwościach i przypuszczeniach. Zestawiwszy szereg

przypuszczeń, twierdził potem: „udowodniliśmy”. Wnioskowanie

takie jednak sprzeciwia się logice i prowadzi nieuchronnie do

błędów. Gdybyśmy np. przyjęli, że jest możliwe istnienie ludzi

skrzydlatych, to w każdym razie nie można twierdzić, że ludzie

skrzydlaci rzeczywiście istnieją. Stopniowanie doskonałości można rozciągnąć także na

świat ducha. Od roślin wznosi się ono do zwierząt,

obdarzonych zmysłami i zdolnością do ruchów swobodnych.

Od zwierząt postępuje ku człowiekowi, obdarzonemu duszą

rozumną i nieśmiertelną. Naprowadza to na myśl, że na

człowieku stopniowanie owo się nie kończy, lecz muszą być

istoty czysto duchowe, nieśmiertelne, które posiadają więcej

doskonałości niż ludzie. Musi być wreszcie Duch, który sam z

siebie posiada nieskończenie wiele przymiotów, a każdy

przymiot ma w stopniu nieskończenie doskonałym. Nie w

człowieku, lecz w Bogu dopiero stopniowanie dosięga szczytu

swojego; w Bogu ma ono zarazem źródło swoje i prawodawcę.

Ludzie powinni wzorować się na Bogu, a zatem doskonalić się

nieustannie pod względem umysłowym i moralnym, a w

praktycznym życiu udoskonalać nieustannie swoją fachowość.

Prawo ewolucji i postępu w dobrym obowiązuje każdego aż do

śmierci, bo zawsze daleko nam jeszcze będzie do doskonałości

Bożej.

 

 Jaką ewolucję nazywamy monogenetyczną? Co

rozumiemy pod ewolucją poligeneiyczną? Które

doświadczenia stwierdzają ewolucję poligenetyczną? Kto jest

istotą nieskończenie doskonałą?

 

 

15. Kto to jest Róg?

 

Bóg jest to duch sam z siebie nieskończenie doskonały.

 

16. Co znaczy: Bóg jest nieskończenie doskonały?

 

Bóg jest nieskończenie doskonały, znaczy, że Bóg

1)  ma nieskończenie wiele doskonałości, a

2) każdą doskonałość ma w stopniu nieskończenie wysokim.

 

17. Jak powinniśmy się doskonalić?

 

Powinniśmy się doskonalić zawodowo, umysłowo, a

zwłaszcza moralnie aż do śmierci.