Bóg stwierdza cudami posłannictwo mężów świętych

 

 

Mojżesz, otrzymawszy od Boga rozkaz wyprowadzenia Żydów z niewoli egipskiej,

rzekł: Nie uwierzą mi… ale rzekną: Nie ukazał się tobie Pan. Wówczas Bóg dał mu moc czynienia 

cudów (Wyjść 4, 8–9). Mojżesz spełnił rozkaz Boży, a Żydzi, widząc cuda, uwierzyli mu.

Podobnie Gedeon żądał od anioła 

znaku, czyli cudu, na dowód, że powołanie na sędziego pochodzi od Boga.

Każdy prorok, nie wyłączając Chrystusa 

Pana, musiał udowodnić cudami, że go Bóg posłał.

Tylko wszechmoc Boża może zdziałać cud prawdziwy.

Bóg wszechmocny jest także prawdą odwieczną, jest najświętszy i nie potwierdzi nigdy fałszu.

Cud jest zatem sprawdzianem 

zewnętrznym, który dowodzi, że przez cudotwórcę Bóg daje 

Objawienie swoje. Wiara wasza niechaj będzie rozumna, 

upomina św. Paweł apostoł (por. Rzym 12, 1), to znaczy: 

wierzmy Objawieniu Bożemu, bo rozum przekonuje, że Bóg nie 

może się mylić, ale sprawdzajmy starannie, czy człowiek, przez 

którego nam Bóg coś objawił, jest rzeczywiście posłańcem 

Bożym, zatem czy działa cuda niewątpliwe.

Cudem nazywamy takie zdarzenie nadzwyczajne, 

którego żadna siła stworzona dokonać nie potrafi, a zdziałać 

może jedynie wszechmoc Boża. Tylko ten, kto nadał prawa 

naturze, mocen jest zawiesić je w pewnym wypadku, gdy tego 

wymaga zbawienie dusz i konieczność potwierdzenia słów 

Bożych. Przez cud nie znosi Bóg praw fizycznych, bo żaden 

wyjątek nie znosi reguły. Bóg nie wywraca wówczas porządku 

natury, lecz porządek fizyczny poddaje wyższemu porządkowi 

moralnemu. Kto sądzi, że Bóg nie mógł lub nie może czynić 

cudów, odrzuca pojęcie Boga.

Na zapytanie czy Bóg może czynić cuda, odpowiedział 

Rousseau: „Pytanie to jest raczej niedorzeczne niż bezbożne. Tego, kto daje na nie odpowiedź przeczącą, nie należałoby 

karać, lecz postąpić z nim jak z obłąkanym”.

I teraz zdarza się, że ktoś uprosił sobie u Boga łaskę, 

którą uważa za cudowną i ogłasza to publicznie, np. w 

intencjach miesięcznych. Nie wolno jednak żądać, by i drudzy 

uważali za cud ową łaskę, dopóki Kościół sprawy nie zbada i 

nie orzeknie, 1) że fakt nadzwyczajny rzeczywiście się zdarzył, 

a nie jest przywidzeniem, halucynacją lub marzeniem sennym, 

2) dokonany został w sposób niezgodny prawami natury, więc 

jedynie wszechmocą Bożą. Człowiek, ani nawet anioł, nie 

potrafi zawiesić praw natury.

Gdy wierni chcą kogoś zmarłego czcić publicznie jako 

świętego, Kościół bada starannie, czy on za życia odznaczył 

się jakimiś cnotami w stopniu bohaterskim i czy za życia, lub 

po śmierci, zdziałał przynajmniej dwa cuda niewątpliwe. 

Kościół postępuje przy tym bardzo ostrożnie, poddaje dany 

fakt ścisłym badaniom uczonych i nie uznaje wypadku za 

cudowny, dopóki zachodzi wątpliwość, że mogły go dokonać 

jakieś siły natury. Czy czyni to Kościół dlatego, bo wiara 

chrześcijańska opiera się na cudach, jakie głosi Pismo św., a 

nie potrzebuje nowych cudów do swego utwierdzenia. Mimo to 

stwierdzono cuda niewątpliwe u wielu świętych.

Jednego kardynała odwiedził Anglik, niedowiarek. 

Kardynał odwołany, musiał na chwilę wyjść, a odchodząc dał 

gościowi do przeczytania proces cudów, zdziałanych za 

wstawiennictwem św. Franciszka Borgiasza. Gdy wrócił, 

zapytał, co gość sądzi o owych cudach. Anglik rzekł: „Gdyby 

wszystkie cuda były tak dowiedzione i pewne jak te, nie miałbym żadnej wątpliwości”. Jakże się zdziwił, gdy się 

dowiedział, że komisja papieska ani jednego z owych 

wypadków za cud nie uznała! Stwierdzono jednak potem inne 

cuda, nierównie pewniejsze i uznano Franciszka Borgiasza za 

świętego.

Mocna wiara sama przez się nie czyni cudów, lecz jest 

zasługą, za którą Bóg czasem wynagradza cudami. 

Autohipnoza lub hipnotyzowanie drugich może w naturalny 

sposób dopomóc w różnych chorobach nerwów i przy 

sparaliżowaniu pewnych części ciała, ale nie pomaga tam, 

gdzie części ciała uległy zniszczeniu (wskrzeszenie Łazarza). 

Nie działa też przy cudach na martwej naturze (zamienienie 

wody w wino samą myślą, uspokojenie nagłe burzy na morzu, 

cudowne rozmnożenie chlebów itp.), tym bardziej przy cudach 

zdziałanych z odległości (uzdrowienie sługi setnika lub córki 

niewiasty chananejskiej).

35. Co nazywamy cudem?

Cudem nazywamy zdarzenie nadzwyczajne, przewyższające 

wszelkie siły natury stworzonej.

Kto może uczynić cud własną mocą? Kiedy Kościół 

pozwala uważać za cud jakieś zdarzenie nadzwyczajne? Na co 

Bóg dawał niektórym ludziom moc czynienia cudów? W jaki 

sposób cuda dowodzą prawdziwości Objawienia Bożego?