Żywot Bł. Bogumiła, Arcybiskupa

Bogumił synem był Mikołaja Poraja, kasztelana gnieźnieńskiego.

Wychowany pobożnie, otrzymał za nauczyciela Św. Ottona, biskupa Bamberskiego, który wygnany z Niemiec w Gnieźnie przemieszkiwał.

Na wyższe studia wysłany był do Paryża, gdzie pilnie ćwiczył się nie tylko w rozmaitych naukach, ale i w cnocie.

— Wróciwszy do kraju wzgardził urzędami dworskie i myślał o życiu pobożnym i cichym. Wkrótce stracił rodziców, dziedzicząc po nich wielki majątek.

Pierwszym jego czynem było fundowanie kościoła i probostwa w Dobrowie, aby lud w bliskości miał kapłana i Dom Boży.

— Arcybiskup gnieźnieński Janisław, widząc że siostrzeniec jego Bogumił nie ma skłonności do życia świeckiego. wziął go do siebie i powierzył mu urząd kanclerski.

— Pilnie pracował w kancelarii Bogumił, a poza tym trawił czas na modlitwie, rozmyślaniu i czytaniu książek pobożnych, sposobiąc się zwolna do stanu duchownego.

— Na kapłana wyświęcony, coraz doskonalsze wiódł życie. W środy i piątki nigdy nic nie jadł; Wielki Post przez 9 tygodni przeciągał; włosiennicę nosił i biczował się.

Do Najświętszej Panny Maryi szczególniejsze miał nabożeństwo i Małe oficjum codziennie na Jej cześć odmawiał.

— Mianował go arcybiskup proboszczem w Dobrowie. Na tym stanowisku pilnie nauczał ludzi katechizmu, mówiąc, że on podstawą jest życia dobrego pobożnego.

Wkrótce został mianowany kanonikiem katedralnym, a po śmierci Janisława, jednogłośnie wybrany arcybiskupem gnieźnieńskim 1167 r.

— Nowe, a trudne obowiązki gorliwie spełniał, a z dawnej ostrości życia, niczego nie uronił.

Diecezję pilnie wizytował, sani katechizmu nauczał i odpytywał; biednych uczniów trzymał na swym stole, gdy oświadczyli zamiar obrania stanu duchownego; szpitale, kościoły i klasztory fundował.

Dla podniesienia gorliwości wśród kapłanów zwołał prowincjonalny Synod do Łęczycy, na którym biskupi wiele pożytecznych praw ustanowili.

– Czując się znużonym na siłach, wyprosił u Papieża Aleksandra III. zwolnienie od obowiązków biskupich, osiadł na pustyni około Dobrowa, i tu żywot wiódł ostry według regały Kamedułów.

— Zmarł 1182 r. Pan Bóg wsławił go licznymi cudami. 

Punkty do rozmyślania. 

Chrystianizm potrzebuje takich dusz, które wyzwoliwszy się od trosk i spraw ziemskich, stają na czele kościoła, jako posłani od Pana Boga pasterze, a słowem i przykładem jak Św. Jan na puszczy, nawołują lud do pokuty i poprawy. 

Chrystianizm potrzebuje dusz, które się całkowicie poświęcają dziełom miłosierdzia; potrzebuje dusz, które w heroicznej wzgardzie świata porzucają dostatki i zaszczyty, a poświęcają się najszlachetniejszemu i najpożyteczniejszemu zajęciu, — modlitwie, rozmyślaniu i umartwieniu. 

Takim był Bł. Bogumił, pilnie umartwiał się, modlił i rozmyślał. Podziwiajmy go i w miarę sił naśladujmy. 

Modlitwa. 

Boże, Miłośniku czystości, który Bł. Bogumiła biskupa, Niebiańskimi Łaskami ozdobiłeś, daj nam za jego przyczyną anielskie prowadzić życie, abyśmy dobra ziemskie odrzuciwszy, doszli do wiecznych radości. Amen.