Bóg jest przyczyną najwyższą

Każda rzecz i każde zjawisko musi mieć swoją

przyczynę wystarczającą. Już dziecko zwykło pytać: Kto to

zrobił? Dlaczego tak jest? Pytania te są pierwszymi objawami

myślenia u dziecka. Z czasem pobudzają one ludzi do badań

samodzielnych, do naukowego poznania rzeczy i do

wynalazków różnego rodzaju. Ten dopiero zna rzecz naukowo,

kto poznał jej przyczyny. Zwierzęta i małe dzieci widzą

błyskawice i słyszą grzmoty, ale nie znają ich powodu, nie

wiedzą o elektryczności. Wykształcony człowiek zna

elektryczność i potrafi ją zużytkować w sposób przeróżny. To Od zjawisk wznosimy się do badania przyczyn

najbliższych, zwykle drugorzędnych, od nich zaś posuwamy się

do badania przyczyn coraz wyższych, pierwszorzędnych.

Każda nauka bada zjawiska i przyczyny w swoim zakresie,

więc przy badaniu tego samego zjawiska czym innym zajmują

się nauki przyrodnicze, czym innym fizyka, czym innym

chemia, estetyka, higiena itp. Filozofia bada podstawowe

pojęcia wszystkich nauk, stara się dotrzeć do przyczyn

najgłębszych i najogólniejszych.

Filozofia uczy, że musi istnieć jedna najwyższa

przyczyna wszystkich przyczyn, która już nie ma za sobą nic,

ale jest bytem samym, od niczego niezawisłym, i źródłem

wszelkiego bytu. Gdyby jej nie było, to wszystkie inne

przyczyny równałyby się łańcuchowi wiszącemu w powietrzu,

bez żadnego punktu zaczepienia. Najwyższa przyczyna ma

źródło bytu sama w sobie, nie da się nikomu zmienić ani

zniszczyć, jest niezmienna i wiecznie trwała. Filozofowie

nazywają ją absolutnym bytem lub absolutem; ogół nazywa ją

Bogiem. Każde zjawisko może nas doprowadzić do poznania

Boga, jeżeli nie poprzestaniemy na badaniu przyczyn niższych,

lecz dotrzemy aż do przyczyny najwyższej.

 Kto jest najwyższą przyczyną wszechrzeczy? Jakie

przymioty musi mieć najwyższa przyczyna bytu?

Nie może być dwóch przyczyn najwyższych, bo czym

byłaby jedna, tym nie byłaby druga. W działaniu również jedna

ograniczałaby drugą, więc żadna nie byłaby najwyższą. Kto

zatem przyjmuje istnienie dwóch Bogów (dualizm), ten

widocznie zatracił czystą ideę bóstwa, jako najwyższej przyczyny, a usposobiony jest do wiary w istnienie mnóstwa

bożków. Najwyższa przyczyna musi być jedna, jednolita.

Zwolennicy rozwoju mechanicznego utrzymują, że ludzie

od wielobóstwa (politeizmu) wznosili się stopniowo do czci

jednego Boga, czyli do monoteizmu. Badania historyczne

stwierdzają coś wprost przeciwnego. U Chaldejczyków,

Egipcjan, Greków, Rzymian, Germanów, Słowian itd. czczono

pierwotnie jednego tylko Boga, a dopiero z biegiem czasu,

oddalając się od pierwotnych, czystych pojęć, tworzyli sobie

ludzie wyobrażenia coraz to większej liczby bożków.

 

1. Ile jest Bogów?

 

Bóg jest jeden i jeden tylko być może.

 

2. Co znaczy: Bóg jest samoistny?

 

Bóg jest samoistny, znaczy, że Bóg swojego istnienia nie

zawdzięcza nikomu, gdyż on właśnie jest samym bytem.

 

3. Co znaczy: Bóg jest niezmienny?

 

Bóg jest niezmienny, znaczy, że Bóg nie zmienia się nigdy,

ani w swojej istocie, ani w przymiotach.

Bóg nie może być raz lepszy, raz gorszy, lecz jest

zawsze najdoskonalszy. Bóg nie zmienia również orzeczeń

swoich. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą,

zapewnił Pan Jezus (Łk 21, 33).

 

4. Co znaczy: Bóg jest wieczny?

 

Bóg jest wieczny, znaczy, że Bóg zawsze był i zawsze będzie. rodziców względnie twórców muszą się oddać śmierci, jeden

Bóg nie miał początku i nie będzie miał Końca. A chociaż

niektóre stworzenia są nieśmiertelne, to ta nieśmiertelność nie

leży w ich naturze, ale jest jedynie darem Boga. Bóg jeden jest

wieczny z natury swojej.

 

5. Co znaczy: Bóg jest niezmierzony?

 

Bóg jest niezmierzony, znaczy, że dla Boga nie ma granic w

czasie ani w przestrzeni.

Wobec Boga, który jest nieogarniony całym światem, a

samoistny, wszystko inne jest czymś nader marnym.

Powinniśmy być gotowi stracić wszystko, byle złączyć się z Panem Bogiem.