Rozważania Pierwszych Sobót miesiąca:

Święty Józef Sebastian Pelczar

Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni

Wyobraź sobie, że widzisz Najświętszą Pannę szukającą wraz z Józefem Jezusa, znajdującą Go w świątyni wśród żydowskich uczonych, a potem mieszkającą z Nim w Nazarecie.

Według prawa Mojżeszowego każdy mężczyzna był zobowiązany trzy razy w roku, na trzy większe uroczystości, odwiedzać świątynię jerozolimską i przynosić jakąś ofiarę. Przepis ten spełniał Józef w święto Paschy, a z nim chodziła także z dobrej woli Najświętsza Panna, i to zapewne pieszo, chociaż Nazaret był oddalony od Jerozolimy o niemal 150 kilometrów niewygodnej drogi. Obym i ja powtarzał za Nią ciągle słowa Proroka: „Jak miłe są przybytki Twoje, Panie Zastępów! Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich” (PS 84, 2), i tęsknił za przybytkiem sakramentalnym czy za Najświętszą Ofiarą.

Do tej świętej pielgrzymki przyłączył się Pan Jezus w dwunastym roku życia, a zapewne także i później, żeby za siebie i za cały ród ludzki uczcić Ojca Niebieskiego; by zatwierdzić publicznie Swoje Bóstwo; by ludziom dać dobry przykład, że mają chętnie spieszyć do świątyń Pańskich i sumiennie spełniać powinności religijne, zwłaszcza obowiązek słuchania Mszy świętej w dni święte.

Kiedy Święta Rodzina wracała do domu, Pan Jezus niepostrzeżony pozostał w świątyni, mimo iż wiedział, że Matce Najświętszej i ukochanemu Opiekunowi sprawi niezmierną boleść. Dlaczego to uczynił? Oto chciał wobec nich zatwierdzić Swoje Boskie posłannictwo, które otrzymał od Ojca Niebieskiego. Zarazem chciał wystawić na próbę ich cnoty oraz objawić Swoje Bóstwo i dać przykład, że rzeczy Boże mają iść przed ludzkimi, a jeżeli kogoś Bóg powołuje do kapłaństwa lub do zakonu, powinien on z mężnym sercem opuścić swoją rodzinę. Może i ode mnie Bóg żąda podobnej ofiary? Czy moja miłość ku rodzinie jest prawdziwie nadprzyrodzona i święta?

Ponieważ mężczyźni wracający z Jerozolimy szli osobno, a osobno szły niewiasty, dzieci mogły przyłączyć się do ojca lub do matki. Dlatego Maryja i Józef dopiero po upływie dnia drogi spostrzegli, że Jezusa nie ma. Co to za boleść dla tak miłujących serc, zwłaszcza że wyrzucali sobie niedbalstwo, choć było ono zupełnie niezawinione. Zaraz też, może nawet w nocy, wybrali się do Jerozolimy, by szukać Syna Bożego w świątyni.

Niestety, wielu ludzi, a do nich i ja należałem, traci Jezusa przez grzech śmiertelny, który wywraca w duszy ołtarz Trójcy Świętej, a wznosi tron dla szatana. Co oni powinni czynić? Przede wszystkim modlić się o łaskę prawdziwego nawrócenia i szczerej skruchy, a wezwawszy na pomoc Maryję i Józefa, powinni szukać Jezusa nie między krewnymi i znajomymi, którzy może raczej pociągają do grzechu, ani w centrum świata, gdzie pełno pokus, ale w kościele, u stóp kapłana, oczyszczającego duszę Krwią Jezusa w Sakramencie Pokuty. Na przyszłość zaś powinniśmy czuwać i modlić się, zwłaszcza po Komunii świętej. Nie pozwól, Panie, abym oderwał się od Ciebie. Raczej pozwól mi umrzeć niż Ciebie utracić…

Ale można odłączyć się od Pana Jezusa i bez grzechu, tak jak się to przydarzyło Maryi i Józefowi, to jest można kochać Pana Jezusa, a jednak być pozbawionym światła wewnętrznego, pociech duchowych i gorącego zapału do dobrego, a nawet oprócz oschłości duchowej, doznawać bardzo gwałtownych pokus. Co wówczas czynić? Czy rozpaczać? Czy porzucać pobożne życie? – Nie, wtedy trzeba upokorzyć się przed Bogiem z powodu swoich wykroczeń i niewierności, uważać tę oschłość jako zasłużoną karę, słuchać ślepo swojego spowiednika i mimo wewnętrznego ucisku czy wstrętu, sumiennie wypełniać swoje obowiązki, ćwiczenia duchowe i uczynki miłosierdzia.

Pan Jezus w świątyni modlił się oraz wykładał żydowskim uczonym Pismo Święte, opowiadając zapewne o Ojcu Niebieskimi i o Mesjaszu obiecanym patriarchom i prorokom, tak że wszyscy, „którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami” (ŁK 2, 47). Ale żaden nie zapytał: Kim jesteś? Bo oczy ich duszy były porażone ślepotą. Kiedy Najświętsza Matka poskarżyła się: „Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie”. Przy czym pełna pokory wymieniła na pierwszym miejscu Józefa Opiekuna nazywając go ojcem. Pan Jezus odpowiedział z Boską powagą: „Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?” – Ale zaraz udał się z Maryją i Józefem do Nazaretu, gdzie według słów Pisma „był im poddany” prowadząc jako ubogi rzemieślnik życie ukryte, pracowite i skromne, choć przecież mógł mądrością i cudami budzić podziw całego świata.

Czego On mnie uczy tym życiem? Nie szukania własnej chwały ani uganiania za sławą lub zaszczytem, ale trzymania się tej przestrogi: pragnij być nieznanym i poczytanym za nic. Uczy zaparcia się ducha i posłuszeństwa dla przełożonych z miłości ku Bogu; uczy uświęcenia codziennych, choćby najdrobniejszych czynności; uczy łączenia w życiu modlitwy z pracą. Czy w przeszłości postępowałem według tych nauk? Jak będę postępować w przyszłości?

Królowo Różańca Świętego, wyproś mi wielki wstręt do grzechu, prawdziwą pokorę, zamiłowanie do pracy i posłuszeństwo dla przełożonych!