LVIII. Oddanie się Niepokalanej – Święty Maksymilian Maria Kolbe

Przykład Pana Jezusa

Na wzór Syna Bożego, Boga-Człowieka, nieskończonego mają się urabiać dzieci Boże, kopiując rysy Boga-Człowieka.
Naśladując Chrystusa Pana, będą dążyć do świętości dusze: im kto dokładniej odtworzy w sobie obraz Chrystusa Pana, tym bardziej zbliży się do Bóstwa, ubóstwi, stanie się człowiekiem-bogiem (zaślubiny duszy z Chrystusem dla upodobnienia i działania boskiego).

Kto zaś nie zechce mieć Maryi Niepokalanej za Matkę, nie będzie też miał Chrystusa Pana za brata, ani Bóg Ojciec nie ześle mu Syna, ani Syn nie zstąpi do jego duszy, ani Duch Przenajświętszy nie urobi łaskami jego ciała mistycznego na wzór Chrystusa, bo to wszystko dzieje się w Maryi Niepokalanej, łaski pełnej i tylko w Maryi.

Żadne inne bowiem stworzenie nie jest i nie będzie ani niepokalane, ani łaski pełne i stąd odpowiednie, by „Pan z nim“, był tak ściśle, jak z Niepokalaną Dziewcą.

I jak pierworodny Bóg-Człowiek nie począł się, jak za zezwoleniem wyraźnym niebiańskiej Dziewicy, tak też nie inaczej dzieje się z innymi ludźmi, którzy dokładnie muszą naśladować we wszystkim swój Pierwowzór.

W Jej łonie musi dusza się odrodzić wedle formy Jezusa Chrystusa. Ona musi mlekiem Swej łaski duszę wykarmić, wypieścić, wychować tak, jak Jezusa karmiła, pieściła i wychowywała. Na Jej kolanach musi dusza nauczyć się poznawać i kochać Jezusa. Z Jej serca czerpać miłość ku Niemu, owszem Jej sercem Go kochać i miłością upodabniać się do Niego.

Jezus Chrystus, Bóg-Człowiek, prawdziwy Bóg, druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, Jej prawdziwym dzieckiem, Ona Jego prawdziwą Matką. On, zachowując Swe czwarte przykazanie, czci Matkę Swoją, Jej jest czcicielem.

Syn nie przestaje być synem matki nigdy, tak i Jezus na wieki będzie Jej Synem, a Ona na wieki Jego Matką. On Jej czcicielem na wieki.

I on czcił Ją od wieków i czcić będzie na wieki. Nikt się do Niego nie zbliży nie upodobni, nie zbawi, nie uświęci, jeśli i on Jej czcił nie będzie, ani anioł, ani człowiek, ani inna istota.
Patrzmy na najdoskonalszy nasz wzór – Jezusa. On, Bóg, Świętość Sama, oddaje się Niepokalanej bez zastrzeżeń, staje się Jej dziecięciem, chce, by Nim dowolnie kierowała przez 30 lat Jego ziemskiego życia. Czyż potrzeba nam lepszej zachęty?

SPOSÓB ODDANIA SIĘ NIEPOKALANEJ

Chcesz, by Ona do ciebie często zaglądała?
Chcesz, by w duszy twojej zamieszkała na stałe?

Pragniesz, by Ona i tylko Ona kierowała twoimi myślami, by Ona całe twoje serce opanowała, była cały żył dla Niej?

Jeśli tylko naprawdę tego pragniesz, otwórz przed Nią swoje serce i oddaj się Jej bez granic i na zawsze, choćby tylko jednym westchnieniem duszy.

Oddad się Niepokalanej możemy w różnorakich sposób, a oddanie to możemy wyrazić różnymi słowami, a nawet wystarczy jedynie wewnętrzny akt woli, bo ten właściwie zawiera istotę naszego oddania się Niepokalanej.

Można na przykład klękać przed obrazem czy figurą Matki Najświętszej i z całą gorliwością oddad się Jej na własność, jako narzędzie w Jej niepokalanych rękach.

Do tego może posłużyć akt poświęcenia się, zamieszczony niżej.

Akt oddania się Niepokalanej

O Niepokalana, nieba i ziemi Królowo, Ucieczko grzesznych i Matko nasza najmłodszego. Ty, której Bóg cały porządek miłosierdziła powierzyć raczył, jak niezgodny grzesznik rzucał się do stóp Twoich, kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność Swoją przyjąć raczyła i uczynila ze mną wraz ze wszystkimi władzami jej duszy i ciała i z całym mym życiem, śmiercią i wiecznością cokolwiek Ci się podoba.

Użyj także, jeżeli zechcesz mnie całego, bez żadnego zastrzeżenia, do dokonania tego, co o Tobie powiedziałam: „Ona zetrze głowę twoją”, jako też: „Wszystkie herezje sams zniszczyła na całym świecie”, abym w Twoich niepokalanych i najmiościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego.

Albowiem, gdzie Ty wejdźesz, tam łaskę nawrócenia i uświęcenia wypraszasz, przez Twoje bowiem ręce wszelkie łaski z Najśródskiego Serca Jezusowego na nas spływają.

V. Dozwól mi chwalić Cię Panno Przenajświętsza.
R. Daj mi moc przeciwko nieprzyjacielowi Swoim.

Oddajemy Jej całą istotę swoją, wszystkie władze duszy, a więc i rozum i pamięć i wolę; wszystkie władze ciała, więc zmysły wszystkie i każdy w szczególności i siły, zdrowie czy chorobę, oddajemy Jej całe swoje życie ze wszystkich jego przejściami czy przyjemnościami, czy przykrymi, czy obojętnymi.

Oddajemy Jej naszą śmierć, kiedykolwiek i gdziekolwiek i w jakikolwiek sposób ona nas spotka. A nawet i wieczność cała.
Owszem spodziewamy się, że tam dopiero bez porównania doskonalej do Niej należeć będzie mógł.

W ten sposób wyrażamy pragnienie i błaganie, by nam dozwoliła coraz doskonalej pod każdym względem stawać się Jej.
To poświęcenie się nie wymaga bynamniej, by zaraz opuścić świat, rodzinne i wstąpić do klasztoru. Nie. Można w dalszym ciągu w dotychczasowym stanie oddrawać się wszystkim dotychczasowym uczciwym zajęciom, tylko że to już nie my sami ofiarujemy te nasze codzienne zajęcia Bogu, ale Ona: Niepokalana, Której staliby się wiosną, je ofiaruje.

I to ofiaruje je nie jako nasze, ułomne, pełne niedoskonałości, ale jako Swoje własne, bo my ze wszystkim, co nasze jest, do Niej należymy. Stąd i wszystkie nasze zajęcia do Niej należą.

A czy pomyślałeś o tym kiedy, kim ty się stajesz, wtedy kiedy już nie ty działasz, ale Ona sama w tobie i przez ciebie miluje Boga i ludzi?
Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że wówczas twoje uczynki mierzone są Jej godnością? Że w Jej rękach stają się czyste, nieskalane, jak Ona, cała czysta i niepokalana?…

I czy możesz czego więcej pragnąć?…

ISTOTA ODDANIA SIĘ NIEPOKALANEJ

Wszyscy miłośnicy Niepokalanej pragnęli być Jej i różnymi słowami to wyrażali. Być Jej sługą, być Jej dzieckiem, być niewolnikiem itp. idealy przyswiecały ich życiu. Wszyscy jednak pragnęli do Niej należeć w jak najdoskonalszy sposób i bez wątpliwości chcieliby użyć wszystkich tytułów, jakie ktokolwiek wymyślił lub czyjakolwiek miłość w przyszłości wymyśleć byłaby zdolna. Słowem, być Jej, bezgranicznie Jej – oto słonec życia dla tyłu, tylu serce.

Istota oddania się Niepokalanej – to być bezgranicznie Jej… Co za piękno zawarte jest w tych słowach: „należeć do Niepokalanej – być Niepokalanej”.

Kto to jest Niepokalana? Kto to wystarczająco pojmie? Maryja, Matka Boga, Niepokalana, owszem samo „Niepokalane Poczęcie”, jak chciała się Sama nazywać w Lourdes. Wiemy, co to znaczy Matka, ale co znaczy Matka „Boga”, tego rozumem nie pojmijemy; tylko sam Bóg zna doskonałe, co znaczy „Niepokalana”.

Ona jest z Boga. Najdoskonalej z Boga, tak doskonałe, że staje się jakoby częścią Trójcy Najświętszej, chociaż jest stworzeniem skończonym. Owszem, nie jest tylko „służebnicą”, „córką”, „rzeczą”, „własnością” itd. Boga, ale również Matką Boga… Tu już kręci się w głowie…, jak gdyby ponad Bogiem, jak matka jest ponad dziećmi, a one mają stać się Nią…

I my znów jesteśmy Jej, Niepokalanej, bezgranicznie Jej własnością, najdoskonalej Jej, jesteśmy jakby Ona Sama. Ona przez nas kocha dobrego Boga, Ona naszym biednym sercem kocha swego Bożego Syna. My jesteśmy narzędziem, przez które Niepokalana kocha Jezusa, a Jezus widząc, że jesteśmy własnością, jakby częścią Jego ukochanej Matki, kocha ją w nas i przez nas. Co za wspaniale tajemnice?…
Wiemy o opętanych będących pod panowaniem diabła, przez których diabeł myślał, mówił, czynił.

My też chcemy w ten sposób i więcej jeszcze, nieskończenie, być „opętaniami” przez Nią, żeby Ona Sama myślała, mówiła, czyniła przez nas.
Chcemy być aż do tego stopnia własnością Niepokalanej, żeby nie tylko nie pozostało w nas nic, co by nie było Jej, ale żebyśmy się stali uniestwnieniem w Niej, przemienieni w Nią tak, abyśmy się stali Nią samą, abyśmy tak byli Jej, jak Ona jest Boga.

Ona jest Boga, aż do tego stopnia, że staje się jego Matką, a my pragniemy stać się matkami, które rodzą we wszystkich sercach Niepokalaną. Aby Ona weszła we wszystkie serca, na-rodziła się we wszystkich sercach, aby mogła wejść w te serca, aby wzięła je w posiadanie jak najdoskonalsze, aby zrodziła tam słodkiego Jezusa, Boga i tam Go kształtowała, ażeby doszedł do wieku doskonałego. Co za wspaniała misja…

Ubóstwienie człowieka aż do Boga-Człowieka przez Matkę Boga-Człowieka?

ODNAWIANIE ODDANIA SIĘ NIEPOKALANEJ

Niepokalanej oddaie dusza swe akty miłości nie tak, jak wręcza się przedmiot zwyczajnemu pośrednikowi, ale na własność, na zupełną wyłączną własność, bo rozumie, że Niepokalana składa te akty Jezusowi, jako Święto Wasne, więc też bez zmazy, niepokalane, a On Ojcu.
W ten sposób dusza coraz bardziej staje się Niepokalanej, jak Niepokalana jest Jezusową, a Jezus Ojca. Dobrze jest odnawiać sobie ten akt oddania się Jej, by był bardziej żywym.

Chociaż do Niej należymy, jednak w ważniejszych sprawach też dobrze Jej oddać na własność tę sprawę, choćby tylko wezwaniem Maryją (300 dni odpustu).

W razie trudności też oddać ją Niepokalanej na własność (imieniem Maryją). Niech ją usunie, zostawi, zmniejszy lub powiększy jak Jej się podobą.

Po sprawie też – Maryją, to Ona oczyści, naprawi co złego i złoży z tego od Siebie ofiarę Przenajświętszemu Sercu Jezusowemu na własność.
Dobre też umówić się z Nią, że chociażbyśmy zapomnieli Jej cokolwiek oddać, to samo staranie się wykonania tego dobre jest już oznaką, że to dla Niej czynimy.

Gdy rozproszenia odciągną uwagę, to powrót natychmiastowy, ale spokojny, do tego, co się czyni już niech będzie znakiem, że to dla Niej.
Gdy pycha szepcze: „ludzie cię pochwala”, staraj się czynić lepiej jeszcze i to już znak, że dla Niej.

A jak to ma wyglądać w praktyce? Czy przy wszystkich czynnościach mamy o tym oddaniu się pamiętać, że wszystko, co czynimy jest dla Matki Bożej? – Nie, wystarczy gdybyśmy raz ten akt oddania uczynili. A jeżeli go świadomie nie zrywamy, to on istnieje, choćbyśmy o tym nie myśleli.
Praktyczny przykład: Stolarz robi stół na zamówienie. Jednak chociaż on o tym ciągle nie myśli, że robi dla zamawiającego, to i tak stół ten dla niego robi.

Gdy raz oddamy się Niepokalanej na własność, to oddanie będzie ważne, chociaż o tym zawsze nie myślimy.
Modlimy się często do Pana Jezusa i Świętych Pańskich, a nie myślimy o tym, aby to ofiarować Panu Jezusowi przez ręce Niepokalanej, to jednak czynności te mają takie samo znaczenie, jak gdybyśmy o tym myśleli i są one całkowicie Jej.

Wtedy te modlitwy nasze przybierają wartość najdoskonalszą, bo Pan Jezus nie patrzy już wtedy na nasze niedoskonałości, ale Marię: nasza modlitwa jest skończona, niedoskonała, a Pan Jezus przyjmuje ją jako nieskalaną, bo z rąk Maryi, chociażby nawet dusza o tym nie myślała.
Inna rzecz, że powinniśmy się starać często zwracać się do Niepokalanej, chociażby tym imieniem Maryja. Matka Najświętsza jest naszą Matką. Należy się przyzwyczaić do tego oddania i stale żyć też aktem poświęcenia się Niepokalanej.

Jak dziecko, gdy psa zobaczy, to pierwsze jego słowo będzie: „Mamo”.

I kiedy dusza taka wprost instynktownie, wprost odruchowo zwraca się do Niepokalanej, to świadczy o tym, że ona żyje tym nabożeństwem. A wtedy każdy czyn jest bez zmazy, nieskalany. Szatan wie, że dusza, która szukałaby Pana Boga inną drogą, to praktycznie na pewno Go nie znajdzie, dlatego też stara się wszelkimi środkami odwiedzić ją od Matki Najświętszej, nawet pod pozorem nabożeństwa do Serca Pana Jezusa. Jak by co innego było nabożeństwo do Serca Jezusowego, a co innego do Niepokalanej.

Musimy dążyć do tego, byśmy Pana Jezusa miłowali, jak Ona Go miłowała. By nasza miłość doszła do tego szczytu, by była miłością samej Niepokalanej.

To jest szczyt miłości i do tego szczytu dążyć musimy. Musimy zdobyć cały świat dla tej miłości, skierować go do zdobycia tego szczytu. Musimy doprowadzić do tego, by Niepokalana w każdej i przez każdą z duszkochała Pana Jezusa.

Najważniejszą naszą czynnością jest, aby tak starać się żyć, by coraz bardziej stawać się własnością Niepokalanej, codziennie coraz bardziej Jej. Na to właśnie osobiste oddanie się Niepokalanej na wyłączną własność jako narzędzie, powinniśmy kłaść główny nacisk.

WPŁYW ODDANIA SIĘ NIEPOKALANEJ NA ŻYCIE

1. Odmówienie aktu poświęcenia jest bardzo dobrą rzeczą, ale to jest jeszcze tylko obietnica, a nie wykonanie. Samo wykonanie musi być w życiu, w każdej dobie.

Albo stwierdzamy życiem to, cośmy obiecał albo zaprzeczymy. Jeśliśmy zaprzeczały świadomie, to by świadczyło, że bardzo powierzchownie te rzeczy pojmujemy i że oddalamy się od Niepokalanej.

Musimy oddać naszą wolę Jej woli, aby Ona przez nas mogła działać swobodnie. Co jest Jej wola – wiemy – bo jest nią święte posłuszeństwo. Wtedy, kiedy się jasno wie i wykonuje, człowiek czuje się bardzo szczęśliwy. Są i inne rzeczy trudniejsze. Nie wszystko zależy od naszej woli. Starajmy się, by nie było złej woli.

USUWANIE NIEDOSKONALOŚCI

Walczyć z grzechem
2. Gdzie jest Niepokalana, tam i diabeł się wścieka. W Piśmie świętym jest napisane: „Ona zetrze głowę twoją, a ty czyhać będziesz na piętę Jej”. Jest ciągła walka przeciw Niepokalanej. Dlaczego tak jest?

Już to samo, że Ona jest Niepokalana, a on jest skalany, nie może być zgody. Musi być walka i ciągła walka.

Grzech nie jest niczym innym, jak niezadzaniem woli swojej z wola Bożą. Dobro polega na zgadzaniu naszej woli z wola Bożą. Ona dlatego jest Niepokalana, bo pragnie spełnienia woli Bożej.

Od tego czasu zaczyna się nienawiść szatana ku Niepokalanej. To było okazją, że on stracił niebo. Nie chciał służyć, chciał sam sobie zrobić niebo. Tymczasem zapomniał, że co miał, od Boga było.

Stąd pycha jego i pokora Niepokalanej – grzech jego i czystość Jej; stąd też i walka.

3. W każdej duszy powtórzy się ta walka i to tym bardziej, im istota miłości, tj. zjednoczenie woli naszej z Jej wola, będzie się pogłębiać. Niech więc nikt nie myśli, że nie będzie pokusy, przeciwności. Tylko, że dusza Niepokalanej oddana w głębi czuje się nienaruszoną.

On tylko na piętę czyhał będzie, za bary duszy nie weźmie. Ale trzeba ufność w Niepokalanej położyć, nie ufać sobie. Wówczas każdy wysiłek diabła będzie zasługą dla duszy.

4. W sprawie życia nadprzyrodzonego bez pomocy Bożej nic zrobić nie potrafimy. Wysiłki porady nad sobą są owocem łaski. Nie ma więc powodu do zniechęcenia z powodu upadków. Jeżeli zdarza się nam dużo większych upadków – to dowód, że mamy jeszcze dużo miłości własnej.

5. Upadki wykorzystujemy w tym celu, w jakim Pan Bóg je dopuszczal? Jeżyśmy się upokorzyli, że byśmy się nie denerwowali, jakimi są upadki, które przecież sprawiają przykrość Panu Jezusowi.

I z naszej strony winniśmy się starać, by to naczynie – dusza nasza – była wypróżniona, była pokorna. Tak jest, pokora jest źródłem wszystkich cnót, jak znów pycha źródłem wszystkich grzechów. Pierwszy grzech jest grzechem pychy. I Pan Jezus mówi: „Uczcie się ode mnie, że jest cichy i pokornego serca”.

Żeby sobie zapewnić jak najobfitsze łaski, trzeba się starać o głęboką pokorę, uznawać, że sami z siebie jesteśmy niczym. Cały świat Pan Bóg z niczego stworzył – jest on dziełem Bożym. Każdy dobry uczynek od Pana Boga pochodzi – i to są Jego własne dary – które On w niebie koronuje. Wszystko, czym jesteśmy, od Boga jesteśmy: co możemy, od Boga możemy; co czynimy, od Boga czynimy.
Św. Teresa mówi, że nie jest prawdą mówić, iż cónt nie mamy od Pana Boga. Pokora bowiem polega na tym, żeby uznać wady w sobie, iż są istotnie Bożymi i pobudzać się do wdzięczności.

Wykorzeniać wady
W życiu wewnętrznym są wady, które trzeba posuwać, wykorzystać. Do tego zmierzają rozmyślania, rachunki sumienia, aby poznać wady, poznać emoty i do Pana Jezusa się upodobnić.

Jest to walka z samym sobą i dlatego taka trudna. Łatwiej jest rozwijać działalność na zewnątrz niż walczyć z umiłowaniem swoimi wadami. Mików własna kocha te wady i nie chce ich się pozbyć. Te wady umie nawet pokryć cnotami. Na przykład kto nie chce słuchać, to mówi o niezłomnej woli i charakteru, kto ostygł w modlitwie, myśli o pracy zewnętrznej, i miłość własna potrafi to brać za cnoty.

Taka wada jest jakby szkodliwą rośliną. Odciąć łodygę, to z korzeni wyrośnie druga, wyrwać korzeń, zostaną w ziemi drobne korzonki i znów po niejakim czasie odrosną. Wady zawsze odrastają i zawsze trzeba je wyrwać jak odrosną.

Po rekolekcjach zapytał mnie jeden z braci, jak rozpoznać wadę główną, bo nieraz w tym względzie tak trudno jakoś. Jest to zagadnienie bardzo ważne. Wadę główną rozpoznać musimy, by z nią walczyć, a w walce – zdobyć odwrotną jej stronę – cnotę.

Pomaga ku temu stały spowiednik, bo on zna duszę. Ale nie trapić się, jeśli ktoś nie odróżni dobrze wady głównej. Choćby przeciwko innej walczył – nie szkodzi, bo i wtedy wada główna osłabnie. Jeszcze jeden sposób. Mianowicie w Ameryce przy karczowaniu lasów pomagano sobie podpalaniem. W walce duchowej możemy podpalić te wady ogniem miłości Bożej. Wtedy wszystko się spali.

Co do ognia miłości Bożej – ten podsycą się ofiarą. Tylko ofiara jest owym drzewem, które ma spłonąć na ołtarzu, miłości Bożej. Tak, ofiara to konieczny warunek miłości. Bez ofiary nie ma postępu w życiu Bożym. Bez ofiary – miłość nasza zamiera…

Ofiarą i miłością spalamy nasze wady. Pan Jezus powiedział Magdalenie, że odpuszczają się jej grzechy, bo wiele umiłowała. Im większa miłość, tym większe oczyszczanie z wad. Gdy miłość bezbrzeżna – oczyszczenie nie ma granic i wtedy dusza upodabnia się do Niepokalanej.

Walczyć z pokusami
Bądźmy przygotowani na to, że pokusy będą i być muszą; gdyby ich nie było, nie byłoby zasług. Trzeba nam tylko z nimi walczyć i przy pomocy Niepokalanej je zwyciężać.

Oto sposoby walki: Przede wszystkim cierpliwie je zwalczać. Przychodzi pokusa szorstkiego odniesienia się do jakiegoś współbrata – odniesić się do niego w sam raz łagodnie; albo nie chce się czegoś wykonać, do czego posłuszeństwo wzywa – zrobić to i zrobić dobrze, co posłuszeństwo nakazuje. Gdy jednak przychodzi pokusa przeciwna wierze, szóstemu przykazaniu, nadziei itp., wtedy nie brać się za nią za bary, ale raczej odwrócić myśl do pokusy natychmiast. Spokojnie, ale na-tychmiast.

Wiedzą o tym dobrze strażacy, że jeśli się ognia nie ugasi w zarodku, to potem i walka trudniejsza i następstwa pożaru bywają poważne. Tak samo ma się rzecz z tego rodzaju pokusami.

Musimy się dostosować do wskazówek Ojca św., który mówi: aby usuwać okazje, po prostu z daleka omijać te różne rzeczy, co by mogły chociażby z dala nam zaskodzić.

Z obowiązku jednak nieraz trzeba się zetknąć z ludźmi. Wtedy starać się o wzmocnienie wewnętrzne. Najlepszym takim wzmocnieniem – to nieufanie sobie, nieliczenie na swoje urobienie duchowe, a ufanie bezgraniczne Niepokalanej i uciekanie się do Niej.

Ona niezawodnie nam dopomoże. Gdy się ma do czynienia z osobami innej płci, to raczej mniej, niż za wiele grzeczności; sprawę załatwić krótko i węzłowato i unikać miękkości. Ważnym też jest, nie bać się pokus.

Diabeł jako duch jest sprytny, ma umysł daleko bystrzejszy od nas, ale przy pomocy łaski Bożej, przy pomocy Niepokalanej myśmy dużo od niego potężniej.

Jeżeli nie może nas doprowadzić do upadku, to przyjemni się zaś opóźnić nam bieg w doskonałości, ale nie dajmy mu tej satysfakcji, gardźmy nim i zaufajmy całkowicie Niepokalanej, a ataki kusiciela przyczynią się tylko do zwięk-szenia naszych zasług.

Pamiętajmy i o tym, że najwięcej w walce z pokusami osiągniemy modlitwą i częstymi aktami strzelistymi – jest to bowiem broń niezawodna i pewnie prowadząca do zwycięstwa. Wspomagajmy się wzajemnie tą potęgą modlitwy, osłoną pokutą i położmy całą naszą ufność w Niepokalanej a wówczas będziemy spokojni o wyniki tej walki.

Żadna pokusa nie jest grzechem. Chociażby pokusa trwała nie wiem jak długo, nie jest bynajmniej grzechem, ale owszem, jak się dusza opiera, jest polem do zasług.

Co do sposobu walki, to nie bawić się w wątpliwości i nerwowość, ale ze spokojem oddać się Niepokalanej i nic sobie z tego nie robić, po prostu nie mieć na to czasu. Być zajętym czym innym.

Czasem się ktoś martwi i trapi. Więc nie trzeba się tym martwić i niepokoić, bo szatan chce tylko duszę tak wymęczyć. Powtarzam więc, że żadna pokusa nie zrobi duszę żadnej szkody, o ile z naszej strony nie ma na to zezwolenia.

Nie zniechęcać się
Na pewno każdy z was już odczuł mniejsze czy większe zniechęcenie. I nieraz trapią się dusze, czy to jest winą. Nawet święci odczuwali zniechęcenie. Św. Paweł, który z takim zapałem pracował, później pisze, że mu obmierzo to życie.

Taka chwila i na niego też przyszła. I to nie jest żadna niedoskonałość, na to wskazuje nam przykład Pana Jezusa, który w Ogrójcu radości przecież nie czuł. Wielu męczenników z uśmiechem na ustach umierało, a Pan Jezus na krzyżu wołał: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”.

Św. Teresa miała takie chwile, że kochała tak, jakby nie kochała, wierzyła tak, jakby nie wierzyła, a jednak została wielką świętą. Te zniechęcenia i pokusy przyjść mogą i to nie będzie jeszcze żadną niedoskonałością. Mają je ludzie żyjący w świecie, ale i w klasztorze mogą kogoś trapić i to nieraz przez długie lata; czy to przeciwko wierze, czy przeciwko nadziei i miłości, czy nawet wszystkim przykazaniom.

Co wtedy robić? Gdy taka burza przyjdzie, co wtedy czynić? Mamy sposób ogólny, łaskę Bożą. Nadzwyczajne burze trzeba nadzwyczajnej łaski i do Niepokalanej Pośredniczki łask trzeba szczególnie zwracać się, do Niej po tę łaskę się uciekać.

Gdy burza spotka okręt na morzu, on nie staje, nie szarpie się, ale spokojnie płynie dalej. Dlatego nie byłoby dobrze, by taka dusza niepokoiła się tą wewnętrzną burzą. Niech ta pokusa doświadczy, jak długo wola Boża zechce, nie pragnąc z tego się wyrwać prędzej niż to będzie Wola Boża.

To jest ogromnie ważne, żeby dusza nie straciła wtedy pokoju. W ogóle dusza nie powinna nigdy tracić pokoju. A jak ten pokój stracił, pierwsza rzecz jest go odzyskać. W mętnej wodzie łatwiej się łowi ryby, tak samo i diabeł w niepokoju może coś zyskać.

Niech więc Niepokalana kieruje, jak się Jej podoba, a nie jak nam. A przede wszystkim potrzebny jest ten pokój i w po-ciechach i w oschłościach, zniechęceniach i pokusach. Nawet w razie grzechu, pierwsza rzecz, to odzyskać pokój: wzbudzić żal doskonały, wyspowiadać się i znów iść dalej. Do żalu do-skonałego trzeba łaski, więc do Niepokalanej zwrócić się całą duszą, żeby nam dała tę łaskę, by natychmiast odzyskać pokój.

Zniechęcenia więc i pokusy nie są żadną winą i oczyszczają tylko duszę, jak ogień oczyszcza złoto.

Pielęgnowanie cnót
Wszyscy ogrodnicy czyszczą, karczują ogrody, zasiewają kwiaty lub warzywa. My również powinniśmy plewić ustawicznie i wyrzuwać chwasty z naszej duszy.

Ale stale plewić i wyrzuwać – to nie wystarcza. Trzeba zasiada kwiaty cnót, aby wzrosły i zakwitły.
Do rozwoju kwiatów potrzebne jest słońce, rosa. Gdy słońca i rosy nie będzie, kwiatek nie urośnie, jeżeli jest naturalne światło w pokoju, widzimy, że powietrze jest bardzo czyste. Natomiast gdy promień słoneczny padnie, zauważymy, że w powietrzu znajduje się niezliczone mnóstwo pyłu.

Tak samo i w duszy, gdy posiada ona dużo światła Bożego widzi coraz lepiej ten kurz, który ją przyprósza.
Z duszą jest więc to samo. Żeby mogła wzrastać duchowo musi ją ogrzewać słońce i musi posiadać rosę łaski. A tym słońcem i tą rosą nie jest to innego, jak Niepokalana i tylko Niepokalana, bo Ona jest Pośredniczką wszystkich łask.

Aby w duszy kwiaty cnót zakwitły, muszą być ogrzane światłem Niepokalanej. Tak jak dziecko rozumie i czuje instynktownie, że rozwinię się przy matce, tak i dusza inaczej się nie rozwinie, jak przy Matce Bożej. Musi siać pokarm z Jej piersią aby żyło.

I sami to praktycznie odczuwamy, że gdy nasz stosunek do Niepokalanej ochłodzi się, opadamy duchowo. Szatan to wie doskonale, dlatego wszelkim sposobami stara się oddalić nas od Nabożeństwa do Matki Bożej. Podsunie najświętsze inne, byle nie do Niej, bo wtedy łatwiej sobie poradzi.

Oddajmy się jednak bezgranicznie Niepokalanej, nie stawiamy granic miłości względem Niej, wówczas sprawdzać się będzie to, co w Piśmie św. napisano: „Ona zetrze głowę twoją, a ty czyhać będziesz na piętę Jej”. Diabeł może tylko na nas czyhać, ale ostateczny wynik zawsze: „Ona zetrze”

W obecności Niepokalanej
Przede wszystkim nie możemy dopuścić do tego, by w praktycznym naszym życiu wytworzył się pogląd, że pomiędzy nami a Niepokalaną istnieje dzieląca nas przestrzeń.

Musimy być przekonani, że Niepokalana nie tylko króluje w niebie, nie tylko objawia się w Lourdes, lecz że przebywa pośrod nas. Ona widzi nas, przenika tajniki naszego serca, nie obce są Jej nasze myśli. Niepokalana żyje i króluje w naszej duszy.
Zmysłami trudno zbadać tę sprawę. To jest świat ducha, dający się ująć jedynie wiarą.

Niepokalana żyje w nas. Nie jest Ona jednak obojętna na sprawy naszego życia, lecz działa ciągle w naszej duszy przez natchnienia. Jest Ona bowiem Matką Łaski Bożej, Pośredniczką łask wszelkich… Łaski oświecenia, jakie w każdej chwili dnia otrzymujemy od Niej pochodzą. Trzeba tylko chcieć słuchać głosu dobrej Tej Matki, słuchać w cichości, pokorze i milczeniu.

Również głos sumienia, odzywający się w naszej duszy – to także Jej łaska. W życiu spotyka nas wiele rzeczy, niezależnych od naszej woli. Pan Bóg dopuszcza nieraz i zło, aby osiągnąć w nas jeszcze większe dobro. Możemy powiedzieć, że z woli Niepokalanej to się stało.

Wszystko co nas spotyka w życiu, od Niej zależy. Jak bardzo ta prawda uspokajająco działa na duszę. Wola Niepokalanej. Co Niepokalana na nas dopuszcza, o to tylko dla dobra naszego i dla większej chwaly Bożej.

Wiara
Na tym świecie ma być życie z wiary. Gdyby tu było widzenie i słyszenie, wiara byłaby niepotrzebna. Jeśli zaś nie byłoby wiary, to gdzie za nią zasługi. Pan Jezus powiedział do Tomasza: Blogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzli.

Różnica między duszą żyjącą rozumem, a z wiary, jest bez przesady nieskończona. Bo ta druga żyje wedle rozumu Bożego, nieskończonego. O ile dusza żyje z wiary, o tyle podnosi się do porządku nieskończonego, wyższego ponad porządek naturalny.

Ona się boskim rozumem, wolą i potęgą kieruje. Rozum naturalny może być nawet geniuszem, ale zawsze będzie skończony. W praktyce dusza żyjąca z wiary zdaje się na wolę Bożą, ufa Panu Bogu. Wie, że Pan Bóg lepiej wie, co jest dobre, zdaje się więc we wszystkim na Jego wolę.

Ze swej strony robi wszystko, co może, resztę pozostawia Panu Bogu. I to jest źródło pokoju, którego nic przełamacie nie może.
Jeżeli na chwilę zapomni się, ocknie się, znów powróci do oddania się woli Bożej i znów płynie w pokoju. Jest to pokój zwycięstwa nad zepsutą naturą. Starajmy się, byśmy dali Niepokalanej prowadzić, pragnęli tego, czego Ona sobie życzy.

Wszystko Jej oddaliśmy, więc cokolwiek jest naszego jest Jej własnością, a Jej sprawy są naszymi. Jej czoty, zasługi – są naszymi. Wszystko zależy od tego, jak my chcemy. Nie potrzeba nadzwyczajnych modlitw ani umartwień, ale tylko dać się Jej prowadzić.

Jeżeli są przeciwności, na przekór im iść i jeszcze bardziej zbliżać się do Niepokalanej – szczebiotać do Niej jak małe dziecko.

Wszystko zdać na Jej wolę – czy Ona chce nam dawać cukierki, czy karmić ochłosiłą – na nic nie zważać, wolą być przy Niej, w Jej objęciach.
Droga Niepokalanej, mimo że jest nieraz krzyżykami i cierpieniami usłana, nie jest jednak taka ciężka, niejasna. Zawsze to uczucie matki odczuwamy.

Dla okazania większej miłości ku Niepokalanej możemy sobie zrobić z Niepokalaną kontrakt, w którym np. spojrzenie na figurkę, ta przeciwność, ten akt strzelisty, ta praca, będzie aktem odnowienia naszego Jej oddania.

Wszystko jak chcemy, tak będzie. Jest tu zupełna swoboda i dusza czuje się nad wyraz szczęśliwa, bo wszystko jest Jej własnością. Jeżeli Niepokalana uzna naszą intencję za tę czy inną osobę, to dobrze, a jeśli nie, to Ona sama przerzuci to na co innego. Nie potrzebujemy się o nic martwić.

Życie nasze ma być przedłużeniem życia Jezusa i Maryi na tej ziemi.

Nadzieja
Ufajcie, że od Niepokalanej otrzymacie i to na pewno to wszystko, co wam i do zbawienia i do wytrawnia i do uświęcenia będzie kiedykolwiek potrzebne. Przyjdą do prawa i burze, ale kto Niepokalaną szczerze miluje, ten przejdzie przez wszystkie, choćby najbardziej niebezpieczne nawalnice zupełnie nietknięty, nieskalany grzechem.

Nic sobie nie ufajmy, ale też nie kładźmy granic ufności w Niej. W każdej trudności i pokusie do Niej się uciekajmy, a na pewno nie padniemy. Każde przedsięwzięcie Jej powierzajmy, a na pewno dopiniemy tego, czego Ona chce.

Czasem przychodzi mi obawa o was, ale pocieszam się myślą, że Niepokalana o was bez porównania więcej pamięta, niż ja bym mógł sobie wyobrazić, a wy że swej strony pragniecie całym sercem dać się Jej dowolnie prowadzić.

Przychodzi mi na myśl, czemu zamiast opowiadać o przygotowaniu podróży powracam ciągle do Niepokalanej i miłości ku Niej, ale wy mnie, dzieci najukochanąsze, rozumiecie, bo tegoż ducha jesteście.

Dzieci Najdroższe, w ciężkich dniach, ciemnościach, słabociach, ze serduszek Waszych smutek, upadek ducha lub zniechęcenie. Jedno „Maria”, wypowiedziane choćby z duszy pogrążonej w ciemnościach, oschłosiła, a nawet nieszczęściu grzechowy, jakież cho wymołuje w Jej Sercu tak bardzo nas kochającym.

I czym dusza jest nieszczęśliwsza, pogrzona we winach, tym bardziej troskliwą opieką otacza ją ta Ucieczka biednych nas grzeszników. I nie trapcie się nigdy, że nie czujecie tej miłości.

Jeżeli chcecie kochać to już pewny znak, że kochacie, a chodzi tylko o miłość woli. Zewnętrzne uczucie jest też owocem łaski, ale nie zawsze idzie zaraz za wolą.

Czasem przyjdzie Wam, Drodzy moi, myśl żałosna, jakby tęsknota, prośba, skarga… „czy też Niepokalana mnie jeszcze kocha“.

Dzieci najukochanśze, mówię Wam wszystkim i każdemu z osobna w Jej imieniu – zważcie: w Jej imieniu – Ona każdego z Was kocha, bardzo kocha i miłuje w każdej chwili bez żadnego wyjątku.
To Wam, najdroższe Dzieci, powtarzam w Jej imieniu.

Miłość
Wiemy, że istota miłości zasada się na woli. Wiemy, że miłość Niepokalanej cała jest miłością Jezusową. Św. Paweł zaleca dziewictwo, aby słudzy ołtarza nie dzielili miłości między stworzenia i Boga. Nie ma stworzenia, które by więcej umiłowało Boga niż Niepokalana.
Całą zatem miłość Jej oddajemy, w Niej i przez Nią Panu Jezusowi, a w Nim i przez Niego Bogu Ojcu. Ta miłość jest tym stawaniem się coraz bardziej Jej.

W woli jest istota miłości. Jednak gdybyśmy powiedzieli, że jesteśmy głazami woli, to by nie było naturalne. Człowiek jest człowiekiem i posiada także uczucie. Wszystkie jego władze mają harmonijnie współdziałać z miłością.

Gdyby ktoś oddał Niepokalanej wolę, a uczucie nie, to by słusznie mógł mieć wątpliwości, czy jego miłość jest prawdziwą.
Mamy się starać o miłość coraz bardziej konkretną – życiową. Uczucie ma wzmacniać wolę, która jest słaba, nie chce się przezwyciężać, gdy chodzi o ofiary.

Taka dusza, która na prawdę kocha Niepokalaną, widzi, jak potrzebne są Jej figurki, które przypominają Niepokalaną.
Przechodząc koło figurki, nie tylko zdejmuje czapkę, ale składa prawdziwy hołd. Cały dzień, w nocy, kiedy nie może zasnąć lub gdy się przebudzi, wzbudza akty strzeliste.

Może sobie taka dusza pozwolić na czułość – zapytać: Mamusiu moja, czy Ty mnie kochasz? Nikt tego nie widzi ani słyszy, a wewnątrz duszy jakżeż Niepokalana odnawia i odświeża miłość.

Co mam zrobić, żeby Ją kochać – będzie dalszym pytaniem.

Ile wówczas światła przyjdzie do duszy. Nie myślnię, że tylko my będziemy mówić. Ona też będzie do nas przemawiać, bo jest w duszy.
Prośmy Ją o tę miłość wielką, o tę płomienną miłość, byśmy w miłości Bożej w Niej nie uznali żadnych granic.

Gdy Ona, Ona sama zawładnie naszym sercem, będziemy obojętni na rzeczy przemijające – przykryc czy przyjemne… na sprawy łatwe czy trudniejsze. Wszystko przeminić miłość zostanie.

Kochaj Niepokalaną całym sercem, często do Niej się zwracaj aktami strzelistymi, choćby tylko myślą, a Ona nauczy cię odpłacić się Panu Jezusowi bezbrzeżną miłością za miłość okazaną na krzyżu i w Przenajświętszym Sakramencie Ołtarza.

Jeżeli będzie taka miłość do Niepokalanej, będzie i miłość w zajemną. Wszelkie usterki i ścierania będą nas łączyć, bo przez nie dajemy sobie sposobność do okazania miłości ku Niepokalanej. Taka spójnia jest bardzo silna, dlatego że kiedy dusze zbliżają się do Niepokalanej, zbliżają się tym samym wzajemnie względem siebie. Wtedy różnice charakteru i słabości wyrównują się.

Miłość wzajemna nie polega na tym, żeby nam nikt nigdy żadnej przykrości nie zrobił, ale na tym, abyśmy starali się drugim przykrości nie sprawiali i nabrali wprawy w natychmiastowym i całkowitym przeceniu wszystkiego, co nas razi.

To znoszenie się wzajemne stanowi istotę wzajemnej miłości. Św. Teresa pisze: „Zrozumiałam, jak niedoskonałe kocham siostry swe zakonne; o nie tak ukochał je Pan Jezus”.

Pojmuję teraz, że prawdziwa miłość polega na znoszeniu wad i błędów bliźnich naszych; na tym, aby się nie dziwić ich niedoskonałościom, a budować każdym najmniejszym objawem cnoty.

Zrozumiała, zwłaszcza, że miłość nie powinna nigdy być na dnie serca, bo: „żaden świecy nie zapala i nie stawia w skrytości, ani pod korzec, ale na świecznik, aby, którzy wchodzą, widzieli światło“. (Luk.XI.35).

Zdaje mi się, droga Matko, że to pochodnia ewangeliczna to znaczy miłość, która powinna rozjaśniać i rozwieszać nie tylko naszych najdroższych, ale wszystkich znajdujących się w domu“. I tak dalej pisze: „Słodki mój Jezu, wiem, że nie nakazujesz mi nic niepodobnego do spełnienia: lepiej ode mnie znasz słabość i niedoskonałość moja; wiesz, że nigdy nie zdołam ukochać sióstr moich zakonnych tak, jak Ty je miłujesz, jeśli Ty sam nie będziesz ich kochał we mnie i przeze mnie. Chcesz mi wyświadczyć tę wielką łaskę i dlatego dałeś mi nowe Twoje przykazanie. O jakie drogi mi jest ono, bo daje rękojmię, że chcesz kochać przeze mnie tych wszystkich, których kochać rozkazałeś”.

Gorliwość pod względem miłości wzajemnej musi być jak najdalej posunięta. Nie na tym polega miłość, kiedy miłujemy tych, co nam dobrze świadczą, ale wtedy, kiedy dobrym za złe płacimy – to jest prawdziwa miłość.

Do tego stopnia ją posunąć, żeby całkowicie przebaczać wszelkie urazy i nie czuć się urazonym w najmniejszym stopniu.

Do tego stopnia to jest ważne, że Pan Jezus każe nam się modlić: „I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. To jest duch wszystkich chrześcijan i zważajmy na to, żeby nie było czegoś nie odpuszczonego.

Jest to rzecz ogromnie ważna, bo my w tym Pana Boga miłujemy. Nie dlatego tak czynimy, że nam nic złego nie wyrządzono, ale znosimy przykrości dla Niepokalanej.

A miłujemy nie dlatego, że bliźni sympatyczny, pożyteczny, bogaty, wpływowy, a choćby nawet tylko, że wdzięczny. Za niskie to pobudki.

Prawdziwa miłość wznosi się ponad stworzenia i zatapia w Bogu. W Nim, dla Niego i przez Niego kocha wszystkich: dobrych i złych, przyjaciół i wrogów, do wszystkich wyciąga miłującą dłoń, za wszystkich się modli, za wszystkich cierpi, wszystkim dobrze życzy, pragnie szczęścia dla wszystkich, bo tak chce Bóg…

Jeśli miłość towarzyszyć wam będzie poprzez życie i w miłości wzajemnej żyć będziecie, już tu na ziemi odczuwać będziecie przedsmak nieba.
Wszystko przeminie, wiara i nadzieja przeminą, miłość zostanie, z miłością wejdziemy w życie wieczne i w miłości rozkoszować się będziemy w niebie z Niepokalaną.

Posłuszeństwo
Najlepszym sposobem kochania Niepokalanej jest pozwolić się Jej prowadzić we wszystkim przez św. posłuszeństwo. Jej Wola jest zupełnie zlaną z Wolą Bożą, a my starajmy się, by nasza wola coraz bardziej z Jej Wolą się zgadzała. Wtedy chociażby uczucie nie odczuwalo wcale miłości ku Niej, to jednak coraz większa istotna miłość będzie.

Wszystko polega na tym, aby w każdej chwili, w każdej okoliczności dać się Jej prowadzić. Sprawdzaniem tego jest posłużonych bezpośrednio lub przez obowiązek pośrednio, spełniamy sumiennie bez ociągania się – jest to dowodem, że chcemy spełniać Jej wolę. Zważać musimy, aby nie zachodziły konflikty między Jej wolą a naszą.

Oddaliśmy się przez akt poświęcenia Niepokalanej na zupełną własność. Ona jest bez wątpienia najdoskonalszym narzędziem w ręku Boga, my zaś mamy być narzędziami w Jej niepokalanych rękach.

Kiedy więc najprędzej, najdoskonalej zwalczymy zło na całym świecie? Wtedy, gdy najdoskonalej damy się Jej prowadzić. I to jest najważniejsza i jedyna sprawa.

Powiedziałem – jedyna. Doprawdy, o nic innego każdy z nas starać się nie powinien, jak tylko o zgodzenie, dostosowanie, jakby zupełne zdanie swej woli z Jej Wolą, tak jak Jej Wola jest całkowicie zjednoczona z Wolą Bożą, Jej Serce z Sercem Jej Syna Jezusa.

Sprawa to jedyna, cokolwiek uczynimy, chociaż to byłby akt więcej niż heroiczny, wstrząsający podstawami wszelkiego zla na ziemi, o tyle tylko będzie miał jakąś wartość o ile będzie się w nim wola nasza zgadzała z Jej Wolą, a przez Nią z Wolą Bożą.

Więc to jedno tylko, tj. zdanie naszej woli z Jej Wolą ma jakąś wartość – i całą wartość. To jest istotną miłości (nie uczucia, choć i to jest piękne), która ma nas zmienić przez Niepokalaną w Bogu, która ma spalić nas i przez nas podpalić świat i zniszczyć w nim, spalić wszelkie zło. To jest ten ogień, o którym powiedział Zbawiciel: „Przyszedłem puścić ogień na ziemię: czegóż chcę, jedno aby był zapalon”. (Łuk. XII, 49).

Ale sami musimy rozplonąć, sami musimy nie ochłodnąć, lecz coraz silniej gorzeć, musimy się stopić, stać jedno z Bogiem przez Niepokalaną.
Całą więc uwagę na to i na to jedynie skupić musimy, by zjednoczyć się ściśle, stopić z ręką naszej Mistrzyni, naszego Wodza, by Ona mogła czynić z nami, co Jej się podoba.

Spełnianie obowiązków
Nie zapominaj, że świętość polega nie na czynach nadzwyczajnych, ale na dobrym spełnianiu twych obowiązków względem Boga, siebie i innych.

Żaden, nawet najświętszy stan nie zapewni ci uświęcenia duszy, jeżeli będziesz zaniedbywał obowiązki z tego stanu płynące.
W tych obowiązkach upatruj pewną wolę Niepokalanej, której spełnienie dowodzi twej ku Niej miłości, a w Niej i przez Nią ku Jezusowi i Ojcu.
Nawet modlitwa, pokuta i uczynki skądinąd same w sobie dobre, nie będą Jej miłymi, jeżeli one przeszkadzają ci do dobrego spełnienia twych obowiązków. W nich bowiem właśnie jest Jej wola.

Spełnienie obowiązków, spełnienie woli Bożej, w każdej chwili życia i to spełnienie doskonałe i w uczynkach i w słowach i w myślach, wymaga wiele wyrzeczenia się tego, co by nam przyjemniejszym w danej chwili się zdawało; i to najobfitsze źródło pokuty.

Mówią ludzie: czas to pieniądz. Chrześcijanie mówią, że czas jest takiej wartości, jak Przenajświętsza Krew Pana Jezusa, bo w czasie dokonało się odkupienie, w czasie możemy wzrastać nadnaturalnie.

Każdy może pozwolić się Niepokalanej prowadzić i wykorzystać te chwile jak najodpowiedniej. Jak dusza zaczyna się starać o chwilę obecną, zaczyna odkrywać nowe światy, skarby myśli, niedoskonałości itp., nawet szybkość wykonania się wzmaga.

A co najważniejsze dusza zaczyna się oczyszczać, bo stara się, żeby się nie oderwać od ręki Niepokalanej. Zobaczycie w praktyce, ile to daje duszy, kiedy się o tym pamięta.

Jeżeli tą drogą pójdziemy, chwile będą najlepiej wykorzystane. Tak po prostu, jak Niepokalana wykorzystywałaby przez nas. Oddajemy się Jej, żebyśmy lepiej korzystali z tych chwil, żeby Ona za nas myślała i czyniła…

Chwila obecna nie zależy od tego, co będziemy czynić, tylko od tego, jak będziemy wykonywać czynności: czy z miłości Bożej, czy z miłości własnej.

Istota oddania się Niepokalanej nie polega na ciągłej pamięci o Niej, ale na woli. Tak więc dusza zajęta cała dobrym spełnieniem swego obowiązku nie przestaje być własnością Niepokalanej i jej myśli słowa i czyny nie przestają być Niepokalanej, chociaż o tym nie myśli.
Polecajmy Niepokalanej, żebyśmy byli najlepszymi rycerami w podbiciu samego siebie dla Niej i podporządkowaniu się Jej woli całkowicie, żebyśmy obowiązki osobiste i inne jak najlepiej spełniali. Zastanówmy się, jakżeśmy dotąd czynili?

Cierpliwość
Trzeba dużo cierpliwości i ufności w Niej, a w trudnościach, cierpieniach dużo modlitwy. Albo wzywania Jej przesłodkiego imienia „Maryja”, albo „Zdrowaś Maryja”, a w trudniejszych wypadkach i ważniejszych – cała cząstka różańca nie zawodzi. Tak każda trudność, czy cierpienie zmieni się na źródło zasług.

Nie trzeba się trąpić, gdy przyjdą przeciwności, ale oddać wszystko Niepokalanej bez granic, zrobić spokojnie, co można i ufać, bezgranicznie Jej zaufać.

Wiem, że nie zabraknie mi przeciwności, ni krzyżów, może nawet ciężkich, ale Ona wszystko może. Piszę to nawet z własnego dotychczasowego doświadczenia. Krzyże przeszkolą tylko, zasług dodadzą, zmiażdżą, ale wyniosą duchowo zarazem i nauczą nie ufać swym zawodnym siłom, ale tylko Niepokalanej, więc Pan Bóg z miłosierdzia Swego je zsyła.

Po co wszystko to piszę?

Bo na siebie samym doświadczyłem, jak mi czasem było cieżko, bardzo ciężko.

Wierność lasce Niepokalanej
Niepokalana zstępuje na ziemię, jak dobra Matka pomiędzy swe dziatki, by im dopomóc do zbawienia duszy. A pragnie nawrócenia i uświęcenia dusze wszystkich bez żadnego wyjątku. Pobudza kochające Ją dzieci do współpracy ze sobą w warunkach zwyczajnego, codziennego życia.
Te Jej oddane dusze same Nią żyją, często o Niej myślą, serdecznie Ją kochają i starają się rozpoznawać Jej życzenia, czy to wypowiedziane Jej własnymi ustami, czy też podane im w cichych natchnieniach wewnętrznych i rozpowszechniają tę Jej wolę, pociągając coraz to nowe dusze do Jej coraz doskonalszego poznania i miłości coraz serdeczniejszej, a w Niej i przez Nią do coraz gorącej miłości Jezusowego Serca.
Czy nasze życie naprawdę, na serio dąży do świętości? Tu nie wystarczy praca powierzchowna. Do tego celu powinny zdążyć wszystkie nasze pragnienia i poczynania – do świętości większej, głębszej, przez Niepokalaną.

Już nawet nieodpowiadanie drobnym łaskom hamuje ten postęp i jest stratą bardzo wielką. Pan Jezus mówi wyraźnie, żeby nie rzucać pereł między wieprze, aby znać nie podeptaty.

Te drobne łaski są co prawda drobnymi, ale permiani. Dusza, która szczerze dąży do wielkiej świętości, powinna to ocenić. Czyż Pan Jezus może błogosławić takiej duszy, która depce jego cenne dary?

Więc te drobne perły, ale perły, starajmy się wykorzystywać. Niepokalana sama to w duszy sprawi, o ile Ją szczerze o to prosić będziemy.
Starajmy się we wszystkich sprawach tak zachować jakby Niepokalana sama to czyniła, co my czynimy.

Trzeba nam czuwania, jeśli chcemy, żeby serce było czyste i to czuwania stałego, ale spokojnego, które zauważy poruszenie serca. Mogą być poruszenia dobre lub źle, zewnątrz lub wewnątrz – trzeba je sortować.

Zwyczajnie natchnienie Boże jest cichą łaską, nie narzucającą się. Na przykład Matka Boża pyta Bernadety, czy jej nie będzie za ciężko pójść na klęczkach i jeść trawę. Chce Ona, żeby dusza z miłości służyła, a nie ze strachu. Jeśli w sercu jest zagluszenie – łaska odchodzi.

Natchnienia są nieraz bardzo konkretne. Tak jak pisarz piórem kieruje, tak łaska Boża duszą, ale tą, która jest panią w swoim domu.
Starajmy się o większe skupienie wewnętrzne.

Niech nasz stosunek do Niepokalanej będzie taki, jaki jest stosunek dziecka do matki – to wystarczy, to będzie najlepsze, najdoskonalsze nabóżństwo do Niej.

Święty Maksymilian Maria Kolbe