XXVI. O MSZY ŚWIĘTEJ

Napaści heretyków wymierzone przeciwko Mszy Świętej

Gwałtowne napaści w rozmaitych czasach, wymierzone przeciwko Mszy Świętej, świadczą najlepiej o jej znaczeniu i świętości, jak również i nienawiści, z jaką ją szatan prześladuje.

W ciągu dziesięciu pierwszych wieków, gdy różne sekty heretyckie zasmucały Kościół, żadna z nich nie ośmieliła się wystąpić przeciwko Mszy Świętej; potrzeba było na to wielkiego postępu w przewrotności, śmiałości naprawdę piekielnej.

Berengariusz z Tours, żyjący w jedenastym wieku, ośmielił się wystąpić przeciwko Najświętszemu Sakramentowi Ołtarza i Mszy Świętej, zaledwie jednak to uczynił, wszyscy ze wstrętem odsunęli się od niego, wyrzucając mu ohydne bluźnierstwo i zgorszenie, jakie sprawił w Kościele Chrystusowym.

Na pięciu soborach potępiono kacerstwo Berengariusza. Cudem Miłosierdzia Bożego tknęły, odwołał on swe błędy, pokutował za nie i umarł w jedności z Kościołem w 1088 r., wyznając prawdziwą naukę.
Niestety, herezja Berengariusza przeżyła go i kilka lat później głoszona była przez Albigensów, sektę prawdziwie szatańską, nie uznającą małżeństwa, uprawiającą wszeteczeństwo.

Występowali oni szczególnie przeciwko tak zwanej Mszy Świętej cichej (prywatnej), odprawianej w dnie powszednie. Wszyscy, którzy brali udział w tych nabożeństwach, skazywani byli na rozmaite doraźne kary, które jednak nie dorównywały ciężkim karom, wymierzanym kapłanom, którzy ośmielili się odprawiać te święte tajemnice.

Po albigensach najbardziej zawziętymi nieprzyjaciółmi Mszy Świętej byli tzw. reformatorzy szesnastego wieku. Luter sam przyznaje, że był pobudzony przez szatana do odrzucenia Mszy Świętej jako dzieła bałwochwalczego, chociaż dobrze wiedział, że czart wszelkie dobro ma w nienawiści; że wszelkie jego podszepty były kłamstwem.

Gdyby ciemności piekielne nie opanowały w zupełności umysłu Lutra, czyż nie powinien był on rozumować w ten sposób: szatan uważa, że Msza Święta jest czynem bałwochwalczym, gdyby tak było rzeczywiście, pocóż więc chce ją kasować, zamiast ją chwalić i bardziej rozszerzać, dla większej zniewagi Najwyższego?

Otóż szatan wykradł Najświętszą Ofiarę Mszy Świętej wszystkim sektom luterańskim i niepowetowaną wyrządził im szkodę. Tak omotał ich własną nienawiścią przeciwko tej Świętej Tajemnicy, że wyszczekali oni to straszne bluźnierstwo: „Msza jest ohydnym bałwochwalstwem… w niej zaprzecza się krwawej ofierze Chrystusa!”

Tak się wyraża katechizm kalwinów z Heidelbergu.

Biedni zaślepieńcy! Jakżeż więc mogą przypuścić, aby choć jedna dusza od czasu Chrystusa Pana mogła być zbawiona? Wszyscy apostołowie, wszyscy kapłani sprawowali Najświętszą Ofiarę Mszy Świętej, męczennicy, wyznawcy brali w niej udział z największą pobożnością.

Czyż więc oskarżają całą tę armię Chrystusową o bałwochwalstwo, zasługujące następnie na piekło? Zwyczajny zdrowy rozum się temu sprzeciwia. Ach! Jakże słodko jest posłuchać św. Fulgencjusza, gdy mówi: „Wierz, nie wątpiąc, że Jednorodzony Syn Boży stał się dla nas człowiekiem, oddał się w ofierze Bogu. Temu to Bogu Najwyższemu – Kościół katolicki ofiaruje bezustannie w wierze i miłości ofiarę chleba i wina”.

Strzeżmy się, aby się nam nie przytrafiło to, co spotkało heretyków, którym szatan odebrał Mszę Świętą. Nie mogąc nas pozbawić jej całkowicie, wysila się przynajmniej, aby oślepić nas co do nieskończonej wartości tej Świętej Ofiary, abyśmy jej dostatecznie nie cenili, zaniedbywali jej słuchać i tracili w ten sposób obfite owoce łask, jakie powinniśmy z niej odnosić.

Źródło: Marcin z Kohem – Wykład o Mszy Świętej